II SA/Po 242/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 02 października 2009 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2009r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy o d d a l a s k a r g ę /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ W. Batorowicz /-/ E .Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/W. Batorowicz Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w P . Prezydent Miasta Poznania jako podstawę prawną swojej decyzji wskazał art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w postępowaniu z wniosku B.D. w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał decyzję nr [...]odmawiającą ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie, jednak decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło tę decyzję i przekazało organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na braki formalne w prowadzonym postępowaniu. Organ wyjaśnił, iż pismem z dnia 16 stycznia 2008 r. zawiadomił strony postępowania o podjęciu czynności w sprawie i w tym samym dniu wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów niezbędnych do sporządzenia analizy urbanistycznej, zgodnie z wytycznymi Kolegium; wnioskodawca wymagane dokumenty dostarczył organowi, wskutek czego została przeprowadzona ponowna wizja w terenie, w oparciu o którą organ dokonał ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu objętego wnioskiem – w odległości trzech szerokości frontu działki. Zdaniem organu analiza urbanistyczna przeprowadzona zgodnie z rozporządzeniem (Ministra Infrastruktury) z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie spełnia wymagań zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, to jest w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy i linii zabudowy. Organ wskazał, iż narożnikowe położenie działki nr [...] i jej stosunkowo niewielka powierzchnia (408 m²) powoduje istotne ograniczenie możliwości zabudowy; wskaźnik ten w odniesieniu do istniejącej zabudowy wynosi 44 % i jest jednym z najwyższych występujących w analizowanym obszarze, przekracza o 24 % średni wskaźnik istniejący w sąsiedztwie. Zdaniem organu analiza wykazał, że rozbudowa budynku na tak małej działce wyklucza możliwość jej prawidłowego zagospodarowania, gdyż na terenie inwestycji należy między innymi zapewnić miejsca parkingowe w ilości nie mniejszej niż 6-7 (dla lokali usługowych, jak i dla poszczególnych mieszkań), co nie jest możliwe przy zachowaniu przewidzianych przepisami odległości od granic działki. Organ stwierdził także, iż nieuzasadnione byłoby wyznaczenie linii zabudowy w granicy frontowej działki z ul. [...], gdyż jedyny budynek tak usytuowany znajduje się poza wyznaczonym zgodnie z przepisami obszarem analizowanym; położenie garażu w odległości ok. 100 m od skrzyżowania nie uzasadnia usytuowania trzykondygnacyjnego budynku na innych zasadach niż pozostałe budynki narożne położone od strony ul. [...]; takie ukształtowanie linii zabudowy przymknęłoby przestrzeń skrzyżowania i stanowiłaby precedens dla dalszej zabudowy wzdłuż frontowej granicy dla budynków położonych po zachodniej stronie ulicy. Organ podkreślił, iż ze względu na wskazane okoliczności inwestycja nie spełnia jednego z pięciu wymaganych łącznie warunków, to jest wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy wymogu, by co najmniej jedna z sąsiednich działek, dostępnych z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B. D. nie zgodził się z wynikami nowej analizy, której zarzucił, iż w niektórych punktach "zaostrzyła (...) poprzednią analizę", gdyż zmniejszyła wielkość powierzchni zabudowy, a nie wzięto pod uwagę działek, które zabudowane są w 90 i 100 %, a zostały nietrafnie uznane przez organ za jeden teren inwestycyjny, gdyż wielkość tego wskaźnika należy odnieść do powierzchni działki, a nie łącznej powierzchni wszystkich działek inwestora. Ponadto inwestor podniósł, iż może wskazać działki przy Placu [...] i narożniku [...]i[...], na których wybudowano domy zajmujące 100 % powierzchni działki. Inwestor nie zgodził się także ze stanowiskiem organu co do linii zabudowy podkreślając, że charakter zabudowy budynków wielorodzinnych (kamienic) jest inny, niż charakter zabudowy budynków jednorodzinnych. Sporządzonej przez organ dokumentacji fotograficznej inwestor zarzucił przedstawienie innego obrazu zagospodarowania terenu, niż w rzeczywiście istniejąca. Inwestor domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i i wydanie decyzji pozwalającej na rozbudowę według potrzeb i zasad przedstawionych przez inwestora. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium analiza urbanistyczna sporządzona w ponownie przeprowadzonym postępowaniu w I instancji została wykonana zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1558) i wykazała, iż nie istnieje możliwość zrealizowania planowanej zabudowy. Kolegium podkreśliło, iż ponownie zweryfikowało całe postępowanie i nie stwierdziło podstaw do ponownego uchylenia decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał także iż wnioskodawca miał możliwość ewentualnej zmiany swojego wniosku, z której nie skorzystał, a wniosek w dotychczasowym brzmieniu nie mógł doprowadzić do wydania decyzji pozytywnej. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na okoliczności, które w razie ewentualnego uwzględnienia przez inwestora w nowym wniosku o wydanie warunków zabudowy mogłyby skutkować pozytywnym rozstrzygnięciem sprawy przez organ I instancji, gdyż pewne modyfikacje wniosku mogłyby wpłynąć na właściwe ukształtowanie ładu przestrzennego w rozpatrywanym obszarze P . Skargę na powyższy akt organu II instancji wniósł inwestor, który domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skarżący powołał się na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego kwestia sporną jest, czy możliwe jest wydanie warunków zabudowy dla inwestycji o wskazanej linii zabudowy i wskaźniku intensywności zabudowy, które to kryteria zostały zaostrzone przez organ w wyniku przeprowadzenia ponownej analizy. Skarżący powołując się na § 3 ust. 1 i 2 wyżej wskazanego rozporządzenia wykonawczego z 2003 r. stwierdził, iż w analizowanym obszarze znajduje się działka sąsiednia w szerokim tego słowa znaczeniu, co pozwala na ustalenie warunków zabudowy – działka, na której znajduje się garaż usytuowany w granicy z działki z ul. [...]leżący w odległości 100 m od planowanej inwestycji i pozwala na wyznaczenie linii zabudowy dla planowanej inwestycji. Skarżący podkreślił, iż ustawodawca nie określił maksymalnej granicy obszaru analizy i może on być zakreślony w większej odległości niż trzykrotność frontu działki, nie mniej niż 50 m. powołując się na stanowisko orzecznictwa oraz doktryny skarżący stwierdził, iż powołane ustawa nie nakłada na inwestora obowiązku kontynuacji tej samej funkcji w odniesieniu do linii zabudowy, to jest nie wymaga wyznaczenia tej linii w odniesieniu do obiektów o tej samej funkcji; kontynuacja funkcji zabudowy nie może sprowadzać się tylko do możliwości powstawania takich samych obiektów, jak już istniejące. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, iż ukształtowanie linii zabudowy zgodne z wnioskiem przymknęłoby przestrzeń skrzyżowania, gdyż Zarząd Dróg Miejskich nie dostrzegł problemów komunikacyjnych z tym związanych. Co do ustalonego wskaźnika wielkości zabudowy w analizowanym obszarze skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu podtrzymując stanowisko, że wskaźnik ten został ustalony na niekorzyść skarżącego, gdyż najwyższy wskaźnik zabudowy dla analizowanego obszaru wynosi 90-100 %, a nie 45 %, jak to ustalił organ I instancji; skarżący wskazał, iż wydzielenie działki [...] zabudowanej budynkiem z działki nr [...] powoduje, że działka [...] jest zabudowana w 100 %. Skarżący nie zgodził się również z ustaleniami organu I instancji co do zapewnienia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji i powołał się na normatyw parkingowy "Polityki parkingowej Miasta P." przewidujący 1,5 miejsca parkingowego na 1 lokal mieszkalny, a organ wskazał na potrzebę zapewnienia 2 miejsc parkingowych na lokal, co jest niezgodne z podanym normatywem i ukształtowaniem terenu. Ponadto podkreślił, iż miejsca parkingowe mogą być usytuowane także poza działką, której dotyczy wniosek o wydanie warunków zabudowy, na terenie działek sąsiednich albo na terenie stałych miejsc parkingowych; przepisy nie przesądzają o konkretnej lokalizacji miejsc parkingowych, a jedynie zobowiązują inwestora do ich utworzenia. Skarżący zakwestionował również prawidłowość dostarczonej mu decyzji, na której załączniku graficznym w postaci mapy brak jest elementów identyfikujących decyzję, to jest podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w związku z przepisami § 9 i § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia wykonawczego. Ponadto załącznik graficzny nie ma skali i nie wynika z niego na jakiej podstawie sporządzona została analiza, załącznik tekstowy i graficzny do analizy nie został także dołączony do decyzji. W ocenie skarżącego okoliczności sprawy pozwalały na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i podkreśliło, iż obowiązywanie zasady "dobrego sąsiedztwa" nie powinno budzić żadnej wątpliwości. Zdaniem organu odwoławczego decyzja została podpisana i opieczętowana prawidłowo, mapę opisano jako załącznik do tej konkretnej decyzji. Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w zakresie wskazanym w art. 1, art. 3, art. 133 i art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, nie zawierają takich wad prawnych, które skutkowałyby wyeliminowaniem tych decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie z treścią art. 59 ust.1 ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia zawartych w tym przepisie wymogów, w tym między innymi aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1). W rozporządzeniu wykonawczym do powołanej ustawy, wydanym przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) określono sposób ustalenia treści decyzji o warunkach zabudowy, w tym wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia wykonawczego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W konsekwencji przyjąć należy, na co trafnie zwrócił uwagę inwestor w skardze, iż tak wyznaczony obszar analizowany w zależności od realiów określonej sprawy może być wyznaczony w większej odległości od frontu działki niż wyżej określone minimalne wartości. Nie musi być również zachowana ta sama odległość granic z każdej strony wyznaczonego obszaru, o ile granice położone najbliżej frontu działki zachowują minimalne odległości określone w rozporządzeniu. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że wobec braku dla terenu objętego wnioskiem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania działki nr [...]położonej przy ul. Św. [...]w P. w zakresie wskazanym we wniosku skarżącego wymagała uprzedniego wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu organy opierając się na nowej analizie urbanistyczno-architektonicznej (k. 151-157 akt adm.) trafnie uznały, iż brak jest możliwości wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, bowiem inwestycja w kształcie opisanym we wniosku skarżącego, nie spełnia wymagań zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy i linii zabudowy. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, iż rozbudowa w kierunku ul. [...] budynku mieszkalnego istniejącego na działce narożnej przy zbiegu tej ulicy z ul. [...], nie jest dopuszczalna, bowiem łamie linię zabudowy istniejącą na obszarze objętym analizą w zakresie odległości zabudowy działek położonych przy ul. [...] (na południe od skrzyżowania z ul. [...]). taki pogląd zasadza się na wnioskach analizy urbanistycznej, które są w tym zakresie jednoznaczne wskazując na to, że linia zabudowy przebiega w odległości około 6 m od frontowych granic działek względem ul. [...]. Warto zauważyć, iż organ odniósł się także do usytuowania garażu w granicy frontowej działki nr [...] z ul. [...] i uznał, że budynek ten znajduje się w odległości ok. 100 m od skrzyżowania ulic, poza obszarem analizowanym wyznaczonym zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie może uzasadniać usytuowania wnioskowanego budynku na innych zasadach niż pozostałe budynki narożne położone od strony ul. [...]. Nawet gdyby jednak – przeciwnie niż organy administracji – uwzględnić zabudowę w poszerzonym obszarze analizowanym w części, w jakiej dotyczy garażu usytuowanego przy granicy z ul. [...], to usytuowanie tego budynku pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości wyznaczonej linii zabudowy. § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia wykonawczego stanowi bowiem, iż jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Wobec takiego brzmienia przepisu ustalenie linii nowej zabudowy w ten sam sposób, jak przebiega linia zabudowy na działce nr [...] (garaż w granicy frontowej działki względem ul. [...]) nie było możliwe. Jednocześnie w sprawie brak okoliczności, których nie uwzględniłby organ, a które przemawiałyby za dopuszczeniem wyznaczenia innego przebiegu linii zabudowy, które jest dopuszczalne tylko, gdy wynika to z analizy urbanistycznej (§ 4 ust. 4 powołanego rozporządzenia). Dalej należy zauważyć, iż uwzględnienie wniosku skarżącego prowadziłoby do zaakceptowania znacznie wyższego wskaźnika intensywności zabudowy działki, niż średni wskaźnik zabudowy w analizowanym obszarze, który organ określił na około 20 % wskazując przy tym, że wskaźnik ten dla aktualnej zabudowy działki objętej wnioskiem przewyższa tę wartość i wynosi 44 %. Skarżący nie zakwestionował tego ustalenia organu administracji, a jedynie uważa, iż wskaźnik ten został ustalony na niekorzyść skarżącego, gdyż najwyższy wskaźnik zabudowy dla analizowanego obszaru wynosi 90-100 %, a nie 45 %, jak to ustalił organ I instancji. Otóż trzeba podkreślić, iż w analizie urbanistycznej wskazano, w jaki sposób została ustalona intensywność zabudowy działek nr [...] (100 %) i 39/1 (90 %), czego strona nie zakwestionowała, a Sąd nie doszukał się w takim stanowisku organu nieprawidłowości. Późniejsze wydzielenie tych działek pod budynkami, które wcześniej wzniesiono na działkach stanowiących jeden większy teren inwestycyjny nie prowadzi do podważenia wniosków organu co do średniego wskaźnika intensywności zabudowy w całym obszarze analizowanym. Dodać należy, iż ustalenie dla nowej zabudowy innych wskaźników niż na podstawie średnich wielkości ustalonych dla obszaru analizowanego, jako wyjątek od zasady, jest możliwe tylko wtedy, gdyby potrzeba ustalenia takiej wielkości wskaźnika wynikała z analizy urbanistycznej. Sąd nie doszukał się w sprawie takich okoliczności błędnie ustalonych bądź pominiętych przez organ, które uzasadniałyby, ustalenie wskaźnika intensywności nowej zabudowy (wnioskowanej rozbudowy) na około 50 % powierzchni działki skoro średni wskaźnik wynosi około 20 %. Wobec dużej wartości wskaźnika intensywności aktualnej zabudowy działki nr [...], który wynosi około 44 %, nawet ustalenie dwukrotnie wyższej wielkości tego wskaźnika dla obszaru analizowanego stanowiłoby co do zasady przeciwwskazanie dla zwiększenia tego wskaźnika dla działki objętej wnioskiem. W odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących stanowiska organu I instancji co do zapewnienia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji stwierdzić należy, iż rzeczywiście brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy powinna określać minimalną liczbę miejsc parkingowych, bowiem art. 54 pkt 2 lit. c powołanej ustawy nie precyzuje w sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji, jak i nie ma aktualnie żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 21 licpa 2008 r., sygn. akt II OSK 1129/08, dostępne w Internecie w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji uznać należy, iż ustalenia w tym zakresie sformułowane w decyzji o warunkach zabudowy, jako odwołujące się do normatywu polityki parkingowej Miasta P., jak i pominięcie takich ustaleń, pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Tak Miasto, jak i jego mieszkańcy, powinni respektować przyjęty normatyw, jeżeli jest racjonalny i prowadzi do poprawy funkcjonowania komunikacji na ternie gminy, ale odstąpienie od założeń polityki Miasta w tym zakresie nie stanowiłoby naruszenia obowiązującego prawa. Również zarzuty skargi dotyczące wymogów formalnych decyzji i załącznika graficznego nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wprawdzie załącznik graficzny do decyzji organu I instancji nie zawiera podpisu, ale zawiera niezbędne, jednoznaczne oznaczenie w postaci odcisku pieczęci tekstowej i wpisy odręczne wskazujące, iż stanowi załącznik do decyzji nr [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r. Tutejszy Sąd podziela zarazem pogląd, iż sam brak podpisu na załączniku nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 kpa mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przywołany przepis reguluje przede wszystkim kwestię podpisu na decyzji, jako jej niezbędnego składnika, gdyż podpis jest przesłanką istnienia decyzji. Decyzja, o ile odsyła do załącznika (graficznego), powinna określać, jaki dokument stanowi do niej załącznik, a załącznik powinien zaś być tak opisany, aby nie powstawały wątpliwości, co do jego związku z określoną decyzją (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1742/06, LEX nr 490163). Trzeba także zauważyć, iż wprawdzie załącznik graficzny nie ma skali, jednakże z porównania z mapą zasadniczą, w oparciu o którą przeprowadzono analizę urbanistyczno-architektoniczną, jak i z mapą, na której przedstawiono graficzne wyniki analizy, wynika, iż stanowi on fragment mapy zasadniczej w skali 1:500. Mapy użyte do przeprowadzenia analizy spełniają zaś wymogi określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do której odsyła § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Wobec powyższego nie ma wątpliwości co do tego, na jakiej podstawie sporządzona została analiza, jak i załącznik tekstowy i graficzny do analizy. W kontekście tych spostrzeżeń nawet fakt, iż wspomniane, prawidłowo wykonane wyniki analizy wraz z załącznikami, nie zostały dołączone do decyzji, nie stanowi takiego naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Trzeba mieć na uwadze, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja nie ustala warunków i wymagań dla nowej zabudowy, lecz odmawia ustalenia takich warunków dla wnioskowanej inwestycji (w kształcie wynikającym z wniosku inwestora). W konsekwencji naruszenie art. 107 § 1 kpa w związku z przepisami § 9 i § 3 powołanego rozporządzenia wykonawczego, jako pozbawione faktycznego wpływu, jak i niemogące mieć istotnego wpływu, na treść zaskarżonej decyzji, nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ W. Batorowicz