II OSK 367/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 863/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 października 20099 r. sygn. akt IV SA/Wa 863/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2008 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na budowę zespołu zabudowy usługowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił: Planowane przedsięwzięcie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a dla takich sporządzenie raportu oddziaływania nie jest obligatoryjne, jednak inwestor został zobligowany do jego sporządzenia, postanowieniem Prezydenta m.st. Warszawy. Organy Inspekcji Sanitarnej uzgodniły środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zaś niedoręczenie ich rozstrzygnięć skarżącej Spółce nie ma wpływu na wynik, gdyż postanowienie jest ostateczne. Analiza treści raportu pozwala stwierdzić, że spełnia on wymogi przewidziane przepisami, zawiera wszystkie informacje i uwzględnia charakter przedsięwzięcia, może być zatem przyjęty za podstawę ustaleń faktycznych. Zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące naruszenia przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska są bezzasadne, w przeciwieństwie do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Z akt sprawy nie wynika, aby organ powiadomił strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego i procesie ustosunkowania się do niego, jednak nie wynika z akt aby organ podejmował jakiekolwiek działania bez udziału stron. Prawo do czynnego udziału nie zostało tym samym naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. Reprezentowana przez adwokata, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie i zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 145 w zw. z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 15 K.p.a., co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji w całości, wobec zaistnienia przyczyny, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. [...] Sp. z o.o. w Warszawie wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się w istocie do tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł, iż w postępowaniu administracyjnym została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania. Nie jest to jednak zarzut usprawiedliwiony. Zasada dwuinstancyjności postępowania ma dwa aspekty – formalny i materialny. Formalny to taki, że aby można było mówić o ostatecznym załatwieniu sprawy to podlega ona rozpatrzeniu w dwóch instancjach, zaś materialny to ten, że organ drugiej instancji jest wyposażony w kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie zasada dwuinstancyjności została zachowana w obu aspektach. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczy aspektu materialnego. Odniesienie się merytoryczne organu odwoławczego do sprawy może przybrać, jeśli idzie o uzasadnienia rozstrzygnięcia, różne postacie. Organ odwoławczy może szeroko omówić sprawę, może jednak tylko zwięźle się do niej odnieść. Każdy sposób będzie mógł być uznany za zgodny z prawem, o ile tylko będzie z niego wynikało, że organ odwoławczy sprawę rozważył i ocenił decyzję organu I instancji. Innymi słowy, bez względu na sposób odniesienia się do sprawy musi z decyzji organu odwoławczego wynikać, że zbadał czy wskazane przez I-szą instancję rozstrzygnięcie znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy. Z kolei rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie czy zaskarżone orzeczenie nie zawiera wad wskazanych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", niezależnie od zarzutów jakie w skardze zostały postawione – art. 134 § 1 P.p.s.a. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny bada wyroki wojewódzkich sądów w takich granicach, jakie zakreślają zarzuty skargi kasacyjnej, art. 183 § 1 P.p.s.a. Rozpoznając zarzut skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że ani Wojewódzki Sąd, ani Samorządowe Kolegium nie naruszyły prawa. Działając w ramach uprawnień przypisanych organowi odwoławczemu Samorządowe Kolegium zbadało rozstrzygnięcie Prezydenta m.st. Warszawy, odnosząc się do postępowania, zgromadzonych akt i wniosków z nich wyciągniętych w świetle przepisów mających w sprawie zastosowanie. Zasada dwuinstancyjności została zatem zachowana w pełni. Sprawa bowiem została rozstrzygnięta w dwóch instancjach administracyjnych, a organ odwoławczy ocenił ją merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał zatem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, nie zaistniała bowiem w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd nie tylko dokonał oceny zaskarżonej decyzji, co do jej zgodności z prawem materialnym i formalnym, ale też bardzo szczegółowo odpowiedział na zarzuty skargi i w sposób jasny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. To, że skarżąca nie zgadza się z oceną Samorządowego Kolegium i Wojewódzkiego Sądu nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania w sprawie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.