II SO/Kr 22/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.Z. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta R. grzywny za nie przekazanie skargi postanawia: odmówić wymierzenia grzywny W dniu 19 czerwca 2009 r. E.Z. złożył za pośrednictwem Burmistrza Miasta R. skargę na bezczynność ww. organu w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Organ w dniu 13 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego) przekazał skargę wraz z odpowiedzią na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W tym samym dniu, pismem datowanym na dzień 10 lipca 2009 r., E.Z. złożył za pośrednictwem poczty w tut. Sądzie wniosek o wymierzenie, w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Burmistrzowi Miasta R. grzywny. Wskazał w nim, że w dniu 10 lipca 2009 r. uzyskał telefonicznie informację, że jego skarga na bezczynność mimo upływu terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) nie została przekazana do sądu. Burmistrz Miasta R. w odpowiedzi na wniosek wniósł o odrzucenie wniosku, względnie jego oddalenie. Wskazał, że możliwość wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa została ograniczona do sytuacji niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2 ppsa. Natomiast przepis ten nie reguluje kwestii naruszenia obowiązków wynikających z innych ustaw, w szczególności obowiązków wynikających z treści art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto argumentował, że skarga na bezczynność z dnia 19 czerwca 2009 r. podlega odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a to ze względu na treść art. 21 w zw. z art. 22 ust. 1 cyt. ustawy. Zatem również wniosek o wymierzenie grzywny podlega w ocenie organu odrzuceniu. Wniosek o oddalenie wniosku organ uzasadnił tym, że przepis art. 55 § 1 ppsa ma charakter dyscyplinujący, zatem po wykonaniu wynikającego z niego obowiązku postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe. Podkreślił, że termin określony w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej został przekroczony zaledwie o 9 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Instytucję wymierzenia organowi grzywny, której dotyczy przedmiotowa sprawa reguluje art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Przepis ten stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Przepis art. 54 § 2 ppsa nakłada na organ obowiązek przekazania sądowi skargi wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm.) stanowi, że w sprawach skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wskazana regulacja stanowi przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania w art. 54 § 2 ppsa, zakreślający inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie. Wskazać należy, że w doktrynie istnieje rozbieżność, czy wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa ma na celu wyłącznie przymuszenie organu do przekazania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, czy ma też charakter represyjny. Według pierwszego z poglądów wymierzenie grzywny służy dyscyplinowaniu organów i w takiej sytuacji przyjąć należy, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 ppsa oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wolters Kluwer, kantor wydawniczy Zakamycze 2006, wydanie II, s. 145; podobnie J.P.Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2006, wydanie 2, s. 166 i n.). Z kolei według drugiej koncepcji, wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez niego obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa w terminie przewidzianym w tym przepisie (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2005, s.259). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do drugiej z wyżej wskazanych koncepcji. Przemawia za tym literalna wykładnia art. 55 § 1 ppsa oraz cel regulacji, który ma nie tylko zapobiegać przetrzymywaniu skargi, ale też mobilizować organ do jej terminowego przekazywania do Sądu. Jednocześnie należy stwierdzić, że sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu grzywny zawarte w art. 55 § 1 ppsa wskazuje, że mimo wystąpienia określonych w ustawie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do wymierzenia grzywny, gdyż kwestia ta została pozostawiona jego uznaniu. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r., II GZ 31/2007r., postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 171/05). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przekroczenie terminu było nieznaczne. Skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej skarżący złożył w dniu 19 czerwca 2009 r. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ obowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 4 lipca 2009 r. Organ wykonał zaś swój obowiązek w dniu 13 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego), tj. jedynie kilka dni po upływie zakreślonego w przepisie terminu. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że impulsem do przekazania skargi do sądu nie był wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, albowiem został on wniesiony bezpośrednio do sądu w dniu 13 lipca 2009 r., a Przewodniczący Wydziału dopiero pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. (doręczonym organowi w dniu 12 sierpnia 2009 r.) przesłał odpis wniosku oraz wezwał organ do złożenia odpowiedzi na niego. Czynności te miały zatem miejsce już po wykonaniu przez organ ciążących na nim obowiązków. W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności przemawiają za niecelowością wymierzenia organowi grzywny i uzasadniają nieuwzględnienie wniosku. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zarzuty podniesione w odpowiedzi na wniosek są bezzasadne. Przepis art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej modyfikuje jedynie termin na przekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych nie wpływając na zakres obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa. Tym samym brak jest podstaw do kwestionowania możliwości zastosowania sankcji za ich nieterminowe wykonanie przewidzianej w art. 55 § 1 ppsa. Również zarzut niewłaściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia skargi na bezczynność organu z dnia 19 czerwca 2009 r. i w konsekwencji wniosku o wymierzenie grzywny nie mógł zostać uwzględniony. Skoro bowiem taka skarga została wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, to organ był zobowiązany ją przekazać, pozostawiając kwestię rozstrzygnięcia o właściwości sądowi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 ppsa, należało orzec jak sentencji.