II OSK 324/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 670/09 w sprawie ze skargi M.C. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 670/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. C. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Postanowieniem tym umorzono postępowanie z zażalenia M. C., M.S. oraz M. i J.A. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] uzgadniające warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Umorzenie postępowania zażaleniowego organ uzasadnił tym, że z dniem 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), która zmieniła zasady przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, jednak w art. 153 stanowiąc, że sprawy wszczęte, a niezakończone są rozpatrywane wg przepisów dotychczasowych z tym, że na postanowienie organów uzgadniających, w tym inspekcji sanitarnej nie służy zażalenie. W sprawie zażalenie wniesiono pod rządami dotychczasowych przepisów, ale na podstawie ww. przepisu należało umorzyć postępowanie nim wszczęte – stwierdził organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę M. C., podzielił stanowisko organu, podkreślając, że z art. 153 ust. 2 ww. ustawy wyraźnie wynika zasadność umorzenia postępowania. Reprezentowana przez radcę prawnego, M. C. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w szczególności: – art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) przez uznanie, że uchyla on stosowanie w niniejszej sprawie stosowanie Działu VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.), – art. 153 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) przez ich zastosowanie i uznanie, że wyłącza on stosowanie art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, – art. 6 K.p.a. poprzez wydanie w niniejszej sprawie wyroku a wcześniej decyzji, nie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, – art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej do wniesienia środków zaskarżenia, w celu obrony swoich interesów, – art. 8 K.p.a. poprzez niepogłębianie zaufania obywateli do działania organów administracji, czego strona odwołująca dopatruje się w sposobie załatwienia niniejszej sprawy poprzez formalne jej rozstrzygnięcie, a nie merytoryczne, – art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania dostatecznego umotywowania podstawy prawnej w rozstrzygnięciu organu, do czego nie odniósł się Sąd, który wręcz za organ naprawiał powyższy błąd w treści swojego uzasadnienia wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Istotny w sprawie jest art. 153 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), dalej "ustawa". Stanowi on, że na postanowienie wydane w sprawach, o których mowa w ust. 1 wydane przez m.in. organy inspekcji sanitarnej nie służy zażalenie. Ust. 1 art. 153 statuuje zasadę, że do spraw wszczętych na podstawie ustawy – Prawo ochrony środowiska, który nowelizuje ustawa, przed dniem jej wejścia w życie i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W ramach spraw, o których mowa w tym przepisie, tj. art. 153 ust. 1 ustawy, były prowadzone postępowania uzgadniające z różnymi organami co do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Uzgodnienia wyrażane były w formie postanowień, od których służyły zażalenia. Art. 153 ust. 2 ustawy wprowadził wyjątek od tej zasady, bowiem zgodnie z nim, pomimo że sprawy miały być prowadzone wg dotychczasowych przepisów, to zażalenia na postanowienia uzgadniające przestały przysługiwać. W niniejszej sprawie postępowanie uzgadniające z organami Inspekcji Sanitarnej zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy, postanowienie organu I instancji zostało wydane [...] października 2008 r. i wniesiono od niego zażalenie. W trakcie jego rozpatrywania weszła w życie ustawa, a wobec tego organ II instancji obowiązany był do stosowania jej przepisów jako obowiązujących w dacie orzekania. Artykuł 153 ust. 2 ustawy już zażaleń nie przewidywał, zatem postępowanie zażaleniowe należało umorzyć. W tym stanie rzeczy skarga na postanowienie umarzające słusznie została oddalona, a co za tym idzie skargę kasacyjną na rozstrzygnięcie w sprawie tej skargi należało uznać za nieusprawiedliwioną. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).