I OSK 114/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia NSA del. Janusz Furmanek (spr.) Protokolant: asystent sędziego Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 708/08 w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz E. B. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 708/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...]. Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w Z. i o ustaleniu przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] a działką nr [...] przez punkty 1, 2 i 3 w sposób przedstawiony na szkicu granicznym stanowiącym część protokołu granicznego z dnia [...] maja 2004 r. E. B. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego aktu wobec wydania go z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej, a także w związku z wydaniem go w wyniku wznowienia postępowania na podstawie postanowień pozbawionych podstaw prawnych. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] stwierdziło nieważność kwestionowanej decyzji. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 680/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił obydwie wskazane wyżej decyzje SKO w Rzeszowie. Natomiast wyrokiem z dnia 18 października 2007 r., sygn. I OSK 1466/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę od wskazanego orzeczenia. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie w dniu [...] kwietnia 2008 r. wydało decyzję odmawiającą uwzględnienia wniosku w powyższym zakresie. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył E. B. zwracając uwagę, iż decyzja rozgraniczeniowa została wydana bez jego zgody jako jednego ze współwłaścicieli nieruchomości nr [...], co jego zdaniem oznaczało konieczność przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Utrzymując w mocy wskazane rozstrzygnięcie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Kolegium wskazało na specyfikę postępowania nieważnościowego. W ocenie Kolegium, decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nie zawiera wady zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 KPA. Motywując rozstrzygnięcie, organ powołał się na art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027 ze zm.). Zdaniem Kolegium, postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., zostało przeprowadzone prawidłowo tj. w zgodzie z powołanym art. 33 i innymi przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Akta sprawy wskazują na to, że uprawniony geodeta ustalił na gruncie granice nieruchomości objętych postępowaniem w oparciu o dane geodezyjne oraz mapę katastralną w skali 1:2880, sporządzoną w 1970 r. w ramach zakładania ewidencji gruntów dla miejscowości Z. Mapa ta stanowiła podstawę uwłaszczenia działek nr [...] i [...]. Za podstawę ustalenia granic przyjęto stan prawny wynikający z dokumentów złożonych przy księgach wieczystych KW nr [...],[...] i [...] oraz w operacie ewidencji gruntów w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. Dlatego też brak było podstaw do ustalania przebiegu granicy w oparciu o stan użytkowania gruntów, który zresztą był sporny miedzy stronami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję E. B. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, jak też o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. W skardze zarzucił naruszenie art. 31 § 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 7 KPA przez niepodjęcie kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz art. 11 KPA przez niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy. Zdaniem skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie podejmując kwestionowane decyzje nie zauważyło, iż Burmistrz Miasta i Gminy S. wydając decyzję rozgraniczeniową nie dokonał kompleksowej analizy map i innych dokumentów, na podstawie których ustalono granice. Nie wzięto pod uwagę znaków i śladów granicznych (które nie wyznaczały drogi) a przede wszystkim stanu prawnego wynikającego z map, z którego jednoznacznie wynika, iż pomiędzy przedmiotowymi działkami nigdy nie istniała droga, która z niezrozumiałych przyczyn została ujęta w decyzji Burmistrza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonych decyzji zaznaczył, że z mocy przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z tej przyczyny zarzuty wniosku E. B. w zakresie, w którym dotyczą nieważności decyzji spowodowanej nieważnością postanowień Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] marca 2004 r. i [...] października 2003 r. nie mogą zostać uwzględnione. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 680/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił wydane w tej materii decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2005 r. i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia [...] marca 2005 r. Naczelny Sąd administracyjny oddalając skargę kasacyjną od tegoż wyroku WSA zaaprobował stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji. Odnosząc się natomiast do wniosku o stwierdzenie nieważności z uwagi na naruszenie przez Burmistrza Miasta i Gminy S. przepisu art. 31 § 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Sąd stwierdził, że żądanie to nie jest uzasadnione. W kontrolowanej sprawie nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, że istniała podstawa prawna do wydania przez Burmistrza decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., o rozgraniczeniu wskazanych w niej nieruchomości, a były nią powołane w tym akcie przepisy art. 1, 29, 30, 31, 32 i 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd wskazał, iż w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa. Przedmiotowa sprawa wszczęta została na wnioski K. K. i W. D. pochodzące jeszcze z 1996 r. Wydana w wyniku tego postępowania decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 1996 r. o rozgraniczeniu nieruchomości została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lipca 2001 r., którą organ ten stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie z [...] sierpnia 1996 r. Wniosek o rozgraniczenie został ponowiony przez J. M. i W. D. w dniu [...] lipca 2003 r. Prowadząc sprawę na nowo organ umożliwił osobom będącym właścicielami działek objętych postępowaniem rozgraniczeniowym, w tym również E. B., udział w postępowaniu. Burmistrz upoważnił geodetę J. J. do czynności ustalania przebiegu granic. Wezwał on strony do stawiennictwa na gruncie. Geodeta na podstawie zarysów pomiarowych sporządzonych do założenia ewidencji gruntów miejscowości Z. w 1970 r., mapy ewidencji gruntów sporządzonej w 1970 r. w skali 1:2880 w ramach zakładania ewidencji gruntów oraz mapy katastralnej w skali 1:2880 określił położenie punktów granicznych i przebieg granic rozgraniczanych nieruchomości. Z ustalonym przez geodetę przebiegiem granicy zgodzili się J. M. i W. D. Nie zaaprobował jej E. B. Z czynności ustalenia przebiegu granicy geodeta sporządził protokół. Mając na uwadze okoliczność, że zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów Burmistrz wydał decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Treść uzasadnienia wydanej przez Burmistrza decyzji wskazuje, że poprzedziło ją dokonanie oceny prawidłowości wykonania czynności ustalania przebiegu granic nieruchomości przez geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Burmistrz wyjaśnił, że geodeta nie mógł dokonać rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości w oparciu o mapę w skali 1:2000 wykonaną w 1997 r. w ramach odnowienia ewidencji gruntów na której granica między działkami nr [...], a [...] i [...] została przesunięta o kilka metrów, bowiem przesunięcie tej granicy nie znajduje oparcia w żadnym dokumencie. Dokumentacja rozgraniczeniowa została włączona do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd uznał, że żądanie E. B. opierające się na treści przepisu art. 156 § 1 pkt 2 KPA jest nieuzasadnione. Od powyższego wyroku E. B. wniósł skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy z opinii i sprawozdania technicznego sporządzonego przez geodetę J. J., zalegających na k. 41, 42, 43, 44 dokumentacji technicznej, dołączonej do akt sprawy, wynika, że między stronami postępowania nie doszło do ugody, przebieg granicy nie został ustalony na podstawie zebranych dokumentów, a inż. J. J. tymczasowo utrwalił na gruncie punkty graniczne, wobec czego organ administracji - w tym przypadku Burmistrz Miasta i Gminy S. - powinien był umorzyć postępowanie administracyjne i z urzędu przekazać sprawę do rozpatrzenia sądowi, zgodnie z art. 34 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie wynikającego z akt sprawy naruszenia przez organ administracyjny przepisów art. 7, 77 i 80 kpa, polegające na niepodjęciu przez ten organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego oraz nie zebraniu i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 141 § 4 tej ustawy w związku z art. 7 kpa, w ten sposób, że przyjmując stan faktyczny ustalony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie niezgodnie z obowiązującą procedurą zawartą w k.p.a., w szczególności nie podejmując przez ten organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że treść protokołu granicznego wskazuje wyraźnie, iż nie wszystkie strony uczestniczące w postępowaniu wyraziły zgodę na rozgraniczenie według sporządzonego protokołu, więc w jego ocenie wydawanie decyzji administracyjnych o rozgraniczeniu jest niedopuszczalne, gdyż wobec rozbieżności stanowisk w sprawie przebiegu granic należało przekazać akta sprawy właściwemu sądowi rejonowemu do rozpoznania. Decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości, wydana mimo zawartego w protokole granicznym zastrzeżenia - sprzeciwu strony co do granicy ustalonej przez geodetę (zastrzeżenia wskazującego, że występuje spór co do przebiegu granicy), w sposób rażący narusza przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Zaznaczono, że rozbieżności między mapami ewidencyjnymi w skali: 1:2880 sporządzonej w 1970 r. w ramach zakładania ewidencji gruntów oraz 1:2000 sporządzonej w 1997 r. w ramach odnowienia ewidencji gruntów, spowodowały nie tylko zmianę powierzchni działek, ale tym samym także "zakłóciły" granice prawa własności poszczególnych właścicieli co do ich nieruchomości. Postępowanie rozgraniczające służy urzeczywistnianiu prawa własności, a przez to sprawa o rozgraniczenie jest sprawą cywilną. Dlatego też postępowanie administracyjne jest prowadzone tylko we wstępnej fazie postępowania rozgraniczającego, przy czym organ administracji spełnia tu właściwie funkcję mediacyjną, a nie rozstrzygającą. Na marginesie dodano, że jedynym właścicielem działki nr [...] położonej w Z. jest skarżący E. B. Sąd na str. 2 uzasadnienia do wyroku mylnie zinterpretował zarzuty skarżącego zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] maja 2008 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący podnosząc, że decyzja rozgraniczeniowa została wydana bez zgody jednego ze współwłaścicieli - uczestników postępowania administracyjnego, miał na myśli siebie, jako właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obok właścicieli działek nr [...] i [...], którzy brali udział w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie współwłaścicieli działki nr [...]. Podkreślono, iż jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne Sądu, znajdujące w prawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Organ nie wykazał inicjatywy przy gromadzeniu i rozpatrywaniu innych dowodów, jak chociażby opinia i sprawozdanie techniczne sporządzone przez geodetę J. J., do czego Sąd się nie odniósł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ w sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem, zasługuje na uwzględnienie. Wskazać przede wszystkim należy, że postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, jest samodzielnym postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję i ma na celu ustalenie, czy kontrolowana decyzja jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem organ orzekający co do nieważności wszczyna i prowadzi postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka on co do istoty sprawy rozstrzygniętej nawet wadliwą decyzją, lecz orzeka jedynie jako organ kasacyjny (vide: wyrok NSA oz. w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 542/99, LEX nr 46454). Jednocześnie wskazać trzeba, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości takich decyzji (art. 16 § 1 k.p.a.) i wobec tego przepisy uzasadniające takie stwierdzenie podlegają wykładni ścisłej (vide: wyroki NSA: z 14 sierpnia 1987 r. IV SA 393/07, ONSA 1990, nr 1, poz. 1 i SN z 7 marca 1996 r. III ARN 70/95, OSN 1996, nr 18, poz. 258). Jak stanowi przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje również w przypadku rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W odniesieniu do tych przepisów można mówić o rażącym ich naruszeniu, gdy w sposób nie budzący wątpliwości (oczywisty) nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, lub zastosowano je nieprawidłowo. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania przez organy administracji publicznej, a w szczególności art. 77, 77 § 1 i 80 k.p.a., tj. naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz przepisów odnoszących się do wymogów, dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.), a Wojewódzki Sąd Administracyjny te okoliczności pominął. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. należy uznać za uzasadniony. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie II FSK 1580/07 (LEX nr 520056), zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący wskaże konkretne zdarzenia, których Sąd nie uwzględnił oraz wpływ tych zdarzeń na wynik sprawy. W tej sprawie skarżący wskazał takie okoliczności i ich wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287) wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Z tego przepisu wynika jednoznacznie, że decyzja o rozgraniczeniu na podstawie tego przepisu może być wydana wyłącznie w sytuacji, gdy pozwalają na to zebrane dowody albo strony zgodnie wskazały przebieg granicy. Jeżeli przebieg granicy nie może być ustalony na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron, a strony nie zawarły ugody, geodeta: 1. wykonuje tymczasowe utrwalenie i pomiar granic: a. wskazanych przez strony; b. określonych na podstawie dokumentów; c. przebiegających według ostatniego spokojnego stanu posiadania, a w razie braku możliwości jego określenia – zgodnie ze stanem istniejącym na gruncie; 2. sporządza protokół graniczny; 3. opracowuje opinię dotyczącą przebiegu granic (art. 34 § 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. (Dz. U. nr 45, poz. 453). Tak też uczynił geodeta. Ze sprawozdania dokumentacji technicznej wynika, że między stronami nie doszło do ugody, a przebieg granicy nie został ustalony. W tej sytuacji organ administracyjny i Sąd I instancji powinny ocenić wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności w świetle tych faktów. Czy organ miał podstawy do wydawania decyzji. Czy wydanie decyzji w takiej sytuacji stanowiło rażące naruszenie art. 33 ustawy. Zarówno organ administracyjny jak i Sąd I instancji tego nie uczyniły. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.