II SA/Po 744/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2009r. sprawy ze skargi Z. C.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2008r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2008r. Nr [...] Znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska W dniu [...].2006 r. Z. G. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego budynku o funkcji biurowej na działce nr [...] położonej w P. przy ul. S.. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji zostało na wniosek inwestora zawieszone postanowieniem Prezydenta Miasta P. z [...].2007 r. (k. 108 akt adm.), a następnie podjęte, również na wniosek inwestora złożony w Kancelarii Urzędu Miasta P. w dniu [...].2007 r. We wniosku tym skarżący zawarł żądanie podjęcia postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalno-biurowego (k.136 akt adm.). Z kolei, z treści załączonej do akt sprawy notatki służbowej z [...].2008 r. wynika, iż w toku postępowania administracyjnego inwestor zmienił swój wniosek i zażądał wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami (k.205 akt adm.). Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]2008 r. nr [...] działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp), art. 104 i 106 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego z usługami przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...] przy ul. S. w P.. Określając warunki obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji w pkt. III decyzji organ wskazał, że obsługa komunikacyjna winna być zgodna z warunkami określonymi przez Zarząd Dróg Miejskich w postanowieniu z [...].2006 r. (k. 73 akt adm.). Jednocześnie organ wskazał, że zasilanie w wodę winno odpowiadać wymogom opinii A. S.A. z [...].2007 r. (k. 76 akt adm.), a dostawa gazu opinii "B". S.A. z dnia [...].2006 r. (k. 70 akt adm.). Uzasadniając decyzję Prezydent Miasta wyjaśnił, że decyzja wydana została dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w razie łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Warunki zabudowy dla spornej inwestycji ustalono po dokonaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. W przewidzianym ustawą terminie odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł H. K., a jego odwołanie poparła Z. C.-J.. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 upzp poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w sprawie zostały łącznie spełnione przesłanki umożliwiające wydanie wnioskowanej decyzji. W szczególności nie został spełniony warunek zachowania tzw. "dobrego sąsiedztwa". Zauważono też, że wnioskowana inwestycja dwukrotnie zmieniała przeznaczenie i dlatego załączone do akt uzgodnienia są nieaktualne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].2008 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium stanęło na stanowisku, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskowana zabudowa stanowić będzie kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu działek sąsiednich położonych w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium brak przesłanek prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P.. W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wniosła Z. C.-J. domagając się uchylenia decyzji Kolegium w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 upzp, art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 upzp oraz art. 7 Konstytucji RP, a także art. 7-10 oraz art. 33 § 1 kpa. Skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu sąsiednie nieruchomości mają charakter zabudowy willowej, a pojedyncze usługi świadczone w tych nieruchomościach mają charakter incydentalny. W ocenie skarżącej organ całkowicie pominął wskazany w art. 2 pkt 1 upzp sposób rozumienia ładu przestrzennego oraz wywodzoną z niego zasadę dobrego sąsiedztwa. Brak również podstaw do przyjęcia, że nową zabudowę można pogodzić z istniejącą już funkcją sąsiednich terenów. W skardze podniesiono też, że choć wniosek zmieniano wielokrotnie, to w toku postępowania nie powtórzono uzgodnień z organami oraz dostawcami usług infrastrukturalnych. W szczególności zaś, brak umów, co do zapewnienia zasilenia planowanej inwestycji w wodę, odprowadzenie ścieków i na dostawę gazu, pomimo, że inwestor będzie potrzebował mediów o zupełnie innych parametrach niż miało to miejsce dotąd. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego na zasadność skargi wskazali uczestnicy postępowania E.K. (k.47) i H. K., wskazując, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: ppsa). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz zawartą w niej argumentacją. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Sąd administracyjny dokonuje kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Mając na względzie powyższe Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Na wstępie wyjaśnić należy, że co do zasady o ładzie przestrzennym na danym obszarze decydować powinien miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez radę gminy. Jedynie w razie braku planu właściwy organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta) obowiązany jest na wniosek zainteresowanego podmiotu wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego prawnego porządku planistycznego. W tym zakresie cel decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy nie ma planu jest zgoła odmienny. Jej celem, jako aktu stosowania prawa, jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami, tj. w niniejszej sprawie, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami ustaw szczególnych (por. postanowienie NSA z 18.07.2005 r., sygn. II OPS 3/05). W myśl art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 upzp decyzja o warunkach zabudowy składa się z części opisowej (określającej rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych) oraz z części graficznej (oznaczającej linie rozgraniczające teren inwestycji). W myśl art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego artykułu. Tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp następuje poprzez przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej jest, więc warunkiem wydania odpowiadającej wymogom prawa decyzji o warunkach zabudowy. Jej wyniki załącza się do decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Tymczasem, załączona do akt sprawy analiza funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu dotknięta jest licznymi wadami. Prawidłowo, analizę prowadzi się w granicach obszaru analizowanego. W tym celu na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1000, wyznacza się ów obszar, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). W ocenie Sądu, za nie odpowiadające wymogom prawa uznać należy wyznaczenie w niniejszej sprawie granic obszaru analizowanego. Z treści przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, wynika bowiem, że granice obszaru analizowanego winny rozciągać się wokół działki budowlanej, objętej wnioskiem inwestora, tak że każdą granicę tej działki z granicą obszaru analizowanego powinna dzielić przynajmniej minimalna odległość wymieniona w tym przepisie. W niniejszej sprawie, wymóg ten nie został spełniony. Do decyzji załączono wprawdzie mapę zasadniczą w skali 1:500 opisaną jako "Załącznik graficzny przedstawiający wyniki analizy" (k.243 akt adm.), jednak nie przedstawiono na niej przyjętego obszaru analizowanego. Stanowiąca załącznik do analizy funkcji oraz cech zabudowy mapa (k. 64 akt adm.) również nie przedstawia obszaru analizowanego. Obszar analizowany został wykreślony na dodatkowej mapie znajdującej się na k. 260 akt adm. Brak na tym dokumencie adnotacji organu, że stanowi on załącznik do wydanej uprzednio decyzji o warunkach zabudowy. Mimo to Sąd uczynił go przedmiotem badań. Wynika z nich jednak, że obszar analizowany na nim przedstawiony wyznaczony został w sposób nieodpowiadający przedstawionym wyżej wymogom. Wyznaczono go bowiem wzdłuż ul. S., co oznacza że zbadano jedynie dwie strony działki będącej przedmiotem zainwestowania, położone wzdłuż tej ulicy. Powyższe narusza przepisy §3 ust.1-2 rozporządzenia. Tymczasem, wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 upzp. Wszystkie, bowiem działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp (por. wyrok WSA z 25.01.2005 r., sygn. II SA/Bk 677/04). Wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego uniemożliwia ocenę, czy ustalenia analizy są zgodne z treścią rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, a tym samym ustalenia organów w tym zakresie wymykają się spod merytorycznej kontroli Sądu. Z części tekstowej analizy również wynika, że badaniem organy objęły wyłącznie działki położone przy ulicy S.. Oprócz wskazanych wyżej wadliwości sporządzona analiza nie odpowiada także pozostałym wymienionym poniżej normom cytowanego rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań. W załączonej do akt analizie wskazano, że dominującą funkcją w obszarze analizowanym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przy której występuje również zabudowa usługowa. Z jej treści, nie wynika jednak w oparciu o jakie ustalenia wywiedziono takie wnioski. Z pewnością za niewystarczającą należy uznać krótką uwagę na temat zabudowy na najbliżej położonej działce, przy ul. S.. Co więcej, z treści analizy nie wynika z jaką intensywnością w obszarze analizowanym i na położonych w nim działkach działalność usługowa występuje. Tymczasem, właśnie te ustalenia pozwoliłyby, zweryfikować zasadność zarzutów skarżącej o jedynie incydentalnym charakterze tej działalności na sąsiednich nieruchomościach. W następnej kolejności wskazać należy, że aby przyjęte parametry poddawały się kontroli, ze sporządzonej analizy winno wynikać wprost, na czym organ oparł swoje wnioski. W szczególności zaś w myśl wytycznych rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, wynika iż szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (§ 6 ust. 1). Dopuszcza się przy tym wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy (§ 6 ust. 2). Tak więc, aby prawidłowo określić szerokość elewacji frontowej, trzeba ustalić szerokość elewacji frontowych na działkach położonych w prawidłowo wytyczonym obszarze analizowanym i dopiero na tej podstawie wyliczyć średnią. Tymczasem, z akt sprawy nie wynika ani jakie działki wziął organ pod uwagę dokonując ustaleń w wymaganym zakresie, ani też jaka jest średnia szerokość elewacji frontowych tej istniejącej zabudowy. W niniejszej sprawie nie wskazano również co - w ocenie organu – uzasadniało odstąpienie od wymogu określenia średniej wielkości tego wskaźnika i dlaczego za celowe uznano posłużenie się pojęciem "maksymalnej" wielkości. W następnej kolejności zauważyć należy, że również wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1). Dopuszcza się jednak wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (§ 2). Określenie wskaźnika zabudowy dla terenu inwestycji wymaga, więc uprzedniego obliczenia średniego wskaźnika zabudowy dla otoczenia tego terenu, a obliczona w ten sposób wartość musi wyrażać się w konkretnie określonej liczbie procent albo w konkretnym ułamku dziesiętnym. Tymczasem w przedłożonej analizie wielkość tę określono, jako "wahającą się w granicach [...]%". Nie zaznaczono jakich nieruchomości poszczególne wartości dotyczą, nie wyjaśniono dlaczego przyjęto jako dopuszczalny maksymalny wskaźnik zabudowy, występujący na tym obszarze. Z kolei, w myśl przepisu §7 ust.1-4 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a wówczas, gdy wysokość, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa wyżej, jeżeli wynika to z analizy. Tymczasem, wskazana w decyzji wysokość została określona poprzez wskazanie maksymalnie [...] metrów, w sytuacji gdy w analizie nie ustalono wysokości istniejącej w obszarze zabudowy poprzez wskazanie jej w ten sposób (tj. w metrach). Nie jest możliwe zatem zbadanie, czy dopuszczona wysokość odpowiada średniej, jeśli nie to dlaczego od tego odstąpiono . Za niewystarczające uznać należy ustalenie w analizie jedynie ilości kondygnacji skoro przepis §7 ust. 2 nakazuje mierzyć wysokość od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Zbadanie ilości kondygnacji występujących w obszarze analizowanym nie jest tożsame z ustaleniami wysokości istniejącej zabudowy. Nadmienić należy, że ilość kondygnacji zabudowy istniejącej przedstawiono w analizie wyłącznie poprzez lakoniczne sformułowanie "do [...] kondygnacji". W ocenie Sądu powyżej przedstawione uwagi czynią analizę sprzeczną z § 5 ust. 1 i 2, 6 ust.1-2, § 7 ust. 1-4 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, Wskazane wadliwości uniemożliwiają skontrolowanie dopuszczonych w decyzji obu instancji warunków i parametrów projektowanej zabudowy. W przedmiotowej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przez uzbrojenie terenu rozumie się urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią. Są to urządzenia konieczne do funkcjonowania zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z jego przeznaczeniem. Podkreślenia przy tym wymaga, że określenie jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego jest kwestią związaną z oceną – konkretnego projektu inwestycji (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2006, s.505). Nie powinno, więc budzić wątpliwości, iż zmiana wniosku w zakresie rodzaju projektowanej inwestycji, rodzi po stronie organu obowiązek dokonania ustaleń dla nowo wskazanej inwestycji. Tymczasem, jak trafnie podnosi skarżąca pomimo licznych zmian w zakresie żądania wniosku, ustalając warunki zabudowy w niniejszej sprawie organy oparły się na ustaleniach, które nie odpowiadają określonym powyżej wymogom. W pierwszej kolejności wskazać, bowiem trzeba, że określając warunki obsługi inwestycji - polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami - w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji w pkt. III decyzji organ wskazał, że obsługa komunikacyjna winna być zgodna z warunkami określonymi przez Zarząd Dróg Miejskich w postanowieniu z [...].2006 r. (k. 73 akt adm.). Uwadze organu umknęło jednak, że wskazanym postanowieniem ZDM uzgodnił obsługę komunikacyjną dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego, a więc dla zgoła odmiennej inwestycji. Jednocześnie Prezydent Miasta wskazał, że zasilanie w wodę winno odpowiadać wymogom opinii A. S.A. z [...].2007 r. (k. 76 akt adm.). Zauważyć jednak należy, że również ta opinia dotyczy podłączenia do miejskiej sieci wod-kan budynku biurowego. Z kolei wskazana w decyzji pierwszoinstancyjnej opinia "B". S.A. z dnia [...].2006 r. w przedmiocie możliwości przyłączenia do sieci gazowej (k. 70 akt adm.) dotyczy przedsięwzięcia zlokalizowanego w P., przy ul Z. C. [...], na dz. nr [...]. Tak więc, opinia ta nawet nie dotyczy działki, dla której ustalono warunki zabudowy. Ponadto odnosi się do inwestycji określonej jako zespół gabinetów lekarskich. Niezależnie od wskazanych naruszeń prawa materialnego – zgodzić należało się ze skarżącą - iż w niniejszej sprawie doszło do uchybienia przepisom postępowania. Stosownie do treści art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać, bowiem na straży praworządności, podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienia sprawy, i zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne, bowiem należy traktować ustalenia faktyczne nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa.), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). W niniejszej sprawie, wskutek powyżej opisanych zaniechań, nie sposób przyjąć, aby organy w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy. Zaniechanie ustaleń istotnych dla wyniku sprawy narusza wykazane wyżej normy procedury. Reasumując zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 61 ust. 1 pkt.1,2,3,5 upzp oraz przepisów art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 kpa, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji zgodnie i dlatego orzeczono jak w pkt. I wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie miał na względzie poczynione w uzasadnieniu rozważania, w szczególności zaś co do konieczności dochowania wymogom wynikającym z cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań... ( Dz.U. 03.164.1588). Wyznaczy zgodnie z jego wymogami obszar analizowany, w ramach którego przeprowadzi analizę i ustali wymagania w zakresie: - linii zabudowy, - wielkości powierzchni zabudowy, - szerokości elewacji frontowej, - wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, - geometrii dachu planowanej zabudowy. W sporządzanej analizie należy zawrzeć zarówno parametry zabudowy istniejącej, jak i projektowanej. W treści analizy winny również znaleźć odzwierciedlenie ustalenia na temat intensywności działalności usługowej zlokalizowanej w obszarze analizowanym. Przedmiotowa analiza musi być przy tym możliwa do skontrolowania, co do zgodności z wymogami prawa przyjętych rozwiązań. Zamieszczenie w analizie jedynie wymagań, co do nowej zabudowy, z pominięciem dotychczasowej, która winna być podstawą ustaleń, narazi organ na zarzut nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Z ustaleń co do parametrów zabudowy dotychczasowej winno wynikać jakie działki wzięto pod uwagę i jakie wskaźniki się do nich odnoszą. W przeciwnym wypadku niemożliwe będzie skontrolowanie, czy parametry zabudowy przyszłej odpowiadają wielkościom średnim, występującym w obszarze analizowanym, jeśli nie, czy w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r w sprawie sposobu ustalania wymagań można tak przyjęte wielkości uznać za dopuszczalne. Ponownie wydając decyzję o warunkach zabudowy winien mieć także na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa ( Dz.U. 03.164.1589), decyzja winna określać m.in. konieczne w świetle zawartych tam norm parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy. Z woli ustawodawcy, w razie uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W związku z powyższym, uwzględniając skargę Z. C.-J. Sąd zasądził na jej rzecz od organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kwotę poniesionych przez nią kosztów postępowania. O zwrocie kosztów orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. III sentencji wyroku w oparciu o art. 152 ppsa. /-/ B.Drzazga /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska