I OSK 1700/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. WSA Marian Wolanin ( spr. ) Protokolant Piotr Baryga po rozpoznaniu dnia 11 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 704/09 w sprawie ze skargi A. Z. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 704/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Z. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2009 r. wydanym przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. uznano A. Z. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów polegających na tym, iż nie stawił się przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSWiA celem zbadania zdolności fizycznej i psychicznej do służby, nie podał aktualnego adresu zamieszkania i numeru telefonu i nie pozostawał w stałej dyspozycji z przełożonym ds. osobowych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. czynów stanowiących naruszenie art. 125 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej i wymierzono mu za to karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Obwinionego skierowano na badania celem ustalenia jego dalszej przydatności do służby, gdyż stan jego kondycji psychicznej budził wiele wątpliwości. Na wyznaczone w dniach [...] lipca 2008 r. i [...] sierpnia 2008 r. terminy badań A. Z. nie stawił się, usprawiedliwiając swoją nieobecność zwolnieniem lekarskim, zaś na kolejny termin w dniu [...] listopada 2008 r. nie stawił się bez usprawiedliwienia. Tym samym zgodnie z §23 regulaminu w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej obwiniony nie wykonał polecenia służbowego, co w świetle art. 125 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej jest naruszeniem dyscypliny służbowej, za które funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Ponadto, z treści notatki policyjnej z dnia [...] lutego 2009 r. wynika, iż A. Z. nie zamieszkuje pod adresem, który podał komórce kadrowej Aresztu Śledczego w B., a w toku służby funkcjonariusz nie zgłaszał zmiany miejsca zamieszkania oraz zmiany numeru telefonu, do czego jest zobowiązany w myśl powołanego regulaminu. Również z treści notatek służbowych - sporządzonych w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lutego 2009 r. przez starszego inspektora ds. kadr Aresztu Śledczego w B. - wynika, że mimo wielokrotnych prób dodzwonienia się pod podany przez A. Z. numer telefonu, próby nawiązania kontaktu nie powiodły się. Kontrole miejsca zamieszkania także nie odniosły skutku, bowiem wymienionego nie zastano pod wskazanym adresem. Uniemożliwiło to doręczenie funkcjonariuszowi delegacji służbowej celem stawienia się w Zespole Medycyny Pracy w Olsztynie i poddaniu się badaniom kontrolnym po przebytej długotrwałej chorobie trwającej powyżej 30 dni. Funkcjonariusz nie przedstawił żadnego usprawiedliwienia, a stosownie do zapisów regulaminu funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, w której pełni służbę na wezwanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Postawa A. Z. budzi coraz większe obawy co do dalszego prawidłowego realizowania przez niego zadań służbowych w bezpośrednim kontakcie z osadzonymi bez narażania na niebezpieczeństwo siebie, jak i innych. Przy ustalaniu winy funkcjonariusza oraz wymiarze kary wzięto pod uwagę rodzaj i wagę popełnionych przewinień, okoliczności ich popełnienia, stopień winy oraz pobudki działania, zachowanie się funkcjonariusza przed i po popełnieniu przewinienia, opinię służbową i fakt, iż wymierzono mu już karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku za podobne przewinienie, a ponadto popełnienie kolejnych 3 przewinień, świadczących o lekceważącym stosunku funkcjonariusza do przełożonych i do służby. Powołane orzeczenie z dnia [...] marca 2009 r. Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Olsztynie utrzymał w mocy orzeczeniem z dnia [...] maja 2009 r. stwierdzając, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz przesłuchania stron i zeznania świadków jednoznacznie wskazują, że wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej zostało poprzedzone wyjaśnieniem wszystkich okoliczności zdarzenia, w którym ustalono rodzaj przewinienia, stopień winy, jak również okoliczności w jakich zostało ono popełnione. Postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów określonych w rozporządzeniu z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Niestawiając się na badanie przed komisją lekarską MSWiA w dniu [...] listopada 2008 r. funkcjonariusz nie wykonał polecenia służbowego, co w świetle przepisów ustawy o Służbie Więziennej stanowi naruszenie dyscypliny służbowej i podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Ponadto, z przepisów regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej wynika, iż funkcjonariusz jest zobowiązany do poinformowania przełożonego pisemnym raportem o zmianie miejsca zamieszkania oraz o zmianie numeru telefonu domowego. Niedokonanie tej czynności, wynikającej z przepisów prawa oraz świadome wprowadzenie w błąd przełożonego, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę dla służby, jest naruszeniem dyscypliny służbowej, za naruszenie której funkcjonariusz także podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Niezasadny jest przy tym zarzut obwinionego, iż powtórnie został oskarżony o ten sam czyn, za który został już prawomocnie ukarany. Orzeczenie z dnia [...] grudnia 2008 r. dotyczyło niewykonania polecenia służbowego polegającego na niepoddaniu się badaniu w Zespole Medycyny Pracy przy Areszcie Śledczym w Olsztynie, do którego funkcjonariusz został skierowany w celu przeprowadzenia badań kontrolnych, wynikających z przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, w związku z powrotem do pracy po trwającym dłużej niż 30 dni okresie niezdolności do pracy z powodu choroby. Natomiast niestawienie się przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSWiA, niewykonanie polecenia służbowego wydanego przez dyrektora Aresztu Śledczego w B. celem zbadania zdolności fizycznej i psychicznej do służby stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. Bezzasadny jest także zarzut pozostawania w stosunku osobistym do osoby prowadzącej postępowanie dyscyplinarne ze względu na spór między stronami wynikły z powodu nieudzielania pożyczki z kasy zapomogowo-pożyczkowej, gdyż nie zachodzą przesłanki o których mowa w §12 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, a sprawa pożyczki nie jest przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania zostało sporządzone w dniu [...] marca 2009 r. natomiast orzeczenie o wymierzeniu kary sporządzone i doręczone w dniu [...] marca 2009 r., czyli z zachowaniem 7-dniowego terminu. Nie został także naruszony 90-dniowy termin do wszczęcia postępowania od otrzymania zawiadomienia o popełnieniu czynu przez funkcjonariusza. Postanowienie bowiem zostało wydane w dniu [...] lutego 2009 r., natomiast termin badania lekarskiego wyznaczony był na dzień [...] listopada 2008 r. Skierowanie obwinionego na badania celem ustalenia przydatności do służby było zgodne z art. 38 ustawy o Służbie Więziennej. Nie naruszono także przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Obwiniony nie pozostawał w stałej dyspozycji z przełożonym ds. osobowych, co potwierdzają notatki służbowe sporządzone przez starszego inspektora ds. kadr Aresztu Śledczego w B. Funkcjonariusz nie przedstawił żadnego usprawiedliwienia, z jakich względów nie był w stałej dyspozycji. Zgodnie z §22 Regulaminu w sprawie pełnienia służby przez funkcjonariuszy SW funkcjonariusz zawieszony w obowiązkach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej SW w której pełni służbę na wezwanie przełożonego w sprawach osobowych. Wezwanie takie okazało się niemożliwe z powodu nieodbierania telefonów oraz nieprzebywania w miejscu zamieszkania obwinionego. Wymierzona kara wydalenia ze służby jest zatem adekwatna do stopnia winy, a popełnione przez A. Z. przewinienia są w pełni udowodnione. Oddalając skargę A. Z. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 704/09 wskazał, iż stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Więziennej ma charakter szczególny, różniący się w sposób istotny od zwykłego stosunku pracy łączącego pracownika i pracodawcę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, stosunek ten powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolności zgłoszenia się do służby. Z momentem podjęcia służby funkcjonariusz nie tylko uzyskuje uprawnienia przewidziane przepisami ustawy, ale przede wszystkim przyjmuje na siebie obowiązki określonej w tej ustawie i podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za ich naruszenie. Do podstawowych obowiązków funkcjonariusza SW należy postępowanie zgodnie z złożonym ślubowaniem oraz przestrzeganie przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie. Za niedopełnienie obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania oraz przepisów ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie, jak i za odmowę wykonania lub niewykonanie polecenia służbowego funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie. Przy czym z obowiązku wykonania polecenia służbowego funkcjonariusz jest zwolniony tylko w przypadku, gdy jego wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Przedmiotem skargi jest orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia funkcjonariusza Służby Więziennej ze służby, dla którego podstawą wydania było ustalenie przez organ, iż skarżący dopuścił się trzech przewinień, a mianowicie nie wykonał polecenia służbowego stawienia się przed komisją lekarską celem zbadania zdolności fizycznej i psychicznej do służby, nie podał aktualnego numeru telefonu i adresu zamieszkania oraz nie pozostawał w dyspozycji z przełożonym ds. osobowych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Orzeczenie będące przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa uzasadniających jego uchylenie, a zarzuty podnoszone przez skarżącego nie są zasadne. Zgodnie z art. 38 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz może być skierowany z urzędu do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. Przepis ten w żaden sposób nie uzależnia skierowania na badania od opinii lekarza medycyny pracy. Źródłem prawa powszechnie obowiązującego nie mogą być natomiast wewnętrzne regulacje dotyczące poszczególnych jednostek, do których należy zaliczyć powoływaną przez skarżącego Metodykę Badań Psychologicznych. Organ był zatem uprawniony do skierowania skarżącego na badania. Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej jako jeden z podstawowych wymogów w odniesieniu do funkcjonariuszy SW wymienia zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych. W ocenie Sądu każdy sygnał ze strony przełożonych wskazujący na ewentualny brak takiej zdolności winien spowodować reakcję w postaci skierowania na badania (zwłaszcza, iż skarżący pełnił służbę na stanowisku związanym z posługiwaniem się bronią palną). Przy czym niezasadnie twierdzi skarżący, iż organ nie mógł wydać tego rodzaju polecenia służbowego. Polecenie w postaci skierowania na badania lekarskie znajduje oparcie w art. 38 ustawy o Służbie Więziennej, a zatem funkcjonariusz był zobowiązany do jego wykonania. Ponadto fakt, iż w dniu [...] listopada 2008r., czyli w dacie ostatniego z wyznaczonych terminów badań, skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych, nie zwalniał go z obowiązku poddania się badaniom. Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych w dalszym ciągu pozostaje w służbie i w związku z tym podlega wszelkim obowiązkom wynikającym ze stosunku służbowego. W związku z tym jest zobowiązany wypełniać polecenia związane ze stosunkiem służby, do których niewątpliwie należy obowiązek poddania się badaniom. W aktach sprawy znajduje się korespondencja, jaką skarżący prowadził z Przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w Olsztynie, z której wynika iż wiedział o terminach kolejnych badań, lecz domagał się wyjaśnienia podstawy skierowania go na badania. O tym, iż skarżący wiedział o skierowaniu go na badania świadczy także fakt, iż przy pierwszych dwóch wyznaczonych terminach przedstawiał zwolnienie lekarskie. Sąd podziela przy tym pogląd organu, iż fakt niestawienia się na kolejne trzy wyznaczone terminy badań przemawia za uznaniem, iż skarżący uchylał się od ich wykonania. Na każdym z zawiadomień z Komisji Lekarskiej widniała bowiem adnotacja o konieczności powiadomienia Komisji w przypadku niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie. Zatem istniała możliwość ustalenia innego dogodnego terminu badań. Ponadto, poprzednie ukaranie orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2008 r. dotyczyło braku stawiennictwa w Zespole Medycyny Pracy, a nie przed Komisją Lekarską MSWiA. Nie są to zatem tożsame czyny. Nie można także podzielić argumentu skarżącego, iż organ naruszył 90-dniowy termin do wszczęcia o postępowania. Zgodnie z art. 127 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 130 wiadomości o popełnieniu czynu podlegającego odpowiedzialności karnej. Zatem nie jest istotna data popełnienia czynu, lecz dowiedzenia się o tym przez przełożonego dyscyplinarnego. Takim przełożonym dla skarżącego jest Dyrektor Aresztu Śledczego w B. Przełożony ten został poinformowany przez starszego inspektora ds. osobowych o fakcie niestawienia się skarżącego na badania dopiero pismem z dnia 4 lutego 2009 r. Zatem wszczęcie postępowania w dniu [...] lutego 2009 r. (a nawet w dacie [...] lutego 2009 r., tj. w dacie doręczenia postanowienia skarżącemu) nie nastąpiło z przekroczeniem 90-dniowego terminu. Przy czym okoliczność, iż w dniu [...] listopada 2008 r. skarżący stawił się w jednostce nie świadczy o tym, iż z tą datą przełożony dowiedział się o niewykonaniu przez niego polecenia. Przełożony nie miał bowiem obowiązku ustalać, czy w dniu tym skarżący poddał się badaniom, czy też nie, czy też może wyznaczono mu inny termin badania. Dopiero z chwilą oficjalnego zawiadomienia go o niestawiennictwie, a tym samym dowiedzenia się o niewykonaniu polecenia służbowego, zaczął biec termin do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Niezasadny jest także zarzut odnośnie braku wyłączenia osoby prowadzącej postępowanie dyscyplinarne. Okoliczność ta - podniesiona przez skarżącego dopiero w zażaleniu - była przedmiotem rozpoznania przez Sąd Dyscyplinarny, który nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia, a ocena ta zdaniem Sądu nie budzi zastrzeżeń. Skarżący ma obowiązek poinformowania o zmianie miejsca zamieszkania oraz zmianie numeru telefonu domowego, co wynika z §20 ust. 1 Regulaminu w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy SW. Przy czym z uwagi na szczególny charakter stosunku służby, chodzi tu o wskazanie takiego miejsca zamieszkania i takiego numeru telefonu, gdzie możliwe jest skontaktowanie się z funkcjonariuszem bez żadnych przeszkód. Z notatek służbowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż dane podane przez skarżącego warunku tego nie spełniają. Łączy się to zresztą z kolejnym zarzutem dotyczącym niepozostawania w dyspozycji jednostki organizacyjnej SW, co wynika z §22 powołanego Regulaminu. Pomimo zawieszenia w czynnościach służbowych skarżący miał obowiązek stawić się w jednostce organizacyjnej SW, w której pełni służbę na wezwanie przełożonego w sprawach osobowych. Funkcjonariusz ma obowiązek przebywania w takim miejscu, w którym kontakt z nim nie nastręcza żadnych trudności i nie wymaga kilkakrotnych wezwań. Skoro skarżący miał obowiązek stawić się w jednostce na wezwanie, to nie oznacza to stawiania się w terminach dowolnie wybranych przez skarżącego, a z akt sprawy wynika, iż w taki sposób skarżący realizował ten obowiązek. Skarżący został poinformowany o zakończeniu postępowania i możliwości składania wniosków, lecz odmówił podpisania tych zawiadomień, na co została sporządzona stosowna notatka, co czyni zadość wymogom określony w art. 47 kpa. W związku z tym pisma te należy uznać za doręczone skarżącemu. Funkcjonariusz został także poinformowany o dacie swojego wysłuchania, lecz z uprawnienia tego nie skorzystał. Nie skorzystał także z możliwości stawienia się na rozprawę przed Sądem Dyscyplinarnym. W związku z tym nie może skutecznie zarzucać organowi, iż nie dopełnił swoich obowiązków dotyczących udziału strony w postępowaniu dyscyplinarnym. Funkcjonariusz ma prawo uczestniczyć w postępowaniu dyscyplinarnym, lecz nie jest to jego obowiązkiem. Zatem jedynie od woli funkcjonariusza zależy, czy ze swojego uprawnienia skorzysta. Niezasadny jest także zarzut wyznaczenia rozprawy przed Sądem Dyscyplinarnym z naruszeniem terminu 14 dni. Wprawdzie termin taki został określony w §46 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, lecz ma on wyłącznie charakter instrukcyjny i jego naruszenie nie wiąże się z żadnymi skutkami procesowymi. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 704/09 złożył A. Z. zarzucając naruszenie: - art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającym na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie wydania orzeczenia odwoławczego i poprzedzającego z rażącym naruszeniem prawa i ich uchylenie w całości z powodu nieuwzględnienia i nieodniesienia się należycie i w całości przez organ odwoławczy do zarzutów zażalenia skarżącego, pominięcia osoby skarżącego przed postępowaniem pierwszoinstancyjnym, pominięcie faktu uchylenia decyzji organu I instancji stanowiącej zarzut niepozostawania w dyspozycji z przełożonym ds. osobowych i przeprowadzenie szeregu czynności administracyjnych bez osoby skarżącego, pominięcie faktu, iż organ I instancji powinien być odsunięty od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, - art. 38 i art. 127 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej w zw. z §9 ust. 1 pkt 5 i 6 regulaminu dyscyplinarnego i podstaw prawa administracyjnego uregulowanego w art. 145 §1 pkt 5 i 8, art. 7, art. 77, art. 80, 107 §3, art. 138 §1 pkt 2 i §2 w zw. z art. 139, art. 10, art. 28, art. 79, art. 86 kpa, jak i §12 ust. 1 pkt 5, ust. 3-6, §13, §14, §15, §16 w zw. z §19 na skutek §20 ust. 1 i §70 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz §13 ust. 1, 3 i 4, §14, §15, §16 ust. 4, §19 ust. 1 i 3, §20 ust. 1 powołanego rozporządzenia, art. 76 , art. 77 §4, art. 79 kpa w zw. z art. 81, art. 86, art. 7, art. 10 §1 i art. 77 §1, art. 80 i art. 107 §3 kpa w zw. z art. 140 kpa, jak i §23 ust. 1 pkt 5 i §54 ust. 1 pkt 4 i pkt 6 powołanego rozporządzenia, które to naruszenia mają znaczny wpływ na wynik sprawy i powinny skutkować stwierdzeniem, że zaskarżone orzeczenia zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i uchyleniem zaskarżonych orzeczeń, - pominięcie §16 regulaminu z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej i §12 ust. 1 pkt 5 na skutek §12 ust. 3, 4, 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej w zw. z §20 ust. 1 pkt 4 i 8 regulaminu z 2003 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej na skutek art. 24 §1 pkt 1, 6 i §3 w zw. z art. 26 §3 i w zw. z art. 26 §2 kpa, jak i art. 145 §1 pkt 5 i 8 kpa, gdyż w zaistniałym stanie faktycznym w sprawie jako podstawa materialna rozstrzygnięcia powinny i mogły być zastosowane, albowiem tyczą się one funkcjonariuszy SW i mają do nich zastosowanie; skoro brak było użytych prawidłowych procedur postępowania administracyjnego, prawidłowej, konkretnej i należytej podstawy prawa, jak i wyraźnego rozstrzygnięcia czy w niniejszej sprawie organy słusznie i prawidłowo pominęły skarżącego w przeprowadzanym postępowaniu administracyjnym i wskazanych jego uwag i nie zastosowały w/w podstaw prawa, nie sposób ocenić, czy dokonano prawidłowego oszacowania faktów sprawy i użytej podstawy prawa, co miał zbadać i ustalić w zakresie swoich kompetencji Sąd, a czego to należycie nie uczynił i co mogło skutkować uwzględnieniem skargi, gdyż ma to wpływ na wynik sprawy; wobec tego, Sąd wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, wynikający z art. 1 §2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz z art. 3 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w ocenie kasatora obydwa orzeczenia dyscyplinarne zostały wydane wbrew prawu, jak i faktom i nie spełniają wymogów tego prawa; Sąd nie dostrzegłszy tych faktów i naruszeń prawa, bezzasadnie oddalił skargę skarżącego, naruszając w ten sposób art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; sprawa została zainicjowana przez organ pierwszej instancji i z urzędu co wymaga od organów zachowania należytej staranności i poprawności w działaniach z zachowaniem poprawnych zasad postępowania administracyjnego, przez organ pierwszej instancji, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77,art. 80 i 107 §3 kpa, a przez odwoławczy z art. 138 §1 pkt 2 i §2 w zw. z art. 139 w zw. z art. 7, art. 107 §3 kpa i art. 132 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej w zw. z §47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono, a czego nie dostrzegł Sąd, iż tak w niej było mimo, iż skarżący podnosił te fakty w swojej skardze, - art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przede sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 §4 tej ustawy, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia art. 38 ustawy o Służbie Więziennej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, skoro bowiem nie przesądzono w zaskarżonym orzeczeniu tego Sądu, czy powołany art. 38 stanowi i jest formą wydania polecenia służbowego i czy organy w sprawie dla skarżącego kiedykolwiek wydały polecenie do badań lekarskich, jak i to czy Komisja Lekarska MSWiA w Olsztynie mogła sama kierować skarżącego do badań przed w/w komisję lekarską mimo, iż skarżącego nie łączył z nią żaden prawem przewidziany stosunek, bowiem nie była i nie jest w myśl art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej w/w komisja lekarska przełożonym skarżącego i z powyższego nie może sama wyznaczać i kierować skarżącego do tych badań, nie sposób ocenić, czy dokonano prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i z powyższego prawidłowości wymiaru kary dyscyplinarnej, jak i czy podjęto prawidłowe działania do jej ustalenia, - art. 145 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7,art. 107 §3 i art. 138 §1 pkt 2 i §2 w zw. z art. 139 kpa, wobec nieuwzględnienia skargi w sytuacji gdy zaskarżone orzeczenie nie wyjaśniało - zgodnie ze słusznym interesem strony i oraz prawidłowym uzasadnieniem - dlaczego organ drugiej instancji wydał zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne bez rozstrzygnięcia sprawy skarżącego bez jej należytego badania i bez należytego odniesienia się do zgłoszonych zażaleniem licznych zarzutów, którym miał uchybić organ pierwszej instancji, gdy w świetle w/w przepisów prawa i art. 132 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej w zw. z §47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej organ mógł i musiał dokonać w tym zakresie, stosownego i zgodnego z tym prawem rozstrzygnięcia, jak i dlaczego organ odwoławczy w drodze nadzoru nie usunął wskazanych przez skarżącego nieprawidłowości, - art. 141 §4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który polega na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, łączy się to także z zarzutem naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie na podstawie art. 151 tej ustawy skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co mogło być przy ich dostrzeżeniu podstawą uwzględnienia przez Sąd skargi, - art. 141 §4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c tej ustawy, poprzez niewystarczające przedstawienie stanu sprawy i rzetelnego dokonania ustaleń faktycznych sprawy i oceny zebranych w sprawie dowodów, jak i przez zbyt ogólnikowe uzasadnienie części konkluzji Sądu, a także odstąpienie od rozważenia i należytego uzasadnienia ważnych dla wyniku sprawy zarzutów skargi skarżącego, które to uchybienia naruszają zasadę należytego rozpoznania skargi i wskazanych zarzutów i w konsekwencji sporządzenia poprawnego uzasadnienia orzeczenia Sądu, co doprowadziło do takiego rozstrzygnięcia, jak w zaskarżonym wyroku, czym naruszono art. 3 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem, jak wynika z akt niniejszej sprawy i załączonych tam pism skarżącego (zażalenie, skarga), że organ I instancji planował już dawno z premedytacją z postawionych przez ten organ skarżącemu zarzutów wszcząć do skarżącego postępowanie dyscyplinarne z wymiarem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby ze względu na występujące między nimi animozje (pisma organu i skarżącego) i ze względu na fakt skierowania przez skarżącego do prokuratury na organ I instancji powiadomienia o popełnieniu przez ten organ w stosunku do skarżącego przestępstwa i wszczęcia z tego powodu postępowania prokuratorskiego, co zostało podniesione we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przez skarżącego skardze, a do czego w ogóle nie odniósł się żadnym zdaniem ten Sąd w swoim orzeczeniu; organ I instancji aby nie brać odpowiedzialności za swoje działania w stosunku do skarżącego, gdy ten przekazał sprawę do prokuratury, zeznał prokuratorowi w obronie swoich czynów, że to sam skarżący wystąpił do niego z żądaniem skierowania jego osoby do badań przed Komisję Lekarską MSWiA w Olsztynie, co w związku z powyższym przeczy ustalonym faktom niniejszej sprawy i tezom tego Sądu, odnośnie skierowań do badań, wysokości wymiaru kary i działań organów; fakt ten ma znaczenie dla sprawy i wymiaru kary dyscyplinarnej, jak i zaskarżonego orzeczenia Sądu i byłby przyczyną uchylenia obydwu orzeczeń, gdyż w istocie w sprawie doszło do obejścia przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym, bez zapewnienia skarżącemu minimum ochrony obwinionego określonych w rozdz. 8 ustawy o Służbie Więziennej oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej; wobec tego Sąd dokonał błędnej oceny zasadności zarzutów skarżącego podnoszonych w jego skardze i w trakcie posiedzenia sądowego, co przyczyniło się na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bezzasadnie do oddalenia skargi mylnie przyjmując, że organ odwoławczy dokonał wydania orzeczenia dyscyplinarnego odpowiadającego prawu, jak i to, iż jest ono zgodne z prawem i stanem faktycznym sprawy; w konsekwencji powyższego, poza rozwagą tego Sądu pozostały zarzuty stanowiące o brakach i wadach postępowania zakończonego zaskarżonym orzeczeniem, co stanowi wyraz naruszenia przez Sąd przepisu postępowania; odmienna ocena dowodów i rzetelne rozpoznanie na podstawie poprawnych dowodów sprawy skutkowałoby uchyleniem zaskarżonych orzeczeń i z tych powodów i z powodu braku właściwego i należytego rozstrzygnięcia zakreślonego wniesionym przez skarżącego zażaleniem, bowiem sprawa została zainicjowana przez organ i z urzędu, co wymaga od organów zachowania należytej staranności i poprawności w działaniach z zachowaniem poprawnych zasad postępowania administracyjnego - art. 138 §1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 139 i w zw. z art. 7, art. 107 §3 kpa), - art. 141 §4 w zw. z art. 133 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie przez Sąd, że organ I instancji wydał skarżącemu polecenie służbowe do wykonania badań lekarskich przed Komisję Lekarską MSWiA w Olsztynie, i że skarżący wiedział o takim poleceniu, jak i nie wzięcie przez ten Sąd pod uwagę faktu, że na gruncie niniejszej sprawy takiego w/w polecenia w ogóle nie było, bowiem nie znajduje ono żadnego odzwierciedlenia w aktach niniejszej sprawy; w ramach kontroli sądowej Sąd przeanalizować musi wszelkie zarzuty, jakie strona skarżąca podniosła przeciwko ustaleniom dokonanym w postępowaniu administracyjnym i w uzasadnieniu wyroku wyjaśnić, czy i dlaczego uznaje je bądź nie za uzasadnione, czego niniejszemu orzeczeniu w pełni zabrakło, bowiem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia tego Sądu nie znajduje należytych i usprawiedliwionych prawem podstaw; już z samego zestawienia sentencji zaskarżonego wyroku z jego uzasadnieniem wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dochował wymaganej powołanym przepisem staranności przy przedstawianiu stanu sprawy - świadczy o tym określenie w sentencji przedmiotu sprawy jako kwestionowanie przez skarżącego faktu skierowania go na badania przez Komisją Lekarską MSWiA w Olsztynie podczas, gdy na pierwszej stronie uzasadnienia pojawia się ustalenie, że chodziło o kierowanie do badań przed Komisję Lekarską MSWiA w Olsztynie przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B., tj. organ pierwszej instancji, co uchybia art. 141 §4 w zw. z art. 133 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stanowić może podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, jak i koresponduje też z pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej, gdyż leżący u jego podstaw brak staranności przy ocenie wszystkich okoliczności rozpoznawanej sprawy i braki w przyjęciu poprawnych przepisów prawa jest widoczny w pozostałych wywodach uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, co w powiązaniu wykazuje i wskazuje na rażące naruszenie prawa; w tej sytuacji podstawa rozstrzygnięcia sądowego nie została należycie wyjaśniona, - art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec tego, że Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w danej sprawie powinien i mógł to uczynić, gdyż skarga skarżącego podlegała jego ocenie w pełnym jej zakresie i wskazywała na niejasne i niezgodne z podstawą prawa uzasadnienie zaskarżonych orzeczeń i brak odniesienia się przez organ odwoławczy w zakresie wszystkich zarzutów wniesionych zażaleniem, jak i pominięcie podstawowych zasad prawidłowej procedury postępowania administracyjnego, do której to organ drugoinstancyjny był zobligowany z urzędu; zadaniem Sądu było zbadanie, czy weryfikowane postępowanie obarczone jest wadą określoną w art. 145 §1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czego Sąd nie uczynił należycie, - art. 38 i art. 127 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej przez wadliwe zrozumienie treści tych przepisów, bowiem nie można się pogodzić z tym, że zdaniem tego Sądu powołany art. 38 upoważnia organ do skierowań z urzędu lub na prośbę funkcjonariusza SW do badań przed komisję lekarską w celu określenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń związanych ze służbą w trybie skierowania uznaniowego, przez sam organ z jego własnej inicjatywy z urzędu bez odpowiedniej procedury postępowania dowodowego co do stanu zdrowia kierowanej osoby, jak i związanych z tym postawionych przez ten organ zarzutów i bez opinii lekarskiej w tym zakresie, jak i to, że przepis ten może być traktowany przez ten organ w sposób dowolny i równocześnie może być traktowany jako forma polecenia służbowego bez wyraźnego jego wydania i braku reakcji osoby go stosującej do tego, czyjego skierowanie zostało faktycznie zrealizowane i kiedy ma nastąpić jego realizacja; przepis ten w ocenie kasatora jest tylko jednym z czynników do możliwości wystawienia skierowania do badań na prośbę strony lub z urzędu przy zachowaniu przez organ je stosujący, odpowiednich norm i reguł prawa; w przypadku uznaniowości, reguł i norm określonych przepisami prawa konstytucyjnego, praw człowieka, prawa służb więziennictwa i kodeksu postępowania administracyjnego (między innymi §19 ust. 1 regulaminu z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, decyzja administracyjna, postanowienie, rozkaz personalny), gdyż strona, skierowanego do niej, takiego jednostronnego działania organu, ma prawo znać stanowisko i przyczynę tych działań, ma też prawo je negować i skarżyć do wyższych instancji, lecz aby mogła tego dokonać musi znać powód i stanowisko takiego skierowanego do niej przez organ działania, co w niniejszej sprawie i w jej faktach mogło znaleźć oddźwięk tylko w wydanym przez ten organ akcie prawa, którego w ogóle nie wydano; nie można się też pogodzić z tezą Sądu, że art. 127 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej nie nakazuje i nie upoważnia z urzędu organ administracji do zbadania czy w sprawie postępowania dyscyplinarnego nie zachodzą przesłanki do jego umorzenia lub jego niewszczynania z powodów wystąpienia przesłanek przedawnienia w odniesieniu do postawionych funkcjonariuszowi SW zarzutów dokonania przewinień, albowiem organ nie może, bez poczynienia w tym kierunku należytych ustaleń, wszcząć postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte przy ich wystąpieniu jest zobowiązany umorzyć, co wynika wprost z §9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, co musi czynić z urzędu i co mogło być przy dostrzeżeniu tych faktów powodem uchylenia zaskarżonych orzeczeń, bowiem fakt taki, przedawnienia czynów, wystąpił w niniejszej sprawie, czego nie dostrzegł Sąd i organy, - prawa materialnego poprzez pominięcie przez Sąd §16 regulaminu z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, którego Sąd i organy nie zastosowały w sprawie, gdyż Sąd rozpoznając sprawę zarzutu zaskarżonych orzeczeń, tyczącego się niewykonania badań lekarskich, zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który winien być zastosowany, albowiem z faktów sprawy i z tego przepisu wynika, że skarżący posiadał do tego zarzutu, niewykonania badań, stosowne i zarazem też prawne jego usprawiedliwienie, iż nie mógł być w spornym okresie [...] listopada 2008 r. na badaniach przed komisją lekarską, bowiem, jak wynika z akt niniejszej sprawy, został wezwany do stawiennictwa do jednostki, do organu I instancji, w celach postępowania administracyjnego związanego z jego osobą z powodu wszczętego przez ten organ w tamtym okresie czasu czynności postępowania dyscyplinarnego; zatem do postawionego zarzutu niewykonania badań lekarskich powinien być zastosowany §16 powołanego regulaminu, gdyż należało w sprawie przeanalizować występujące fakty do jego treści, z której to wynika między innymi, że funkcjonariusza SW zwalnia się od zajęć służbowych w przypadku wezwania go do stawiennictwa przed organem prowadzącym postępowanie administracyjne w charakterze strony w postępowaniu prowadzonym przed tym organem; w niniejszej sprawie fakt taki bezspornie miał miejsce, bowiem skarżący, został wezwany przez organ I instancji do prowadzonego przez ten organ postępowania administracyjnego jako strona i wobec powyższego dzień, w którym się stawił na wezwanie, tj. [...] listopada 2008 r., był dla niego dniem usprawiedliwionym i z powyższego nie mógł wywierać dla niego negatywnych skutków, był ten dzień też usprawiedliwiony z powodu powyższego postępowania administracyjnego i dokonania z tego tytułu przez organ I instancji czynności zawieszenia skarżącego we wszystkich obowiązkach służbowych dla dobra postępowania i służby; zastosowanie wykazanych norm prawa ma znaczenie dla wyniku zaskarżonego orzeczenia Sądu, bowiem, gdyby Sąd dostrzegł ich znaczenie byłoby to przyczyną, u której ległby zarzut niewykonania badań i braku na tą okoliczność usprawiedliwienia, co byłoby przyczyną uchylenia w całości zaskarżonych orzeczeń i ma to znaczny wpływ na wynik sprawy, - prawa materialnego poprzez pominięcie przez Sąd art. 145 §1 pkt 5 i 8 kpa, którego Sąd i organy nie zastosowały w sprawie, gdyż Sąd rozpoznając sprawę zarzutu zaskarżonych orzeczeń, tyczącego się niepozostawania w stałej dyspozycji z przełożonym, zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany; w niniejszej sprawie poddawane kontroli zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne organu I i II instancji wydano w oparciu o wydaną wcześniej decyzję personalną organu I instancji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.; podstawą wydania w niniejszej sprawie zaskarżonych orzeczeń, organu II instancji oraz poprzedzającego, Dyrektora Aresztu Śledczego w B., była decyzja tegoż organu nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., która została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocną (co do tej decyzji) decyzją organu II instancji nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., dlatego też wskazana okoliczność była konieczną i wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonego, jak też poprzedzającego orzeczenia, gdyż zarzut niepozostawania w dyspozycji z przełożonym ds. osobowych został oparty na nieistniejącej decyzji, fakt ten był podnoszony przez skarżącego w jego skardze, lecz Sąd nie odniósł się w ogóle do niego, co ma znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż fakt ten byłby powodem uchylenia obydwu orzeczeń, - prawa materialnego poprzez pominięcie przez Sąd art. 80 kpa w zw. z art. 233 §1 kpc w zw. z art. 75 §1 i 76 §1 kpa, których to norm prawa Sąd i organy nie stosowały w sprawie, gdyż Sąd rozpoznając sprawę dokonując oceny dowodów niniejszej sprawy zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który winien być zastosowany, albowiem w zaistniałej sytuacji niniejszej sprawy z jej faktów i z powyższego przepisu wynika, że swobodna ocena dowodów, która miała miejsce w sprawie musi być tak stosowana, by prawidłowość jej realizacji mogła być w toku wyższej instancji sprawdzona, aby przypadkiem ta swobodna ocena dowodów przez Sąd i organ nie przerodziła się w dowolność jej stosowania. W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zarzutów kasacyjnych mających uzasadniać uchylenie zaskarżonego wyroku i będących przedmiotem jego oceny orzeczeń organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej ppsa, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Wbrew bowiem tym zarzutom, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, a przy wyrokowaniu dochował wszystkich wymogów procesowych określonych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przy tym - w sposób odpowiadający art. 141 §4 ppsa - stan faktyczny sprawy wynikający ze zgromadzonego przez organy orzekające materiału dowodowego, który jakkolwiek skarżący kasacyjnie kwestionuje, to jednak stanowi to jedynie polemikę z ustaleniami Sądu i organów orzekających, która w żaden sposób nie podważa tych ustaleń, a stanowi co najwyżej odmienną ich ocenę. Prawidłowo Sąd ocenił możliwość skierowania skarżącego do komisji lekarskiej MSWiA w celu określenia stanu jego zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby na podstawie art. 38 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1716, ze zm.). Z przepisu tego wynika bowiem, iż funkcjonariusz może być skierowany na badania lekarskie z urzędu lub na jego prośbę. Przepis ten nie wskazuje, aby skierowanie na badania lekarskie z urzędu – jak w niniejszej sprawie - musiało być poprzedzone przeprowadzeniem jakiejkolwiek szczególnej procedury dowodowej. Skierowanie z urzędu na badania lekarskie stanowi zatem domenę władczego działania organu Służby Więziennej wobec funkcjonariusza tej służby w ramach łączącego obie strony szczególnego stosunku pracy podporządkowania określonego przepisami ustawy o Służbie Więziennej. Uprawnieniu organu skierowania z urzędu funkcjonariusza tej służby na badania lekarskie odpowiada zatem pracowniczy obowiązek funkcjonariusza stawienia się na takie badania, dlatego omawiane uprawnienie organu jest poleceniem służbowym wydanym w ramach pełnionej przez funkcjonariusza. Z akt sprawy wynika zaś, iż skarżący nie stawiał się w wyznaczonych terminach badań lekarskich przed Komisją Lekarską MSWiA w Olsztynie, przy czym na dzień [...] listopada 2008 r. niestawiennictwo skarżącego nie zostało usprawiedliwione. Okoliczność zawieszenia skarżącego w wykonywaniu czynności służbowych nie ma w tym przypadku jakiegokolwiek znaczenia, skoro nadal pozostawał w stosunku pracy służby więziennej, w ramach którego miał obowiązek wykonywać takie polecenia służbowe, które służyły wyjaśnieniu okoliczności koniecznych do rozstrzygnięcia o dalszym statusie służbowym skarżącego. Sąd należycie również ocenił wykazanie przez organy orzekające w zgromadzonym materiale dowodowym posiadania przez skarżącego wiedzy o kolejnych terminach badań lekarskich przed Komisją Lekarską MSWiA w Olsztynie, ponieważ w aktach sprawy znajduje się korespondencja skarżącego kierowana do tej komisji dotycząca wezwań do stawienia się przed tą komisją. W zaskarżonym wyroku prawidłowo ocenione zostało również naruszenie przez skarżącego §20 ust. 1 pkt 3 Regulaminu z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej polegające na braku poinformowania o miejscu zamieszkania i numerze telefonu, które umożliwiłyby zachowanie stałego i bieżącego kontaktu przełożonych ze skarżącym, jako funkcjonariuszem Służby Więziennej. W aktach sprawy w wystarczający bowiem sposób wykazano, iż pod podanym przez skarżącego adresem skarżący nie przebywał, jak również nie odbierał telefonu o podanym przez niego numerze, co w konsekwencji uniemożliwiło przełożonym skontaktowanie się ze skarżącym pozostającym w dyspozycji służbowej pomimo zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych. W konsekwencji powyższego, prawidłowa jest również ocena Sądu naruszenia przez skarżącego także §22 Regulaminu z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, według którego funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, w której pełni służbę, na wezwanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Z akt sprawy wynika bowiem, iż pomimo podejmowania kilkukrotnych prób uzyskania przez przełożonych kontaktu ze skarżącym, nawiązanie takiego kontaktu okazało się niemożliwe, co słusznie należało ocenić, jako naruszenie pracowniczego obowiązku określonego w powołanym regulaminie. Wskutek ustalonych i należycie udokumentowanych okoliczności, wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Więziennej znajduje oparcie w art. 126 pkt 9 w zw. z art. 125 ust. 2 i 3 pkt 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej, stanowiących o wymierzeniu takiej kary w przypadku niedopełnienia obowiązków funkcjonariusza wynikających ze ślubowania, przepisów ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie, a także w przypadku niewykonania polecenia służbowego. Organy orzekające ustaliły przy tym, iż wobec skarżącego wydane zostało uprzednio ostateczne orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] lutego 2009 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Wskazane okoliczności są wystarczające do sformułowania w zaskarżonym wyroku oceny zgodności z prawem zaskarżonych orzeczeń organów obu instancji, dlatego na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.