II OSK 2030/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz ( spr.) sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. W. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 281/09 w sprawie ze skarg A. W. i J. W. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu administracyjnym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 281/09 oddalił skargi A. W. i J. W. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu administracyjnym. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...]października 2005r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał Nadleśnictwu K. z/s w P. wymianę pokrycia dachowego z płyt falistych azbestowo - cementowych na inne pokrycie nie zawierające azbestu na budynku mieszkalnym, usytuowanym na działce o nr geod. [...]w miejscowości S. , gm. S. Przyczyną wydania ww. decyzji było dostarczenie do organu l instancji przez właściciela nieruchomości oceny stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest, dotyczącej przedmiotowego budynku mieszkalnego. Przywołana decyzja stała się ostateczna, gdyż nie złożono od niej odwołania. W wyniku podziału działki o nr geod. [...]w miejscowości S. i sprzedaży jej części w maju 2008r., budynek mieszkalny, stanowiący przedmiot niniejszej sprawy jest obecnie zlokalizowany na działce o nr geod. [...], stanowiącej własność J. i A. W. W dniu 28 sierpnia 2008r. A. W. złożył wniosek (z dnia 27 sierpnia 2008r.) o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] października 2005r. Jako przesłanki do wznowienia wnioskodawca wskazał ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w oparciu o nieprawdziwe dowody. Postanowieniem z dnia [...] września 2008r. (nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, podając jako podstawy do wznowienia przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.. W toku wznowionego postępowania organ l instancji dokonał w dniu 19 września 2008r. i w dniu 27 listopada 2008r. oględzin w terenie, a decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. (nr [...]) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2005r. nakazującej Nadleśnictwu K. wymianę pokrycia dachowego na budynku mieszkalnym, obecnie stanowiącym własność A. i J. W. Decyzją z dnia [...] marca 2009r. (nr [...]) Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2005r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w przedmiocie braku podstaw do merytorycznej zmiany decyzji z [...] października 2005r. Zdaniem PWINB w Białymstoku w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a mianowicie dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie okazały się fałszywe. W ocenie organu w sprawie nie wystąpiła też przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ocena stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest sporządzona w dniu 20 sierpnia 2008 r. na zlecenie A. W. jest wprawdzie nowym dowodem w sprawie, jednak dowód ten nie istniał w dacie wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2005 r. Na powyższą decyzją PWINB w Białymstoku skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedli odrębnymi pismami A. W. (sygn. akt II SA/Bk 281/09), oraz J. W. (sygn. akt II SA/Bk 282/09), zarzucając jej naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania PWINB w Białymstoku. W odpowiedzi na każdą ze skarg organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów tych skarg, stwierdził, iż są one niezasadne, zaś zaskarżone rozstrzygnięcia spełniają wymogi określone przepisami k.p.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając zaskarżonym wyrokiem skargi stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a okoliczności podniesione w skargach nie podważają jej legalności. W ocenie Sądu, słusznie organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły przesłanek do uchylenia decyzji nakazującej stronie skarżącej zmianę pokrycia dachowego na takie, które nie zawiera azbestu. Kontrola przeprowadzona przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. nie potwierdziła, jakoby w sprawie doszło do wydania decyzji na podstawie fałszywych dowodów (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), czy też pojawiły się nowe okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji z dnia 25 października 2005r. (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Sąd administracyjny nie stwierdził też takich uchybień proceduralnych w czynnościach podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego, które wpływałyby zasadniczo na treść rozstrzygnięcia, a przez to obligowałyby Sąd do uchylenia zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., mówiąca o dowodach, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a które okazały się fałszywe. Zdaniem Sądu słusznie organ odwoławczy wywiódł, że zarówno ocena sporządzona w dniu 14 września 2005r. jak i ta załączona przez A. W. (z dnia 20 sierpnia 2008r.) mają równą moc dowodową. Oceny pokryć dachowych z dnia 14 września 2005r. nie można uznać jako dowód fałszywy w kontekście przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.. Aby uchylić rozstrzygnięcie na podstawie przesłanki z ww. przepisu, to po pierwsze: w postępowaniu dowodowym musiałoby mieć miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, a po drugie, sfałszowanie dowodu musiałoby być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu lub innego organu. Od tego warunku k.p.a. wprowadza wyjątek. Chodzi bowiem o sytuację, gdzie sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Może być wówczas wznowione postępowanie przed stwierdzeniem tego faktu orzeczeniem sądu lub innego organu, o ile zajdą ww. szczególne okoliczności (art. 145 § 2 k.p.a.). Organ właściwy może zatem wznowić postępowanie przed stwierdzeniem fałszu dowodu prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli łącznie wystąpią dwie przesłanki, tj. fałsz dowodu jest oczywisty i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W niniejszej sprawie, w żaden sposób nie można uznać, że kwestionowana przez małżonków W. ocena jest dowodem fałszywym. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, nie da się także wywieść, by fałsz tej oceny był oczywisty w rozumieniu art. 145 § 2 k.p.a.. Wznowienie postępowania, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie jest także niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. To wszystko powoduje, że słusznie organ ocenił, iż w sprawie brak jest powodów do uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.. Analizując zgromadzony materiał dowodowy pod kątem wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Sąd nie stwierdził jej wystąpienia w sprawie. Przywołany przepis odnosi się do poważnej wady postępowania administracyjnego polegającej na ujawnieniu po zakończeniu postępowania nowych dowodów i okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla sprawy, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który tę decyzję wydawał. Aby oceniać akt w kontekście ww. przesłanki, to ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Po drugie, te okoliczności lub dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej, której uchylenia żąda strona. Po trzecie, nowe okoliczności i dowody nie mogłyby być znane organowi wydającemu kwestionowaną decyzję. W niniejszej sprawie ocena stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest w budynku mieszkalnym, sporządzona w dniu 20 sierpnia 2008r. na zlecenie A. W. , jest co prawda nowym dowodem w sprawie, jednakże dowód ten nie istniał w dacie wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2005r. Przedmiotowa ocena została sporządzona po nabyciu nieruchomości przez małżonków W. Obie oceny, sporządzone przez osoby uprawnione, oparte są na wiedzy i doświadczeniu osób je sporządzających. Oceny te różnią się o 55 punktów, inaczej kwalifikując rodzaj azbestu na pokryciu dachowym oraz stan płyt azbestowo-cementowych, stanowiących pokrycie dachowe poszczególnych budynków. Nie ma jednak powodów, dla których należałoby - tak jak strona – pierwotną ocenę uznać za fałszywą lub nieaktualną, zaś ocenę z 20 sierpnia 2008r. uznać za nowy dowód, istotny w sprawie. Z przyczyn powyżej wskazanych skargi jako nieuzasadnione Sąd oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – [dalej jako: p.p.s.a.]. Od powyższego wyroku A. W. i J. W. wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na zaniechaniu rozpoznania sprawy w jej granicach i odstąpienia od zbadania podnoszonych argumentów świadczących o rażącym naruszeniu przepisów prawa przy wydawaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzji z dnia [...] października 2005 r., znak [...], tj. a) art. 66 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nakazaniu wymiany pokrycia dachowego w oparciu o wskazany przepis prawa materialnego w sytuacji, gdy może mieć on zastosowanie jedynie w odniesieniu do obiektów budowlanych użytkowanych, zaś budynek mieszkalny stanowiący własność skarżących, z racji wieloletniego opuszczenia, takim nie był, b) art. 66 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., poprzez nakazanie wymiany pokrycia budynku wykonanego z elementów zawierających azbest na inne pokrycie, - bez dokonania własnych ustaleń, pozwalających na skorzystanie ze środka przymusu określonego w art. 66 ust. 1 prawa budowlanego, tj. ustalenia czy obiekt budowlany zagraża życiu lub bezpieczeństwu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, a także stopnia tego zagrożenia, a jedynie oparcie się na ocenie stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest, opracowanego na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest, w sytuacji gdy nie można utożsamiać stopnia pilności w nim wskazanego z koniecznością dokonania wymiany pokrycia dachowego, zaś tenże akt normatywny skierowany jest wyłącznie do wymienionych w nim adresatów, określa jedynie powinność pewnego działania i nie upoważnia organów nadzoru budowlanego do jego stosowania, - poprzez zastosowanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. środka najsurowszego w postaci nakazu wymiany pokrycia dachowego, z pominięciem i nie rozważeniem możliwości naprawy dachu budynku, w sytuacji gdy zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest, nawet zakwalifikowanie pokrycia dachu do I stopnia pilności, pozwala na jego naprawę, czym naruszono zasadę proporcjonalności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, wynikające z błędnej wykładni art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przejawiającej się wyrażeniem niesłusznego poglądu, iż przedstawiona przez skarżących ocena stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania pokrycia dachowego budynku, ujawniająca nowe nie uwzględnione dotychczas okoliczności dotyczące m. in. rodzaju użytego azbestu, jego zużycia, ułożenia, nie stanowi nowych faktów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania poniesionych w sprawie, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kognicja Sądu nie może tylko i wyłącznie ograniczać się do zbadania czy zachodzą przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego pozwalające na uchylenie decyzji. Pamiętać wszak należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. W takim wypadku uznać należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, mieści się ciągle w granicach danej sprawy, o czym świadczy tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych objętych postępowaniem. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku winien dokonać zbadania zakończonej sprawy pod kątem zaistnienia przesłanek nieważności decyzji zapadłych także w toku postępowania pierwotnego zakończonego decyzją o nakazaniu wymiany pokrycia dachowego budynku skarżących, tym bardziej, że na tego typu uchybienia wskazywano zarówno na rozprawie jak też w złożonym piśmie procesowym. Dokonanie wszechstronnej kontroli- w granicach sprawy- rozstrzygnięć w niej zapadłych nieuchronnie by prowadziło do stwierdzenia, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] października 2005 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym wypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 66 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego jak też zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Następnie skarżący podali, że jak wskazuje się w literaturze błędna ocena stanu faktycznego pod wzglądem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, ale błędne ustalenie stanu faktycznego już taką podstawę stanowi (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 527). W niniejszym przypadku mamy do czynienia z poczynieniem błędnych ustaleń właśnie na podstawie okoliczności wcześniej nie znanych organowi. W tym wypadku chodzi o wydanie decyzji w oparciu o nierzetelny i niepełny dowód w postaci oceny stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest, sporządzonej przez R. D. na zlecenie Nadleśnictwa K. w 2005 r. Nieścisłości, a wręcz nieprawidłowości opinii zostały ujawnione dopiero w toku postępowania wznowieniowego, niemniej jednak obrazują w jaki sposób ją sporządzono. Opinia odmiennie kwalifikuje stan poszczególnych elementów dachu budynku, a nade wszystko określa inny rodzaj użytego (mniej szkodliwego) azbestu, przez co zaniżono końcową liczbę punktów. Zatem przedłożona opinia ujawnia nowe okoliczności faktyczne, świadczące o tym, iż w chwili wydawania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzji nakazującej wymianę pokrycia dachowego, stan tego pokrycia nie kwalifikował się do zastosowania tak drastycznych środków. Co prawda ekspertyza, wydana po wykonaniu decyzji o pozwoleniu na budową, nie może być uznana za nowy dowód, stanowiący podstawą do wznowienia postępowania, gdyż nie istniał on w dniu wydania decyzji. Jeśli natomiast w ocenie strony żądającej wznowienia postępowania w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, to okolicznością taką nie może być sam fakt wydania ekspertyzy, lecz co najwyżej fakty z ekspertyzy tej wynikające (wyrok NSA z dnia 29 marca 2006 r., II OSK 633/05). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wynikające z nowej oceny (m. in. ze stwierdzenia innego rodzaju azbestu) fakty wskazują, iż stan pokrycia dachowego budynku jest na poziomie 55 punktów w skali określonej załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest, a przez to stanowi o nowym fakcie istniejącym w chwili wydawania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej zmierza do wykazania naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § p.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził kontroli decyzji zapadłej w postępowaniu pierwotnym pod kątem jej nieważności. Odnosząc się do niniejszego zarzutu należy wskazać, że kontroli Sądu pierwszej instancji została poddana decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym. Wobec tego granice sprawy, o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznaczone zostały przedmiotem zaskarżenia, który stanowiła wydana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2009 r. Dlatego też kwestia czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] października 2005 r. obarczona jest jedną z wad powodujących jej nieważność leżała poza granicami sprawy. Wobec tego nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., a co za tym idzie zbędne stają się rozważania na szeroko w skardze kasacyjne rozwinięty temat rażącego naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 7 oraz 8 k.p.a.. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegający na niezastosowaniu tego przepisu, wynikającego z błędnej wykładni art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przede wszystkim trzeba wskazać, że błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Autor skargi kasacyjnej natomiast nie wskazuje na czym polega mylne zrozumienie przez Sąd pierwszej instancji treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i jakie rozumienie jego zdaniem jest właściwe. Skarga kasacyjna wskazuje natomiast, że niesłuszny jest pogląd Sądu, iż przedstawiona przez skarżących ocena stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania pokrycia dachowego budynku, ujawniająca nowe nie uwzględnione dotychczas okoliczności dotyczące rodzaju użytego azbestu, jego zużycia, ułożenia nie stanowi nowych faktów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z tak sformułowanego zarzutu wynika, że w istocie rzeczy kwestionowane jest zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli, że doszło do wadliwego uznania, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w omawianym przepisie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści przedstawionej przez skarżącego oceny stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest, sporządzonej w dniu 20 sierpnia 2008 r. nie można wywodzić, że wskazuje ona na istnienie nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu 25 października 2005 r., nie znanych organowi nadzoru budowlanego. Należy zwrócić uwagę, że ocena stanu pokrycia dachu z dnia 14 września 2005 r. została złożona przez właściciela nieruchomości, który stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. Nr 71, poz. 649) zobowiązany był do przeprowadzenia kontroli stanu pokrycia dachowego zawierającego azbest. Wobec tego należy przyjąć, że niniejsza ocena odpowiadała rzeczywistemu stanowi faktycznemu istniejącemu w tamtej dacie. Dlatego też ocena przedłożona przez skarżących, sporządzona prawie trzy lata później, nie świadczy o istnieniu nowych okoliczności nie znanych organowi w dacie wydania decyzji, ani też nie może przemawiać za tym, że dokonano wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Z faktu, że ocena z dnia 20 sierpnia 2008 r. zawiera odmienną kwalifikację rodzaju azbestu oraz stanu płyt azbestowo-cementowych stanowiących pokrycie dachu nie można wywodzić, że w 2005 r. doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Ocena stanu i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest jest bowiem jednym z dowodów w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Ewentualna błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego nie jest tożsama z wadliwym ustaleniem stanu faktycznego i nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.