II OSK 276/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 387/09 w sprawie ze skargi R. J. na zarządzenie pokontrolne Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie I, II, III i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. II OSK 276 / 10 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi R. J. uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej przez organ kontroli w dniach 25 kwietnia i 9 maja 2007 r. w firmie [...] R. J. w P. w zakresie weryfikacji rocznego sprawozdania za rok 2006 o pojazdach wycofanych z eksploatacji stwierdzono nieprawidłowość w sprawozdaniu za ten rok. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie w wyniku powyższej kontroli w firmie [...] wydał w dniu [...] maja 2007 r. zarządzenie pokontrolne w zakresie przestrzegania wymagań ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, zwanej dalej ustawą o recyklingu). Zarządzeniem tym organ zobowiązał R. J. do prawidłowej sprawozdawczości w zakresie odpadów oraz polecono, aby przedmioty wyposażenia i części pochodzące z wymontowanych pojazdów znajdujące się w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. Nr 201, poz. 1666 zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r.) traktować jako odpady i tak ujmować w sprawozdaniach. Zarządzenie pokontrolne zostało doręczone R. J. w dniu 28 maja 2007 r. W piśmie z dnia 11 czerwca 2007 r. R. J. wezwał Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na wydaniu ww. zarządzenia pokontrolnego oraz wniósł o jego uchylenie, a także o zmianę protokołu kontroli w zakresie, w jakim protokół stwierdza uchybienia w sposobie liczenia poziomów odzysku i recyklingu. Organ nie ustosunkował się do tego wezwania. Pismem z dnia 25 czerwca 2007 r. strona wezwała organ do podania dodatkowych wyjaśnień. Organ zamieścił je w piśmie z dnia 2 lipca 2007 r. Skargę na powyższe zarządzenie pokontrolne złożył R. J., zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628- zwanej dalej ustawą o odpadach) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez przyjęcie, że przedmioty wyposażenia i części znajdujące się w załączniku do rozporządzenia automatycznie po demontażu stają się odpadami, 2. art. 28 ust. 5 ustawy o recyklingu oraz § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 października 2005 r. w sprawie obliczania poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 212, poz. 1774) w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, iż przy obliczaniu poziomów odzysku i recyklingu skarżący niewłaściwie uwzględnił masę części znajdujących się w wykazie ww. rozporządzenia, 3. art. 30 ust. 1 ustawy o recyklingu oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 201, poz. 1672 - zwanej dalej rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 czerwca 2005 r.) poprzez przyjęcie, iż sporządzone przez stronę sprawozdanie o pojazdach wycofanych z eksploatacji za rok 2006 jest nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie wniósł o jej odrzucenie ze względu na przekroczenie terminu do jej wniesienia, a gdyby Sąd nie podzielił argumentacji organu o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na skargę. Zdaniem organu skargę należało odrzucić, bowiem zarządzenie pokontrolne nie jest aktem w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), a ponadto skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi. Argumentując natomiast konieczność oddalenia skargi, organ wskazał na przedmiot kontroli i podkreślił, że przedmioty wyposażenia i części pochodzące z pojazdów wycofanych z eksploatacji, które zostały wymienione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. powinny być traktowane jako odpady, a zatem w sprawozdaniu nie mogą być ujmowane w tej samej rubryce dotyczącej części nadających się do sprzedaży w celu ponownego zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, iż postanowieniami z dnia 28 lutego 2008 r. oraz z dnia 29 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził kwestię dopuszczalności skargi w przedmiotowej sprawie i zachowania ustawowego terminu do jej wniesienia. Wykładnią ta zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji był związany. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie była firma [...] w P., która prowadzi od dnia 5 kwietnia 1994 r. działalność gospodarczą, polegającą na przetwarzaniu odpadów i kasacji pojazdów wycofanych z eksploatacji. Kontrolujący zakwestionował roczne sprawozdanie o pojazdach wycofanych z eksploatacji sporządzone według wzoru określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji w części wypełnienia tabeli 2.1.3. i 2.2.3. Kontrolowany ujął w tych tabelach masę przedmiotów wyposażenia i części, które są wymienione w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. Zdaniem kontrolującego masa przedmiotów i części wymienionych w załączniku do ww. rozporządzenia nie powinna być ujmowana w tabelach 2.1.3. i 2.2.3. W sprawozdaniu za 2006 r.- w tabelach 2.1.2. i 2.2.2. dotyczących informacji o masie odpadów przekazanych do innego kraju w celu przetworzenia, kontrolowana Firma wykazała wartości zerowe. Oceniając zarządzenie pokontrolne, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że motywy w nim podane są ogólnikowe. Zdaniem Sądu w czasie kontroli nie brano pod uwagę prawa wspólnotowego i tym samym sporna kwestia nie została dostatecznie wyjaśniona. Sąd wskazał, iż w załączniku V do Dyrektywy 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. dotyczącej homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/EWG (Dz. U. UE. L. 05.310.10 ze zm.) wymieniono części pojazdów, których ponowne używanie w produkcji nowych pojazdów jest zabronione. W porównaniu do załącznika rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r., to wyliczenie w załączniku dyrektywy jest węższe. Organ nie brał również pod uwagę istotnej dla sprawy Dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. UE.L.00.296.34 ze zm.), w której w art. 7 ust. 1 zalecono, aby państwa członkowskie podjęły niezbędne środki w celu zachęcenia do ponownego używania części, które nadają się do ponownego użycia, do odzyskiwania części, które nie mogą być ponownie użyte oraz do przyznawania preferencji recyklingowi, jeżeli nie stanowi to zagrożenia dla środowiska, bez naruszania wymagań dotyczących bezpieczeństwa pojazdów oraz wymogów ochrony środowiska, szczególnie związanych z emisją do atmosfery oraz hałasem. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne (punkt I wyroku), a na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdził, że nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku (punkt II wyroku). O kosztach postępowania sądowego (punkt III wyroku), Sąd orzekł zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Formułując wskazania, co do dalszego postępowania, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ na tle art. 7 ust. 1 i 2 powołanej już dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz załącznika V do Dyrektywy 2005/64/WE Parlamentu i Rady z dnia 26 października 2005 r. "w sprawie homologacji" ustali, w jakiej tabeli wzoru sprawozdania powinny być ujmowane części wymienione w załączniku do rozporządzenia z dnia 28 września 2005 r. W zależności od tych ustaleń, organ określi czy sprawozdanie za rok 2006 jest prawidłowe, a jeżeli nie, to wskaże, jakie zostały popełnione błędy i w jaki konkretny sposób należy je naprawić. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 7, art. 30 ust. 1 i ust. 4 ustawy o recyklingu oraz § 2 rozporządzenia wykonawczego tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 września 2005 r. w sprawie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji, poprzez "przyjęcie, iż tylko części pojazdów wymienione w załączniku V do Dyrektywy 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. dotyczącej homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniającej Dyrektywę Rady 70/156/EWG powinny być ujmowane w sprawozdaniu jako odpady, podczas gdy wykaz dotyczy tylko części, których ponowne używanie w produkcji nowych pojazdów jest zabronione, a ponadto nie dotyczy materii uregulowanej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko oraz poprzez przyjęcie, iż w trakcie kontroli nie brano pod uwagę prawa wspólnotowego w tym istotnej dla sprawy Dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, w której w art. 7 ust. 1 zalecono, aby państwa członkowskie podjęły niezbędne środki w celu zachęcenia do ponownego używania części, które nadają się do ponownego użycia, do odzyskiwania części, które nie mogą być ponownie użyte oraz do przyznawania preferencji recyklingowi, jeżeli nie stanowi to zagrożenia dla środowiska, bez naruszania wymagań dotyczących bezpieczeństwa pojazdów oraz wymogów ochrony środowiska, szczególnie związanych z emisją do atmosfery oraz hałasem, podczas gdy wymieniony akt prawny został wdrożony do prawa krajowego przez wszystkie ww. krajowe akty prawne, na podstawie, których działał organ, wydając zarządzenie pokontrolne w przedmiocie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji", 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie nieodpowiadającego wymogom prawnym uzasadnienia, z treści którego nie wynika w sposób jasny, dlaczego Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko skarżącego, nie wskazał podstawy merytorycznej rozstrzygnięcia, nie uzasadnił w dostateczny sposób motywów podjętego rozstrzygnięcia oraz nie zawarł jasnych i konkretnych wskazań co do dalszego postępowania organu, uniemożliwiając tym samym merytoryczne odniesienie się organu administracji do argumentacji Sądu. Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył R. J., prowadzący działalność gospodarczą po nazwą [...] w P., wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, a w związku z tym skarga kasacyjna winna zostać oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie w niej wskazane zarzuty można było uznać za zasadne. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem wszystkie wymagane tą normą elementy zawarto w skarżonym wyroku. Ocenę zarzutu naruszenia prawa materialnego trzeba poprzedzić analizą przedmiotu rozpoznawanej sprawy, który to przedmiot obejmuje wyłącznie skargę na zarządzenie pokontrolne. Celem kontroli, poprzedzającej wydanie takiego zarządzenia jest ustalenie, czy stan postulowany, założony w przepisach prawnych w sposób generalny jako poprawny, jest tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w okolicznościach konkretnej sprawy przez organ do tego upoważniony. Ustalenia te zostają utrwalone następnie w protokole, sporządzonym z tych czynności kontrolnych. Jeśli pomiędzy tymi stanami występują różnice, to koniecznym jest ustalenie zasięgu i przyczyn rozbieżności pomiędzy nimi. Obowiązkiem kontrolującego w imieniu organu inspektora pozostaje również poinformowanie o dokonanych ustaleniach kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osoby fizycznej. Podmioty te mają prawo w ramach polemiki z ustaleniami organu do wniesienia umotywowanych zastrzeżeń i uwag. Efektem przeprowadzonej kontroli w sytuacji ustalenia, że stan faktyczny odbiega od wzorcowego może być nałożenie odpowiedniej dyspozycji na podmiot kontrolowany poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego, decyzji administracyjnej, wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czy też żądania przeprowadzenia odpowiedniego postępowania, w tym służbowego i karnego, przy zachowaniu warunków wymienionych w art. 12 i art. 15 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 ze zm. – dalej zwanej ustawą o Inspekcji Ochrony Środowiska). Wszystkie te działania, przybierające zarówno formę władczych i niewładczych działań kontrolnych, mają jednak w pierwszej kolejności zmierzać do doprowadzenia określonego stanu faktycznego do stanu postulowanego, przy czym mogą one przybierać również formę represyjną. Z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy, dalsze rozważania zostaną ograniczone do kwestii związanych z będącym przedmiotem sprawy zarządzeniem pokontrolnym. I tak element władczy zawarty w tymże zarządzeniu przejawia się w obowiązku poinformowania organu ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (art. 12 ust. 2 ww. ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Z regulacji zawartej w ust. 2 art. 12 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wynika również, iż zarządzenia te mogą mieć różny stopień szczegółowości, skoro wykonanie ich zostało pozostawione podmiotowi kontrolowanemu z przypisanym temu podmiotowi prawem określenia zakresu podjętych i realizowanych działań. Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie stanowiła kwalifikacja ustaleń dotyczących niewłaściwego ujmowania w sprawozdaniu masy przedmiotów i części pochodzących z wymontowanych pojazdów znajdujących się w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. Powyższa kwestia składała się na treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, w którym zarządzono by określone w nim wyposażenie i części pochodzące z wymontowanych pojazdów traktować jako odpady i tak ujmować w sprawozdaniach. Wskazanie to ma kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, a w konsekwencji również i dla oceny całości sprawy. Zauważyć trzeba, iż w omawianym zarządzeniu nie zakwestionowano w żaden sposób ustalonego stanu faktycznego, jako odbiegającego od ustawowego wzorca, a co jest ex definitione podstawowym celem kontroli, którą inspekcja ochrony środowiska prowadzi w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska (art. 9 ust. 2 in principio ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Podważono natomiast kwalifikację prawną niektórych przedmiotów wyposażenia i części pochodzących z wymontowanych pojazdów. Stwierdzić należy, iż prowadzący kontrolę organ oparł się, jak wynika z treści protokołu i następnie z treści analizowanego zarządzenia na ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skarżonym wyroku przepisy tej ustawy wdrażają postanowienia Dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000, z późn. zm.). Dlatego też ogólny zarzut zaprezentowany we wniesionej kasacji, iż organ nie wziął pod uwagę istotnej dla sprawy Dyrektywy jest nieuprawniony. Organ uwzględniając regulacje zawarte w tej ustawie zasadnie wskazał, iż przedmioty wyposażenia i części pochodzące z wymontowanych pojazdów stanowią odpady. Taka kwalifikacja, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, znajduje oparcie w art. 1 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach i w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112 poz. 1206). Przedstawionej wyżej kwalifikacji nie zmienia przy tym definicja ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji zawarta w art. 3 pkt 7 ustawy o recyklingu pojazdów. Konieczne jest, bowiem uwzględnienie też regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. Tak, więc kwalifikacja wymienionych wyżej części winna była nastąpić zgodnie ze wskazaniem zawartym w wydanym na podstawie art. 30 ust. 4 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 września 2005 r., które weszło w życie z dniem 1. 01. 2006 r., a utrata mocy jego obowiązującej nastąpiła z dniem 1. 01. 2011 r. W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż zasadne było stanowisko organu zaprezentowane w kontrolowanym w sprawie zarządzeniu. Podzielić też należy stanowisko organu przedstawione we wniesionej kasacji, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, wdraża w zakresie swej regulacji postanowienia art.7 ust. 1 Dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269) zmienionej decyzją Komisji Europejskiej z dnia 27czerwca 2002 r. ( Dz. Urz. WE L z 29.06.2002.). W warunkach rozpoznawanej sprawy nie może też mieć miejsca zastosowanie załącznik nr V do Dyrektywy 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26.10.2005 r., dotyczącej homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniającej Dyrektywę Rady 70/156/EWG, ponieważ przepisy Dyrektywy zostały skierowane do producentów i importerów pojazdów nowych i przepisy te wymieniają tylko części pojazdów, których ponowne używanie w produkcji nowych pojazdów jest zabronione. Przepisy dotyczące homologacji pojazdów nowych nie winny być porównywane, przy braku odpowiednich wskazań ustawowych wynikających z aktów prawnych, z przepisami dotyczącymi pojazdów wycofanych z eksploatacji, stanowiących odpady w zakresie przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów. Zgodnie, bowiem z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów przez pojazd wycofany z eksploatacji rozumie się pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Porównywanie tych dwóch odrębnych zagadnień, nie powinno mieć miejsca przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Z tych też przyczyn stwierdzić trzeba, iż przytoczone w skarżonym wyroku orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wykracza poza przedmiot rozstrzyganej sprawy. Przedmiotem tym zaś, co należy ponownie podkreślić, była wyłącznie kwestia związana z odpowiednim i to określonym w badanym zarządzeniu, poprawieniem sprawozdania za rok 2006. Trafna jest więc podstawa skargi kasacyjnej wskazująca na naruszenie skarżonym wyrokiem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 7 i art. 30 ust. 1 i ust. 4 ustawy o recyklingu oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 września 2005 r. w sprawie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji. Konkludując powyższe rozważania, należało podzielić wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciu, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, niepubl.). Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I, II i III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i oddalił skargę. Uznając natomiast, że w sprawie miał miejsce szczególny przypadek, o których mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania.