III SA/Łd 439/09

Dnia 9 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na wezwanie Gminy Ł.-Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie bez uiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Wezwaniem z dnia [...], nr [...] Zarząd Dróg i Transportu w Ł. wezwał Z. L. do wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 50,00 zł z uwagi na stwierdzenie parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania w Ł. bez uiszczenia opłaty w wyżej wymienionym dniu. Pismem z dnia 23 czerwca 2009 roku Z. L. wniósł o anulowanie wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. W uzasadnieniu wskazał, że stosowny bilet parkingowy wykupił i zgodnie z instrukcją umieścił bilet za przednią szybą pojazdu. W załączeniu do pisma Z. L. przedstawił bilet parkingowy o nr [...] z dnia [...]. Pismem z dnia 8 lipca 2009 roku (znak [...]) Zarząd Dróg i Transportu wyjaśnił, iż zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 Załącznika Nr 3 do Uchwały nr XL/805/08 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 24 września 2008 roku w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Łodzi oraz opłat za parkowanie w tej strefie i sposobu jej pobierania (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2008r., Nr 340, poz. 2870) osoba parkująca pojazd samochodowy po zajęciu miejsca parkingowego, zobowiązana jest wnieść opłatę za parkowanie z góry, za cały deklarowany czas parkowania, niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu oraz umieścić niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu, w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu dowód wniesienia opłaty w postaci ważnego biletu parkingowego lub ważnego abonamenty parkingowego. Organ wskazał przy tym, że w dniu 23 czerwca 2009 roku pracownik Zarządu Dróg i Transportu podczas kontroli strefy płatnego parkowania o godz. 14:09 stwierdził, iż samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] parkował bez uiszczenia należnej opłaty za parkowanie. W związku z powyższym kontroler nałożył opłatę dodatkową za parkowanie, wystawiając wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej. Pismem z dnia 22 lipca 2009 roku Z. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Zarządu Dróg i Transportu w Ł. polegającą na wezwaniu skarżącego do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania i egzekwowaniu tej należności. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazując na naruszenie przepisów Uchwały nr XXII/299/03 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 9 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Łodzi oraz opłat za parkowanie w tej strefie i sposobu jej pobierania, wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na skargę z dnia 20 sierpnia 2009 roku Zarząd Dróg i Transportu w Ł. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność lub ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej nie stanowi czynności przewidzianej w art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Organ wskazał, iż przepis ten obejmuje tylko te akty i czynności z zakresu administracji publicznej, które nie mogą podlegać kontroli na etapie innych postępowań, w tym na etapie postępowania egzekucyjnego. Organ podniósł również, iż obowiązek uiszczenia opłaty za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa, bez potrzeby konkretyzacji w drodze aktu o charakterze indywidualnym- jakim jest decyzja administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a], kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na wezwanie z dnia [...] (Nr [...]) Zarządu Dróg i Transportu do wniesienia opłaty dodatkowej. Charakter tego wezwania podlega więc ocenie z punktu widzenia powołanego powyżej przepisu, który stanowi katalog aktów i czynności podlegających kognicji sadów administracyjnych. Z pewnością zaskarżone wezwanie nie jest decyzją, nie jest tez postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3. Nie stanowi również żadnego z aktów wymienionego w art. 3 § 2 pkt 5, pkt 6 i pkt 7. W tej sytuacji rozważenia wymaga jedynie, czy zaskarżone wezwanie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy). W ocenie Sądu przyjęcie takiego stanowiska byłoby nieprawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (pkt 1 tego przepisu). W świetle zaś art. 13 f ust. 1 powoływanej ustawy "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (ust. 2). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Stosownie do art. 40d ust. 2 ww. ustawy, opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 29a ust. 1 i ust. 2 i art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Analiza powyższych przepisów prowadzi w ocenie Sądu do postawienia wniosku, że obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest podstaw prawnych zawierających procedury, które powodowały nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Organy te mają obowiązek działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi – zdaniem Sądu – do wniosku, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro bowiem niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku, to w tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Tym bardziej, że obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa. W tej sytuacji faktycznej i prawnej, skoro jak wykazano wyżej zaskarżone wezwanie nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 uzasadnione jest odrzucenie skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego występuje m.in. wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, wynikającej z art. 3 § 2 i 3 ustawy p.p.s.a. Nadmienić w tym miejscu należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o zbliżonym stanie faktycznym, gdzie strona również kwestionowała zasadność nałożenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu bez uiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania, zajął już wcześniej podobne stanowisko, odrzucając skargę z uwagi na jej niedopuszczalność (por. postanowienie z dnia 24 maja 2007 roku, sygn., akt III SA/Łd 193/07 oraz postanowienie z dnia 16 lipca 2008 roku, sygn. akt III SA/Łd 333/08). Na marginesie sprawy, uwzględniając fakt, iż strona była przekonana, że zaskarżone wezwanie spełnia przesłanki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., Sąd informuje, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W świetle art. 53 § 2 w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Niezachowanie powyższego trybu lub terminów również powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 2 i 6 p.p.s.a.). Mając na uwadze wszystkie podniesione powyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. a.ł.