I OZ 1086/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt II SO/Kr 22/09 o odmowie wymierzenia Burmistrzowi Miasta Rabka – Zdrój grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią oraz akt sprawy w sprawie ze skargi E.Ż. na bezczynność Burmistrza Miasta Rabka – Zdrój w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wymierzenia Burmistrzowi Miasta Rabka – Zdrój grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", za nieprzekazanie w terminie skargi E.Ż. wraz z odpowiedzią na tę skargę oraz aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w dniu 19.06.2009 r. E.Ż złożył za pośrednictwem Burmistrza Miasta Rabka – Zdrój skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organ w dniu 13.07.2009 r. przekazał skargę wraz z odpowiedzią na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W tym samym dniu, pismem datowanym na dzień 10.07.2009 r., skarżący złożył wniosek o wymierzenie Burmistrzowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Wskazał w nim, że w dniu 10.07.2009 r. uzyskał telefonicznie informację, że jego skarga na bezczynność mimo upływu terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.) nie została przekazana do sądu. Burmistrz Miasta Rabka-Zdrój w odpowiedzi na wniosek wniósł o jego odrzucenie, względnie oddalenie. Wskazał, że możliwość wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. została ograniczona do sytuacji niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Natomiast przepis ten nie reguluje kwestii naruszenia obowiązków wynikających z innych ustaw, w szczególności obowiązków wynikających z treści art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto argumentował, że skarga na bezczynność z dnia 19 czerwca 2009 r. podlega odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a to ze względu na treść art. 21 w zw. z art. 22 ust. 1 cyt. ustawy. Zatem również wniosek o wymierzenie grzywny podlega w ocenie organu odrzuceniu. Wniosek o oddalenie wniosku organ uzasadnił tym, że przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter dyscyplinujący, zatem po wykonaniu wynikającego z niego obowiązku postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe. Burmistrz podkreślił też, że termin określony w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej został przekroczony zaledwie o 9 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmawiając wymierzenia grzywny, podkreślił, że ma ona w istocie charakter dyscyplinująco – restrykcyjny wbrew stanowisku wyrażonemu przez organ. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., bowiem uchybienie terminu do przekazania skargi było nieznaczne, a impulsem do przekazania nie był wniosek strony w tym przedmiocie. Sąd podkreślił też, że kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawie nie ma znaczenia dla stwierdzenia ewentualnego uchybienia obowiązkom określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E.Ż., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i wymierzenia Burmistrzowi Miasta Rabka – Zdrój grzywny za nieterminowe przekazanie skargi. Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie art. 141 § 1 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy, będącego podstawą orzeczenia, niezgodnie ze stanem faktycznym, bowiem to właśnie wniosek skarżącego był przyczyną, dla której organ przesłał jego skargę do Sądu. Ponadto żalący się zarzucił naruszenie art. 55 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że niecelowym jest wymierzenie organowi grzywny w przypadku nieznacznego przekroczenia terminu do przekazania skargi. W obszernym uzasadnieniu skarżący podkreślił między innymi, iż celem wniosku nie było obciążenie organu dolegliwą grzywną, ale w istocie miał on potwierdzić okoliczność naruszenia przez Burmistrza prawa, które to naruszenie winno zasługiwać na upomnienie organu w drodze wymierzenia grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Przy czym podkreślić trzeba, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynosi 15 dni. Za zasadne trzeba uznać stanowisko Sądu I instancji, że grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie bowiem wyłącznie dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 tej ustawy. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera stwierdzenie, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że wyłączną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., do których należy przekazanie przez organ skargi, akt sprawy, odpowiedzi na skargę, przy czym wszystkie te dokumenty winny być przedstawione sądowi w terminie 30 dni (w przypadku spraw dotyczących udostępnienia informacji publicznej w terminie 15 dni od dnia wniesienia skargi). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Burmistrza Miasta Rabka – Zdrój, zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a., organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Wprawdzie przekazanie to nastąpiło z uchybieniem piętnastodniowego terminu, wynikającego z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże – jak zauważył to Sąd I instancji – uchybienie to było nieznaczne, dlatego też słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny odstąpił od wymierzenia burmistrzowi grzywny. Nie można więc stwierdzić, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, a tylko stwierdzenie takiego uchybienia mogłoby spowodować jego uchylenie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.