II SAB/Kr 56/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Mirosław Bator / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2009 r. sprawy ze skargi K.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego K.W. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania II SAB/Kr 56/09 Uzasadnienie W piśmie z dnia z 18 maja 2009 r. K.W. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. , w przedmiocie rozpoznania jego odwołania z dnia 10 marca 2009 r. od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] marca 2009 r. odmawiającej udzielenia mu informacji publicznej. Jednocześnie wniósł on o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. do rozpoznania jego odwołania z dnia 10 marca 2009 r., w terminie określonym przez sąd, zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy terminie zgodnie z art. 38 k.p.a. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w dniu 10 marca 2009 r. złożył odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] marca 2009 r. która odmawiała mu udzielenia mu informacji publicznej. Pismem z dnia 19 marca 2009 r. Burmistrz Miasta R. przekazał jego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. , przedstawiając jednocześnie własne stanowisko. Zgodnie z art. 16 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.Uz 2001 nr 112 poz. 1198) odwołanie od decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej rozpoznaje się w terminie 14 dni. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. nie dochowało nawet 3- miesięcznego terminu wskazanego w art. 35 § 3 k.p.a. W piśmie z dnia 16 czerwca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o oddalenie skargi, względnie umorzenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu organ podał, iż w dniu 4 czerwca 2009 r. wydał on postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Jako załącznik do decyzji organ dołączył decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. stwierdzającą niedopuszczalność odwołania decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§2). W postanowieniu z dnia z dnia 31 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie I SAB/Ol 3/06 orzekł, iż jeśli w momencie rozpoznania przez sąd skargi organ nie pozostaje już w bezczynności, to postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostawał, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 tej ustawy, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie (LEX nr 237485). Podgląd ten sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Bezczynności organ ustaje w momencie wydania decyzji objętej żądaniem lub odwołaniem. O bezczynności organu administracji można mówić jedynie wtedy, gdy wbrew swemu obowiązkowi nie wydaje decyzji. W przypadku wydania decyzji opóźnionej (z uchybieniem ustawowego terminu załatwienia sprawy) organ pozostaje w bezczynności od dnia po którym minął mu termin do wydania decyzji do dnia w którym decyzję tę wydaje. Sąd rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji stosuje normę określoną przepisem art. 149 p.p.s.a. która stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sytuacji, kiedy ustaje bezczynność organu, przed wydaniem orzeczenia przez sąd, brak podstaw do zobowiązania organu do wydania decyzji, skoro ta już w obrocie prawnym istnieje. Postępowanie sądowe staje się więc bezprzedmiotowe. Nie budzi wątpliwości sądu, iż w razie wniesienia odwołania od decyzji organy pierwszej instancji, nie można mówić o bezczynności organu wyższego stopnia, w razie wydania przez niego postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.c. i to niezależnie od zasadności tego rozstrzygnięcia. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wydając takie postanowienie organ co prawda nie rozpoznaje merytorycznie sprawy ale zajmuje stanowisko o charakterze procesowym, która załatwia sprawę. Wydanie tego typu postanowienia przez organ, po złożeniu skargi na bezczynność a przed rozpoznaniem sprawy przez sąd, skutkować musi uznaniem postępowania za bezprzedmiotowe. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszym postępowaniu. Po złożeniu skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. w przedmiocie rozpoznania jego odwołania z dnia 10 marca 2009 r. od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] marca 2009 r. odmawiającej udzielenia mu informacji publicznej, organ administracji wydał decyzję stwierdzającą niedopuszczalność odwołania. Nastąpiło to przed rozpoznaniem sprawy przez sąd. Postępowanie sądowe stało się więc bezprzedmiotowe. Sądowi jednocześnie z urzędu wiadomo, iż decyzja organu z dnia [...] marca 2009 r. odmawiającej udzielenia mu informacji publicznej została uchylona przez tut sąd wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie IISA/Kr 1140/09. Wyrokowanie w sprawie objętej drugim żądaniem skarżącego jest zatem także bezprzedmiotowe. W zakresie żądania zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego N. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy terminie zgodnie z art. 38 k.p.a., stwierdzić należy, iż sprawa ta nie leży w kompetencji sądu administracyjnego. Przepis ten statuuje bowiem wewnętrzną -porządkową i dyscyplinarną odpowiedzialność pracowników organów administracji publicznej a orzekanie w sprawie zobowiązania organu do zastosowania tej kary przez sąd, nie wynika z żadnych przepisów ustawowych. Strona postępowania administracyjnego w razie zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 55 § 1 p.p,s.a. żądać wymierzenia grzywny organowi. Postępowanie w tej sprawie z wniosku K.W. w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. toczy się przed tut,. sądem pod sygnaturą II SO/Kr 19/09. W tym zakresie postępowanie było także bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na mocy wyżej przytoczonych przepisów orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosując przez analogię przepis art. 201 § 2 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, iż zainicjowanie postępowania sądowego przez skarżącego było w pełni zasadne (organ w dacie złożenia skargi, był w sposób oczywisty w bezczynności), a z wydaniem przez organ decyzji w trakcie tego postępowania, pomimo braku ustawowego unormowania takiej sytuacji w zakresie zwrotu kosztów postępowania, zdaniem sądu strona która postępowanie zainicjowała i poniosła z tego tytułu koszty, nie powinna ponosić negatywnych finansowych konsekwencji swoich działań.