II SA/Gl 258/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009r. sprawy ze skargi W. D. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i orzeka, że nie podlega ono wykonaniu w całości, 2. zasadza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postępowanie wszczęto na wniosek Wójta Gminy Ł., który w dniu [...] zwrócił się do Okręgowego Urzędu Górniczego w K. o uzgodnienie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie mobilnego zakładu przeróbczego projektowanego na działce nr [...] i częściowo na działce [...], położonych w miejscowości N. Wniosek został złożony z uwagi na to, że przedmiotowe działki objęte były granicami terenu górniczego "[...]". Po uzupełnieniu braków, wniosek ponowiono w dniu [...] dołączając do niego uchwałę Rady Gminy Ł. nr [...] z dnia [...] o odstąpieniu od obowiązku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego "[...]" (zwanej dalej uchwałą) w obrębie działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym N. oraz działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym Ł. W dniu [...] Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. (dalej OUG) wydał postanowienie (znak: [...]), w którym pozytywnie uzgodnił warunki zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przeróbczego mobilnego o wielkości produkcji do [...] ton na dobę składającego się z zestawu kruszarki szczękowej, przesiewaczy, kruszarki stożkowej, budynku socjalno-administracyjnego, wraz z realizacją urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), niezbędnych do użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem zlokalizowanej na nieruchomości – działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...] i części działki o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości N., położonej na terenie górniczym "[...]", przy zastosowaniu takich rozwiązań projektowych, które uwzględnią następujące czynniki geologiczno-górnicze: 1) położenia opiniowanego terenu w odległości od granic udokumentowanego złoża – 60m, 2) położenia terenu w stosunku do frontu eksploatacyjnego – docelowo około 80m. Uzgadniając pozytywnie projektowane zamierzenie inwestycyjne W.D. zwanego dalej skarżącym, a prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPHU A – W.D., ul. [...], T., organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, że do wniosku dołączono uchwałę Rady Gminy Ł. z dnia [...] Nr [...], w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego "[...]" w obrębie działek o nr ewidencyjnych [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym N. Podkreślono, iż przeprowadzone rozpoznanie, w tym opinia górniczo-geologiczna Nr [...] z dnia [...] przedsiębiorcy, wykazało że projektowany zakład usytuowany jest w granicach terenu górniczego "[...]". Wskazano, iż teren górniczy wyznaczony został w koncesji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] udzielonej w/w W.D., na wydobywanie wapieni dewońskich z części złoża "[...]". Na postanowienie Dyrektora OUG z dnia [...] zażalenie wniosły B.N. i J.K., właścicielki nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, a oddzielonej od planowanego zakładu jedynie utwardzoną drogą. Działający w imieniu w/w pełnomocnik, podkreślił w zażaleniu, iż nie wyraża zgody na lokalizację planowanej inwestycji z uwagi na to, że kamień miał być wywożony inną drogą przez działkę nr [...], która faktycznie nie istnieje, co powoduje, że transport w rzeczywistości odbywa się przez drogę, która przechodzi częściowo przez działkę nr [...] stanowiącą własność żalących, a to z uwagi na to, że działka nr [...] nie ma dostępu do drogi krajowej nr [...]. Pełnomocnik wnosił także, o zbadanie legalności działań W.D. i ewentualne odebranie koncesji. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (dalej WUG) działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej K. p. a) oraz art. 53 ust. 4 pkt. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), (dalej P. z. p.) uchylił postanowienie OUG w całości i umorzył postępowanie I instancji. W obszernym uzasadnieniu Prezes WUG jako powód umorzenia postępowania wskazał fakt nie wejścia w życie przedmiotowej uchwały Rady Gminy Ł., z uwagi na brak jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], co oznacza brak podstaw prawnych do wydania postanowienia OUG. W szczególności zaś wskazano, że uchwała o odstąpieniu od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego "[...]" podjęta na podstawie art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.), (dalej P. g. g) mieści się w dyspozycji art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), (dalej S. g.), a jej treść ma wpływ na kształtowanie się sytuacji prawnej mieszkańców gminy. Podkreślono, że z uwagi na skutki prawne uchwały dla mieszkańców, zwłaszcza właścicieli bądź użytkowników nieruchomości położonych w zasięgu wpływów działalności górniczej, jak i dla potencjalnych inwestorów, uchwała ma charakter generalny i abstrakcyjny, gdyż nie jest adresowana tylko do indywidualnie oznaczonego podmiotu, ale dotyczy pewnej kategorii adresatów, a poza tym jest aktem wielokrotnego zastosowania i może być wykorzystywana w przyszłości w dowolnej, w bliżej nie określonej liczbie przypadków. Na powyższe postanowienie Prezesa WUG skargę do sądu administracyjnego wniósł W.D. domagając się jego uchylenia. Skarżący akcentował, iż Prezes WUG nie może uzurpować sobie prawa zastrzeżonego dla wojewody i sądu administracyjnego do badania zgodności z prawem i obowiązywania uchwał podejmowanych przez jednostki samorządu terytorialnego i podkreślił, że przedmiotowa uchwała podlegała weryfikacji w trybie art. 91 ustawy o S. g., a dokonanej przez Wojewodę [...], który nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania. Skarżący podkreślił, że postanowienie Dyrektora OUG w K. było zgodne z prawem, a postanowienie Prezesa WUG rażąco narusza prawo i wskazał, że dopóki przedmiotowa uchwała nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób przewidziany przez prawo organy administracji muszą w swoich rozstrzygnięciach uwzględniać fakt jej obowiązywania. W odpowiedzi na skargę Prezes WUG wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo podkreślił, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, Prezes WUG nie dokonywał merytorycznej oceny przedmiotowej uchwały, w tym nie badał, czy istniały przesłanki ustawowe zawarte w art. 53 ust. 6 P. g. g. do jej podjęcia. Nie ustalał, ani też nie badał w oparciu o jakie dowody (dokumenty, opinie, ekspertyzy) uznano, że przewidywane szkodliwe wpływy działalności górniczej na środowisko będą nieznaczne. Na marginesie jedynie podkreślono, że chodzi o odkrywkowy zakład górniczy działający metodą strzałową, a zatem winny być ustalone i wyznaczone strefy zagrożeń. W kwestii zarzutu badania obowiązywania przedmiotowej uchwały Prezes WUG nie podzielając zarzutów skargi wskazał, iż stosownie do art. 6 K. p. a. każdy organ administracji ma obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, co oznacza konieczność stosowania przepisów uchwalonych i opublikowanych. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że co prawda uchwała o odstąpieniu od sporządzania planu zagospodarowania dla terenu górniczego, jest specyficznym aktem normatywnym, to jednak z uwagi na rodzaj zagrożeń i konieczność uwzględniania interesów mieszkańców z racji wkraczania w ich sferę praw i interesów, widzi konieczność ogłaszania jej w powszechnie dostępnym publikatorze. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia tego, że przedmiotowa uchwała była poddawana weryfikacji przez organ nadzoru, podkreślono, że z nie wiadomych przyczyn ten sam Wojewoda [...] raz publikuje uchwały o odstąpieniu, a innym razem nie, na dowód czego przytoczono uchwałę dla terenu górniczego "[...]". Na rozprawie pełnomocnik Prezesa WUG podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i podkreślił, że w ostatnim czasie bardzo dużo uchwał w przedmiocie odstąpienia od sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów górniczych jest podejmowanych przez rady gmin, a uchwały te nie są wnikliwie badane przez wojewodów, a budzą wątpliwości co do ich zasadności. Pełnomocnik odpowiadając na pytanie Sądu wskazał, iż nie wystąpiono o zbadanie zgodności z prawem przedmiotowej uchwał Rady Gminy Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), (zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Sąd w pierwszej kolejności podziela zarzut skargi, co do tego, że brak było przesłanek do umorzenia postępowania organu I instancji. W ocenie Sądu przedmiotowa uchwała o odstąpieniu od uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego nie może być uznana za przepis prawa miejscowego, a tym samym nie podlega obowiązkowi publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. W związku z powyższym odpada założenie jakie przyjął Prezes WUG uchylając w myśl art. 138 § 1 pkt. 2 K. p. a. postanowienie Dyrektora OUG i umarzając postępowanie organu I instancji, że postanowienie to wydane zostało na podstawie nie obowiązującej uchwały z racji braku jej publikacji. Sąd nie może zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, iż przedmiotowa uchwała ma charakter generalny i abstrakcyjny i w konsekwencji należy ją uznać za źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie gminy w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z samej uchwały oraz jej uzasadnienia wynika bowiem, że została ona podjęta dla działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] dla terenu górniczego [...], dla którego inwestor wystąpił do Wójta Gminy Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego materiałów skalnych. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały podkreślono także, że jej podjęcie da możliwość inwestorowi uzyskania pozwolenia na budowę zakładu przeróbczego, jak również wybudowanie zjazdu przed opracowaniem i wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]". Zatem uchwała jest efektem starań indywidualnego inwestora i podjęta jest w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia, a nie bliżej nieokreślonego zamierzenia mogącego ewentualnie nastąpić w przyszłości, a dla którego stwarza się poprzez uchwałę ramy prawne. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie brak było także innych przesłanek uzasadniających zaskarżone rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy w postępowaniu uzgodnieniowym, a polegające na umarzeniu postępowania I instancji. Skoro Prezes WUG nie znalazł podstaw prawnych do utrzymania w mocy postanowienia Dyrektora OUG, który pozytywnie uzgodnił warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, to należało uchylić postanowienie organu I instancji, a nawet ewentualnie odmówić uzgodnienia. Umorzenie postępowania organu I instancji dokonane przez organ odwoławczy przesądziło w tym przypadku merytorycznie o losie postępowania głównego, a to co do zasady, winien stwierdzić organ prowadzący postępowanie w I instancji. Powyższe działanie Prezesa WUG pozostaje zdaniem Sądu w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K. p. a. z którego wynika, iż sprawa administracyjna rozpoznawana i rozstrzygnięta decyzją (postanowieniem) organu I instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania (zażalenia) przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie można było umorzyć postępowania organu I instancji, a tym samym stwierdzić, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Nie zaszły bowiem żadne zmiany, które pozwoliłyby na uznanie, że brak zarówno podmiotu jak i przedmiotu postępowania, a tym samym brak podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie zbadał w pełnym zakresie tego czy organ I instancji umożliwił i zapewnił wszystkim zainteresowanym podmiotom czynny udział w postępowaniu. Do organu odwoławczego należy bowiem także zweryfikowanie tego czy akt którego dotyczy odwołanie (zażalenie) został wydany zgodnie z obowiązującą procedurą. Ma to szczególnie znaczenie w kontekście wniesienia zażalenia przez podmioty, których organ I instancji nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu ani też nie doręczył postanowienia, na które złożyły one zażalenia i którym organ I instancji w piśmie przesyłającym akta organowi odwoławczemu odmawia przymiotu strony. Zatem pełniejszego wyjaśnienia wymaga kwestia ustalenia czy wszystkie osoby zainteresowane w rozumieniu art. 28 Kpa brały udział w postępowaniu, którego przedmiotem było uzgodnienie warunków zabudowy. Sąd nie uznaje za zasadny zarzut skargi, iż WUG kontrolował legalność przedmiotowej uchwały o odstąpieniu od obowiązku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego, a do czego Prezes WUG nie posiada uprawnień. W ocenie Sądu organ II instancji badał jedynie fakt obowiązywania przedmiotowej uchwały, co przy założeniu Prezesa WUG, jak Sąd wykazał błędnym, że uchwała jest prawem miejscowym było działaniem rutynowym i uprawnionym. Sąd podziela pogląd wyrażony w komentarzu do prawa geologicznego i górniczego (A. Lipiński i R. Mikosz), że uchwała rady gminy podjęta w przedmiocie odstąpienia od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określona w art. 53 ust. 6 P. g. g. podlega kontroli na zasadach określonych w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Warunkami dopuszczalności skargi wniesionej w oparciu o powołany przepis są: wydanie przez organ gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej, uprzednie bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem skuteczności skargi jest wykazanie przez podmiot wnoszący skargę, iż kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny. Należy także zauważyć, iż wypowiadanie się przez radę gminy w sprawach dotyczących planowania przestrzennego związane jest z realizacją przez gminę jej zadań własnych określonych art. 3 ust. 1 ustawy o P. z. p. Z przepisu powyższego wynika wprost, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Przepis powyższy statuuje pojęcie władztwa planistycznego gminy, doktrynalnie ujmowane również jako pojęcie samodzielności planistycznej gminy. Plany zagospodarowania przestrzennego zaliczone zostały do aktów prawa miejscowego (vide: art. 14 ust. 8 ustawy o P. z. p.), a zatem stanowią przepisy powszechnie obowiązujące na terenie gminy. Uchwały zaś organów gminy stanowiące przepisy prawne o powszechnej mocy obowiązywania na terenie gminy są podstawowymi aktami z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu, także oparta na ustawowej podstawie jaką jest przepis art. 53 ust. 6 ustawy P. g. g. uchwała o odstąpieniu od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będzie aktem z zakresu administracji publicznej, ale nie będzie jak plan aktem prawa miejscowego, a co jak wcześniej wskazano nie znaczy, że uchwała o odstąpieniu nie podlega kontroli. Odpowiadając na rozprawie na pytanie Sądu pełnomocnik Prezesa WUG wyjaśnił, iż organ nie wystąpił do Wojewody [...] o zbadanie zgodności z prawem przedmiotowej uchwały, a przecież mógł zdaniem Sądu podjąć prawem przewidziane działania w tym zakresie. Należy w tym miejscu dodać, iż radę gminy obciąża powinność wszczęcia procedury planistycznej w odniesieniu do terenu górniczego niezwłocznie po utworzeniu takiego terenu, czyli bezpośrednio po dacie ostateczności decyzji koncesyjnej. Odstąpienie od tej powinności jest wyjątkiem nie podlegającym wykładni rozszerzającej (exceptiones non sunt extendendae). Jednocześnie Sąd wskazuje, że uchwała nie podlegała kontroli w toku przedmiotowego postępowania, tym samym Sąd nie badał legalności tego aktu. Uwadze Sądu nie uszły nieścisłości i niejasności zawarte zarówno w zaskarżonym postanowieniu Prezesa WUG jak i poprzedzającym go postanowieniu Dyrektora OUG. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w postanowieniu Prezesa WUG odnaleźć można pomyłkę co do nazwy miejscowości, w której znajdują się przedmiotowe działki nr [...] i [...]. W zaskarżonym postanowieniu Prezesa WUG mowa jest bowiem o miejscowości "N.", a z postanowienia Dyrektora OUG oraz z akt sprawy wynika, że chodzi o miejscowość "N.". Sąd zwraca uwagę na to, iż w zaskarżonym postanowieniu Prezesa WUG nieprawidłowo wskazano, że zażalenie wniosła "J.K." Z akt sprawy wynika bowiem, że chodzi o J.K. Sąd zauważa także, iż postanowieniu organu I instancji, wyraźnie wskazuje się że uzgodnienie dotyczy terenu górniczego "[...]", a nie jak podaje zaskarżone postanowienie Prezesa WUG "[...]". Jest to tym ważniejsze, że w przedmiotowej uchwale Rady Gminy Ł. o odstąpieniu od sporządzenia planu miejscowego stwierdzono, że odstąpienie dotyczy terenu górniczego [...], a nie [...]. Z nadesłanych akt nie wynika jasno skąd taka rozbieżność, a co zdaniem Sądu winno być wyjaśnione. Dołączony do przedmiotowej uchwały załącznik graficzny jest trudno, a miejscami niemal nieczytelny i nieprecyzyjny. Nie można bowiem jednoznacznie ustalić do jakiego terenu górniczego się odnosi. W legendzie załącznika graficznego (k. 22 akt organu I instancji) wyjaśniono jedynie, że: czarną linią wskazano "granice obszaru górniczego" (nie podano jednak jakiego), żółtą linią wskazano "granice terenu górniczego" (nie podano jakiego), a na pomarańczowo zakreślono "granice terenu o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego [...]". Uwagę Sądu zwróciło także to, że wobec nie uwzględnienia w postępowaniu uzgodnieniowym działek o numerach [...], [...] i [...], dla których także przedmiotową uchwałą odstąpiono od sporządzania planu, brak jest dla projektowanego przedsięwzięcia dostępu do drogi publicznej. Sąd zwraca także uwagę na to, że w piśmie pełnomocnika żalących z dnia [...], które uznano za zażalenie, pojawiło się także inne żądanie dotyczące zbadania legalności działań W.D. oraz wniosek o ewentualne odebranie koncesji. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 K. p. a. jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu. Pomimo, iż pismo pełnomocnika zostało uznane za zażalenie, to wobec tego, że zawierało jasno sprecyzowane inne żądania, także w zakresie ewentualnego odebrania koncesji, to należało nadać innym żądaniom stosowny bieg zgodnie z postanowieniami art. 66 § 1 K. p. a. Sąd podkreśla, iż nie był w stanie w pełni skontrolować w niniejszej sprawie zgodności z prawem rozstrzygnięć Dyrektora OUG. Kontrola taka z uwagi na niepełny materiał dowodowy oraz brak wyczerpania toku instancyjnego byłaby po części przedwczesna. Badaniu Sądu podlegało jedynie zaskarżone postanowienie Prezesa WUG, które jest rozstrzygnięciem niemal wyłącznie formalnym, podczas gdy kontrola legalności decyzji administracyjnej zakłada także ocenę przesłanek materialnych. W ocenie Sądu granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, a tym samym i orzekania, wyznacza jej rozstrzygnięcie podjęte zaskarżonym aktem, a powyższe uwagi Sądu mają na celu zwrócenie uwagi organom administracji publicznej na występujące niejasności i nieścisłości oraz konieczność ich wyeliminowania lub wyjaśnienia. Rozpoznając ponownie sprawę Prezes WUG mając na uwadze treść powyższych rozważań i twierdzeń Sądu, rozpatrzy sprawę i po przeprowadzeniu postępowania wyda stosowne rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Prezesa WUG wydano z naruszeniem przepisów prawa, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie zatem do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy p. p. s. a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Mając na uwadze treść art. 152 p. p. s. a. zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, orzeka, że nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p. p. s. a.