III SA/Wa 1229/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2009 r. spraw ze skarg D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2003 r. do maja 2004 r. oddala skargi 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik US) dwoma decyzjami z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] i nr [...] określił spółce D. Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca lub Spółka) zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. w wysokości 182 zł, styczeń - 183 zł, luty 190 zł, marzec - 189 zł, kwiecień - 186 zł, maj 2004 r. - 187 zł oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe za grudzień 2003 r. w wysokości 12.229 zł, styczeń - 517 zł, luty - 669 zł, marzec -1.317 zł, kwiecień - 97 zł oraz maj 2004 r. - 475 zł. Stwierdził, że Spółka ww. okresach świadczyła usługi wynajmu lokalu o nr 1202 na cele mieszkalne na rzecz spółki B. S.p.A., które są zwolnione z podatku. Organ wskazał, że Strona nie świadczyła również usług hotelarskich, czy też usług klasyfikowanych w grupowaniu 55.2 "usług świadczonych przez obiekty noclegowe, turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania", których celem jest zapewnienie pobytu w ośrodkach wypoczynkowych, w domach letniskowych i kwaterach prywatnych, pokojach gościnnych, na polach biwakowych i w domach kempingowych oraz w takich obiektach jak: pensjonaty, gospodarstwa wiejskie, schroniska młodzieżowe, schroniska górskie. Przedmiotem wynajmu był samodzielny lokal mieszkalny, mieszczący się w budynku mieszkalnym, nie pokój lub kilka pokoi gościnnych. Najemca, zgodnie z umową z dnia 28 listopada 2003 r. zawarta na okres od 1 grudnia 2003 r. do 30 listopada 2004 r. zobowiązał się do uiszczenia z tytułu najmu opłaty miesięcznej płatnej z góry do 10 dnia każdego miesiąca. Naczelnik US wskazał między innymi, że w toku prowadzonego postępowania wystąpił do Urzędu Statystycznego w Łodzi o zajęcie stanowiska w sprawie zaklasyfikowania czynności wykonywanych przez Spółkę. W odpowiedzi Główny Urząd Statystyczny (dalej: GUS) z dnia 9 listopada 2005 r. uznał, iż usługi świadczone przez Spółkę mieszczą się w zakresie grupowania PKWiU 70.20.11.00.00. - "usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania na własny rachunek nieruchomości o charakterze mieszkalnym, budynków mieszkalnych, mieszkań oraz miejsc lokalizacji ruchomych domów mieszkalnych", która to usługa na podstawie załącznika nr 2 poz. 10 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm., dalej: u.p.t.u. z 1993 r.) jest zwolniona z podatku. W ocenie organu pierwszej instancji Strona nie mogła zatem skorzystać z 7% stawki podatku od towarów i usług na podstawie poz. 108 załącznika nr 3 poz. 55 do u.p.t.u. z 1993 r. Również świadczone usługi wynajmu lokalu w maju 2004 r., zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 dalej: u.p.t.u. z 2004 r.) zostały zwolnione z podatku od towarów i usług (poz. 4 załącznika nr 4 u.p.t.u. z 2004 r.). Powołując się na art. 33 u.p.t.u. z 1993 r. stwierdził, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest zobowiązana do jego zapłaty, pomimo, że sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku. Formułując powyższą ocenę Naczelnik US wskazał, że wykonywane przez Spółkę usługi są zwolnione od podatku VAT. Odliczenie podatku naliczonego wynikającego z zakupów związanych z tą sprzedażą stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 u.p.t.u. z 1993 r. oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u. z 2004 r. Uznając rzeczone usługi za nieopodatkowane organ pierwszej instancji określił Spółce zobowiązanie w podatku VAT za grudzień 2003 - maj 2004 r. Powyższe skutkowało ustaleniem na podstawie art. 109 ust. 4-6 u.p.t.u. z 2004 r. także dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% zaniżenia kwoty zobowiązania i zawyżenia kwoty do zwrotu podatku VAT na rachunek bankowy. 2. Pismami z dnia [...] lutego 2007 r. Spółka wniosła odwołania, nie zgadzając się z zaklasyfikowaniem krótkotrwałego zakwaterowania osób delegowanych przez firmę B. S.p.A. w celach biznesowych jako najem na cele mieszkalne. Podniosła, że lokal w rzeczywistości i w założeniach nie był przeznaczony na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Podniosła, że błędnie określono w umowie cel wynajęcia lokalu mieszkalnego. Przez cały okres najmu lokal ten był wykorzystywany na krótkie pobyty osób przyjeżdżających służbowo do spółki B. Łącznie w okresie od grudnia 2003 r. do września 2004 r. udokumentowano 27 pobytów. Strona podkreśla, że zarówno w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, jak i w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, usługi krótkotrwałego zakwaterowania mieszczą się według klasyfikacji 52.2 jako "Usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania z wyłączeniem usług zakwaterowania w bursach, internetowych i domach studenckich". Zdaniem Strony nie mogą stanowić podstawy do zakwalifikowania usługi na potrzeby VAT opinie organu statystycznego z uwagi na ich sprzeczność i nie jednoznaczność. Pokreśliła, że organ dokonując ustalenia treści czynności prawnej powinien uwzględnić zgodny zamiar stron i cel czynności a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli przez nie złożonych. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IS) dwoma decyzjami z dnia [...] września 2007 r., nr [...] i [...], utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Nawiązując do opinii Sekretariatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 5 kwietnia 2006 r., wydanej w celu usunięcia nieścisłości jakie miały miejsce w poprzednio wydanych opiniach, stwierdził, iż o zaklasyfikowaniu usług zakwaterowania do właściwego grupowania PKWiU decyduje rodzaj obiektu, w którym usługa ta jest świadczona. Dla klasyfikacji zasadnicze znaczenie ma charakter lokalu, nie zaś "zamiar stałego pobytu" najemcy w wynajmowanym lokalu rozpatrywany w kontekście art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. W jego ocenie Strona świadczyła usługę mieszcząca się w podkategorii PKWiU 70.20.11 "Usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek" (według PKWiU z 1997 r.) i odpowiednio PKWiU 70.20.11 "Usługi wynajmowania lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiących majątek własny (według PKWiU z 2004 r.). Odnosząc się do stanowiska Strony, iż wykonywała usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, stwierdził, że usługi te mieszczą się w grupowaniu 55.2 PKWiU, jednak nie można przyjąć, iż są objęte 7% stawką podatku od towarów i usług. Preferencyjna stawką są objęte tylko usługi hoteli i restauracji na co wskazuje symbol "ex" (użyty przed liczbą 55) w pozycji 108 załącznika nr 3 do u.p.t.u. z 1993 r. Niemniej stwierdził, że usługi najmu jakie Spółka świadczyła na rzecz B. S.p.A. nie mają charakteru usług zaklasyfikowanych przez Stronę zgodnie z grupowaniem 55.2 PKWiU - usługi hoteli i restauracji. Dyrektor IS podkreślił, że nie można przyjąć za uzasadnione, iż korzystanie w ciągu roku w celach krótkotrwałego pobytu (zakwaterowania) przez kilkunastu pracowników z lokalu wynajętego przez B. S.p.A. na okres jednego roku sprawia, że lokal o charakterze mieszkaniowym nabiera cech lokalu hotelowego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że celem umowy najmu zawartej między Spółka a jej kontrahentem - spółką B. S.p.A. pozostawał najem lokalu mieszkalnego. Reasumując, organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika US, że świadczone usługi były zwolnione z podatku VAT na podstawie załączników - nr 2 poz. 10 u.p.t.u. z 1993 r.(okres grudzień 2003 r. – kwiecień 2004 r.) oraz nr 4 poz. 4 u.p.t.u. z 2004 r. (dotyczy maja 2004 r.). 4. W skargach z dnia 7 listopada 2007 r. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji Dyrektora IS z dnia [...] września 2007 r. oraz zwrot kosztów postępowań. Wobec zaskarżonych decyzji postawiono zarzuty naruszenia: - art. 24a § 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) przez nieuwzględnienie przy ocenie aspektów podatkowych wykonanej usługi najmu zamiaru stron i celu czynności, - art. 20 ust. 1 pkt 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. z 1993 r. przez zakwalifikowanie usługi do niewłaściwej stawki VAT i uznanie na tej podstawie, ze podatnikowi nie przysługiwało odliczenie podatku VAT i jego zwrot. W skargach uzasadniono postawione zarzuty, rozwijając wywody prezentowane w toku postępowania podatkowego co do nieprecyzyjności i niespójności opinii organu statystycznego oraz zawartej umowy najmu. Według Skarżącej usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania mieszczą się w grupowaniu PKWiU 55.2 i podlegają opodatkowaniu stawką 7% , zgodnie z treścią poz. 10 załącznika 2 u.p.t.u. z 1993 r. Również w ustawie o VAT z dnia 11 marca 2004 r. z zakresu zwolnienia wyłączono z wynajem lokali mieszkalnych na inne cele niż mieszkaniowe - poz. 140 załącznika nr 3 do u.p.t.u. z 2004 r. Za błędne uznała przyjęcie, że krótkotrwale zakwaterowania nie może być ujęte w preferencyjnej stawce VAT z uwagi na symbol "ex" (użyty przed liczbą 55). Zdaniem Skarżącej symbol ten oznacza, że preferencyjna stawka dotyczy usługi z danego grupowania. W grupowaniu tym mieści się podgrupa 55.23 - miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, gdzie indziej nie sklasyfikowane. 5. W odpowiedziach na skargi Dyrektor IS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach i wniósł o oddalenie skarg. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 3 marca 2008 r. zawiesił postępowania w sprawach na zgodny wniosek stron. Jednocześnie wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I FSK 1062/06 postanowił skierować do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS) pytanie prejudycjalne w przedmiocie oceny czy przepisy prawa wspólnotowego, tj. art. 2 ust. 1 i ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) oraz art. 27 ust. 1 i art. 33 Szóstej Dyrektywy nie stoją na przeszkodzie do stosowania dodatkowego zobowiązania podatkowego przewidzianego w art. 109 ust. 5 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. 7. Postanowieniami z dnia 21 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowania. 8. Sąd na rozprawie w dniu 21 września 2009 r., na podstawie art. 111 § 2 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) połączył sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1229/09 i III SA/Wa 1230/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod wspólną sygn. akt III SA/Wa 1229/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem zarzuty w nich zawarte okazały się chybione. I. Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 P.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd stwierdził, że decyzje będąca przedmiotem skarg nie naruszają prawa w sposób, o którym mowa wyżej. W przypadku, gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatni z wymienionych zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego. II. Sąd nie podzielił zarzutu procesowego, naruszenia art. 122 O.p. W realiach rozpoznanej sprawy nie można mówić o naruszeniu prawa w zakresie dokonania ustaleń faktycznych, a ściślej rzecz ujmując o nieuwzględnieniu przy ocenie aspektów podatkowych wykonanej usługi najmu. Stwierdzić bowiem należało, że przedmiotem oceny organów podatkowych były konsekwencje prawnopodatkowe zawartej przez Skarżącą w dniu [...] listopada 2003 r. umowy najmu lokalu ze spółka B. S.p.a. Skarżąca dokonała czynności prawnej polegającej na najmie lokalu mieszkalnego na cele mieszkalne. Celem było zawarcie umowy najmu lokalu polegającej na wykorzystaniu lokalu na pomieszczenie mieszkalne dla pracowników najemcy i osiągnięcie rezultatu gospodarczego właściwego dla tego typu umów. W takim stanie rzeczy stwierdzić należy, że nie ma wątpliwości co do zgodności oświadczeń woli wyrażonych przez Strony w umowie. Strona sama wyjaśniła, że przez pomyłkę zawarła standardowa umowę wynajmu lokalu na cele mieszkalne. Zgodnie z § 3 umowy najmu, najemca lokalu mieszkalnego będzie użytkował lokal na cele mieszkalne. Zobowiązał się również do uiszczania z tytułu najmu opłaty miesięcznej z góry do 10 dnia miesiąca (§ 4 pkt 2 umowy) oraz uiszczania opłat na rzecz spółdzielni, za energie elektryczną, ciepłą zimna wodę, centralne ogrzewania (§ 5 uwowy). Firma B. S.p.a. wykorzystywała wynajmowany lokal na potrzeby mieszkalne. Ponadto wynajmu lokalu na rzecz jednego podmiotu na okres jednego roku, nie można uznać za miejsce krótkotrwałego pobytu. Zgodnie z umową najemca miał prawo przeznaczyć wynajmowany lokal na cele mieszkalne pracowników włoskich przyjeżdżających w podróże służbowe do Polski. Jednocześnie w tym przypadku B. S.p.a. nie przestała być najemcą w stosunku do wynajmującego, oraz nie spowodowało to powstania jakiegokolwiek bezpośredniego stosunku prawnego między wynajmującym (Skarżącą) a osobami trzecimi – włoskimi pracownikami. Sąd nie stwierdził w powyższym zakresie, aby ustalenia organów były wadliwe prawidłowe. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, organy nie dokonały przekwalifikowania ani modyfikacji zawartej przez strony czynności prawnej. Odnosząc się do twierdzeń Strony, że umowa została błędnie zawarta, tj. lokal faktycznie wynajmowany był na potrzeby krótkotrwałego zakwaterowania pracowników i przez przeoczenie została zawarta standardowa umowa najmu na cele mieszkalne, natomiast umowy zawierane w późniejszych terminach będą zawierały takiego zapisu. W ocenie Sądu organy nie mogły domniemywać, iż Skarżąca miała inny cel niż wskazany w umowie. Prowadziłoby to do zarzutu dowolności interpretacyjnej i w konsekwencji naruszenia zasady postępowania wyrażonej w art. 121 § 1 O.p., tj. prowadzenia postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Strona w trakcie postępowania odwoływała się do umowy z dnia [...] grudnia 2004 r. zawartej na okres od dnia 2 grudnia 2004 r. do 30 listopada 2005 r. ze spółką B. S.p.a. zgodnie z którą, dokonano wynajmu lokalu na cele krótkotrwałego zakwaterowania, pokoje gościnne dla pracowników najemcy przyjeżdżających służbowo do Polski. Mając na uwadze, że umowa z dnia [...] grudnia 2004 r. nie dotyczyła okresu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nie mogła podlegać ocenie w postępowaniu do którego się nie odnosiła. Skutki prawne tej umowy będą podlegać ocenie organów w ewentualnym postępowania za okres na jaki została zawarta. Tym samym nie mogła mieć wpływu na ocenę warunków umowy z dnia [...] listopada 2003 r. III. Strona zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego przez zakwalifikowani usługi wynikającej w umowy z dnia [...] listopada 2003 r. do niewłaściwej stawki podatku VAT i uznanie na tej podstawie, że podatnikowi nie przysługiwało odliczenie podatku VAT i jego zwrot. Według przepisu art. 19 ust. 1 u.p.t.u. z 1993 r. podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Art 25 ust. 1 pkt 1 ww. u.p.t.u. z 1993 r. obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów lub usług służących do wytwarzania lub odsprzedaży towarów bądź świadczenia usług zwolnionych od podatku. Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.p.t.u. z 1993 r. świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2. Jedną z takich usług zwolnionych jest wymieniona w pozycji 10 tego załącznika usługa zakresie wynajmowania lub dzierżawienia o charakterze mieszkalnym na własny rachunek. Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. z 2004 r. w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art.120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zwalnia się z podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do tej ustawy. W pozycji 4 tego załącznika została wymieniona usługa w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem najmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkalne. Należy zauważyć, że Strona świadczyła usługi mieszcząca się w podkategorii PKWiU 70.20.11 "Usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek" (według PKWiU z 1997 r.) i odpowiednio PKWiU 70.20.11 "Usługi wynajmowania lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiących majątek własny" (według PKWiU z 2004 r.). Dyrektor IS prawidłowo wskazał, że nie świadczyła usług przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Nie jest więc zasadne stanowisko Skarżącej, iż świadczone usługi najmu zakwalifikowane są zgodnie z grupowaniem 55.2 - usługi hoteli i restauracji. Usługi te mieszczą się co prawda w grupowaniu 55.2 (zgodnie z pismem Sekretariatu prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 5 kwietnia 2006r. nr [...]) nie można jednak przyjąć, że objęte są 7% preferencyjną stawką podatku od towarów i usług ponieważ są nią objęte tylko usługi hoteli i restauracji na co wskazuje symbol "ex" (użyty przed liczbą 55) w pozycji 108 załącznika nr 3 do u.p.t.u. z 1993 r. Sąd uznał za prawidłowe stwierdzenia organu, że korzystanie w ciągu roku w celach krótkotrwałego pobytu-zakwaterowania przez kilkunastu pracowników z lokalu wynajętego przez B. S.p.A. na okres jednego roku nie sprawia, że lokal o charakterze mieszkaniowym nabiera cech lokalu hotelowego. Celem umowy najmu, na co wskazuje materiał dowodowy zgromadzony w sprawach zawartej między Stroną a jej kontrahentem - spółką B. S.p.A. pozostawał najem lokalu mieszkalnego, mieszczący się w budynku mieszkalnym, a nie pokój lub kilka pokoi gościnnych. Prawidłowe zatem było zakwalifikowanie świadczonych przez Skarżącą usług do odpowiedniego grupowania klasyfikacji PKWiU. W ocenie Sądu usługa jaką świadczyła Skarżąca w okresie od grudnia 2003 r. do kwietnia 2004 r. była zatem, jak właściwie ustaliły organy orzekające, zwolniona z podatku VAT na podstawie załącznika nr 2, poz. 10 do u.p.t.u. z 1993 r. (w brzmieniu do 30 kwietnia 2004 r.), natomiast w maju 2004 r. usługa była kwalifikowana w załączniku nr 4 pozycja 4 do u.p.t.u. z 2004 r., które na mocy art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podlegały zwolnieniu. Zasadne było zatem stanowisko organów, iż Skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu usług polegających na wynajmie lokalu mieszkalnego. IV. Reasumując, Sąd stwierdził, że zarzuty skarg nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargi.