II FSK 275/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia WSA del. Beata Cieloch, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej ze skargi kasacyjnej S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 306/09 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych. oddala skargę kasacyjną. II FSK 275/10 Uzasadnienie 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt I SA/GL 306/09, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a., oddalił skargę S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 stycznia 2009 roku w przedmiocie podatku od środków transportowych. Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233§1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ord.pod.), po rozpoznaniu odwołania S.W. od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia 23 października 2008 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2007 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta M. wskazano, że skarżący w roku 2006 był właścicielem: ciągników samochodowych marki Renault nr rej. [...], Scania nr rej. [...], Iveco nr.rej. [...], Man nr rej. [...] , Star [...], samochodów ciężarowych marki: Mercedes nr rej. [...] i [...], Man nr rej. [...] i, Volkswagen nr rej. [...], Autosan nr rej. [...], oraz naczep ciężarowych marki; Trax nr rej. [...], Trailor nr rej. [...], Zremb nr rej. [...], co zobowiązywało go do złożenia deklaracji podatkowej i zapłaty podatku od środków transportowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta stwierdziło, że materialno-prawną podstawą dla podatku od środków transportowych jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. z 2006 roku nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.) oraz uchwały Rady Miasta w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych określonych na dany rok podatkowy. Organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu jest czy opodatkowane pojazdy to pojazdy specjalne, które podlegały zwolnieniu. Dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia organ odwoławczy wziął pod uwagę definicję pojazdu specjalnego z art. 2 pkt. 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku nr 108, poz. 908), ponadto zaznaczył, że dla organu podatkowego pierwszej instancji podstawą określenia obowiązku podatkowego są dane wynikające z dowodów rejestracyjnych pojazdu, w których określony jest rodzaj pojazdu (np. samochód ciężarowy, autobus czy samochód specjalny), gdyż zgodnie z art. 194 Ord. pod. są to dokumenty urzędowe. Organ odwoławczy ustalił, że z dowodów rejestracyjnych i z kart informacyjnych pojazdów wynikało, że żaden z opodatkowanych pojazdów nie był w nich określony, jako pojazd specjalny, co nie było kwestionowane przez podatnika. Kolegium uznało zatem, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż pojazdy podlegały opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych i nie mogły korzystać ze zwolnienia z tego podatku na mocy art. 12 ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. Kolegium wyjaśniło, że w przypadku, gdy podatnik kwestionuje zapisy zawarte w dowodzie rejestracyjnym, to może w odrębnym postępowaniu administracyjnym dążyć do uchylenia lub stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie przewidzianym w k.p.a. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętej skargą decyzji uznał, że nie narusza ona prawa. Wskazał, że spór między stronami sprowadzał się w pierwszej kolejności do rozstrzygnięcia kwestii, czy opodatkowane w niniejszej sprawie samochody są pojazdami specjalnymi w znaczeniu przepisu art. 12 ust 1 pkt. 2 u.p.o.l. Przytoczono treść powołanego przepisu oraz treść art. 2 pkt. 36 i pkt. 37 Prawo o ruchu drogowym i stwierdzono, że art. 2 pkt. 36 Prawo o ruchu drogowym określa przesłanki uznania pojazdu za pojazd specjalny, natomiast kwalifikacja pojazdu jako pojazdu specjalnego musi mieć odzwierciedlenie w dowodzie rejestracyjnym. Wyjaśniono, że dowód rejestracyjny jest dokumentem urzędowym i organ podatkowy wydając decyzję w sprawie, gdzie jest on dowodem nie może dokonywać własnej interpretacji, sprzecznej z danymi, wynikającymi z tego dokumentu. Prawo administracyjne przewiduje możliwość wzruszenia danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, jeżeli nie są one zgodne ze stanem faktycznym, jednakże to wzruszenie winno nastąpić w drodze odrębnego postępowania 3. W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), gdyż oddalono skargę na decyzje samorządowego Kolegium Odwoławczego pomimo tego, że decyzja ta powinna być uchylona z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 w kontekście art. 9 u.p.o.l., poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 141 § 1 u.p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania podatkowego, jak i sądowoadministracyjnego w zakresie podjętych i prowadzonych działań zmierzających do dokonania stosownego zapisu w dowodach rejestracyjnych konkretnych środków transportu. Wskazując powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ podatkowy podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy należy podkreślić, iż pierwszy z nich zawiera zasadniczą wadę konstrukcyjną, polegającą na powiązaniu naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. z przepisem prawa zakwalifikowanym jako "przepis postępowania" (art. 12 ust. 1 pkt 2 "w kontekście" art. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), nie mającym jednak w żadnym wypadku takiego charakteru. Stosownie do wspomnianego już art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, "Zwalnia się od podatku od środków transportowych: [...] środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Występując z tak ogólnie ujętym zarzutem, przy braku jakichkolwiek wyjaśnień do czego miałoby się sprowadzać naruszenie przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów postępowania (przepisu regulującego kwestię uruchomienia sankcji wzruszalności z powodu dopuszczenia się przez organ administracji uchybienia natury proceduralnej) i jednoczesnym powiązaniu tego twierdzenia z unormowaniem materialnoprawnym, tj. art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie sposób podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej. Również drugi z wysuniętych przez niego zarzutów nie został opatrzony choćby krótkim uzasadnieniem, z którego wynikałoby do których konkretnie zarzutów skargi nie ustosunkował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz jaki wpływ mogło to mieć na wynik sprawy (postępowania sądowoadministracyjnego). Autor skargi kasacyjnej poprzestał na wskazaniu innych, domniemanych uchybień sądu, takich jak polemika ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz "odniesienie się" do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r., "który de facto nie odwołuje się do konkretnych przepisów obowiązującego prawa" (s. 3). Wobec tak oczywistych braków i ułomności zarzutów skargi kasacyjnej, na mocy art. 184 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.