III SA/Gd 286/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie NSA Anna Orłowska, WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 9 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o uznaniu zasadniczej służby wojskowej za pracę w warunkach szczególnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 3 marca 2009r. nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień na podstawie art. 123 § 1 oraz art.219 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) i ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz.U z 2004r nr 39 poz. 353 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U z 1983r. nr 8 poz. 43 z późn.zm) odmówił Z. W. wydania zaświadczenia uznającego zasadniczą służbę wojskową za pracę w warunkach szczególnych. W uzasadnieniu wskazał na przepis § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, zgodnie z którym, okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji. Potwierdza się to w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym wg wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Organ podał, że pełnienie zasadniczej służby wojskowej nie jest w myśl art. 25,68,73,76,77 kodeksu pracy (Dz.U z 1998r, nr 21 poz.94 z późn.zm.) stosunkiem pracy ale realizowane jest na podstawie art. 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U z 2004r. nr 241 poz. 2416 z późn.zm.). Informacje znajdujące się w dokumentacji będącej w posiadaniu WKU, stwierdzają tylko fakt odbycia zasadniczej służby wojskowej w okresie od 24.04.1968 roku do 11.04.1970 roku. W zażaleniu Z. W. ponowił swój wniosek o wydanie zaświadczenia wykonywania służby wojskowej w warunkach szczególnych, podając, że odbył ją w jednostce radiolokacyjnej nr [...] w Dz.. Zaznaczył, że radioodbiorniki i urządzenia prądotwórcze były produkcji radzieckiej a organ bez wglądu do dokumentacji przebiegu służby wydaje mu odmowne zaświadczenie, powołując się na rozporządzenie dotyczące zakładów pracy. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 roku nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 kpa. podał, że organ administracji wojskowej zobowiązany jest wydać zaświadczenie urzędowo potwierdzające określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej ewidencji rejestrów lub innych danych będących w jego posiadaniu. Z ewidencji wojskowej będącej w posiadaniu WKU wynika jedynie to, iż żalący odbywał zasadniczą służbę wojskową w okresie podanym w zaświadczeniu. Brak jest w niej jakichkolwiek danych na temat szczególnych czy tez uciążliwych warunków odbywania tej służby. Jednocześnie organ ten potwierdził, że przepisy rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku nie mają zastosowania do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z. W. ponowił zarzuty zgłoszone w zażaleniu podając, że ciągle przebywał w zasięgu działania fal magnetycznych. Remontował i formował akumulatory kadmowo-niklowe, był operatorem agregatów prądotwórczych jak też kierowcą radionamiernika. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści artykułu 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 pkt 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jednocześnie z mocy art. 218 § 1 kpa. w przypadkach o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy jednoznacznie stwierdził, iż w posiadanej przez niego ewidencji wojskowej brak jest jakichkolwiek danych na temat szczególnych czy też uciążliwych warunków odbywania przez skarżącego zasadniczej służby wojskowej. W świetle ustalonego stanu faktycznego, brak podstaw do uznania trafności zarzutu skarżącego, że istnieje jeszcze inna ewidencja np. Jednostki Wojskowej nr [...] w Dz. gdzie w latach siedemdziesiątych odbywał służbę a w której możliwe byłoby ustalenie faktów o które wnosi. Skoro zatem organ nie dysponuje danymi o potwierdzenie, których wnosił skarżący, jego wniosek w tym przedmiocie, nie mógł być uwzględniony na podstawie powołanych przepisów prawa. Dodatkowo jedynie wyjaśnić należy, iż organ na skutek wniosku zainicjowanego przez skarżącego nie był władny prowadzić postępowania wyjaśniającego poza własnym zbiorem danych, w celu wydania żądanego zaświadczenia. Stanowisko orzecznictwa na tle stosowania art.218 § 2 kpa. jest ugruntowane i jako takie nie nastręcza wątpliwości interpretacyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.