III SA/Wa 398/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi B. K. i G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu oddala skargę Skarżący – B.K. i G.K. 11 września 2008 r. złożyli wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT-24). We wniosku Skarżący wskazali, że 16 sierpnia 2008 r. w Niemczech nabyli samochód osobowy Volvo XC 90 diesel, o przebiegu 8.364 km, dopuszczony do użytku 20 lutego 2008 r. Postanowieniem z [...] września 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił wydania zaświadczenia. Wyjaśnił, powołując się na art. 105 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 z późn. zm.), dalej: "u.p.t.u.", zasady wydawania tego rodzaju zaświadczeń (wymogi wniosku), a także wynikające z art. 103 zasady rozliczeń z tytułu tego podatku. Wskazał, że zdefiniowane w art. 9 u.p.t.u. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów dotyczy również nabycia nowych środków transportu. Warunki kwalifikowania środków transportu jako nowe określa art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u., odwołując się przy tym do przebiegu pojazdu (mniejszego niż 6.000 km) oraz nabycia przed upływem 6 miesięcy od dnia dopuszczenia ich do użytku. Zdaniem Organu, skoro z przedłożonych dokumentów wynikało, iż pojazd został dopuszczony do użytku 20 lutego 2008 r., jego nabycie przez Skarżących wypełniało przesłanki wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu. Zgodnie więc z obowiązującymi przepisami Skarżących obciążał obowiązek uiszczenia z tego tytułu podatku od towarów i usług. Brak więc było podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Postanowienie powyższe Skarżący zakwestionowali pismem z 7 października 2008 r. zatytułowanym "Odwołanie/Oświadczenie". Oświadczyli, iż nabyli samochód powypadkowy, sprowadzony do Niemiec 21 stycznia 2008 r. i zarejestrowany po raz pierwszy 20 lutego 2008 r. Po sprowadzeniu samochodu do Polski okazało się, że brakuje w nim szeregu elementów wyposażenia. W związku z tym 21 sierpnia 2008 r. pojazd został zwrócony do Niemiec, gdzie uzupełniono jego wyposażenie i 22 sierpnia 2008 r. podpisano aneks do umowy sprzedaży z 16 sierpnia 2008 r. W ocenie Skarżących dzień podpisania aneksu stanowił ostateczną datę zakończenia transakcji. Następnego dnia samochód ponownie sprowadzono do Polski. W piśmie z 14 października 2008 r. Skarżący dodatkowo podnieśli, że uwzględniając ostateczną umowę zakupu z 22 sierpnia 2008 r. uznać należało, iż upłynął 6-miesięczny okres użytkowania samochodu, a zatem był to samochód używany. Data sprowadzenia samochodu do Niemiec (21 stycznia 2008 r.) jest datą, w której producent wydał samochód pierwszemu nabywcy i zdaniem Skarżących – stosowanie do art. 2 pkt 10 u.p.t.u. – od tej daty winien być liczony ww. okres 6 miesięczny. Natomiast w piśmie z 17 grudnia 2008 r. Skarżący wskazali, że w dowodzie rejestracyjnym "BRIEF" (w sekcji znajdującej się w dolnej jego części) stwierdzono, iż auto zostało zarejestrowane i dopuszczone do ruchu 27 stycznia 2008 r. Wtedy też otrzymało numery dealerskie i odbywało jazdy testowe. Auto zostało zarejestrowane na Volvo Kolonia. W prawym górnym rogu dokumentu widnieje również pieczęć o przejściu badań technicznych dopuszczających auto do ruchu drogowego. Skarżący zaznaczyli, że pierwotnie jako datę pierwszej rejestracji wpisali 27 stycznia 2008 r., ale "Pan w okienku" zmusił Skarżącego do jej przekreślenia i wpisania 20 lutego 2008 r., co jest widoczne na druku VAT-24. Skarżący, nie będąc prawnikiem, nie był świadomy konsekwencji dokonanej zmiany. Konsultacja prawnicza doprowadziła Skarżących do wniosku, że w u.p.t.u. wyraźnie mowa jest o dniu dopuszczenia do ruchu drogowego i dniu użycia dla celów demonstracyjnych. Data 27 stycznia 2008 r. jest właśnie tą datą, co wynika z dostarczonych dokumentów i tłumaczeń. Postanowieniem z [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Wyjaśnił, że użycie w art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. spójnika "lub" oznacza, że dla uznania pojazdu zakupionego w innym państwie członkowskim i przywiezionego na terytorium kraju za nowy środek transportu wystarczy, aby został spełniony przynajmniej jeden warunek określony w tym przepisie. Z informacji podanych we wniosku VAT-24 oraz załączonych dokumentów wynika, iż warunkiem spełnionym w przypadku nabytego 16 sierpnia 2008 r. samochodu Volvo XC 90 jest to, że od momentu dopuszczenia do użytku – co w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej miało miejsce 20 lutego 2008 r. – do dnia jego nabycia przez Skarżących upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. Zdaniem Organu odwoławczego bez znaczenia pozostaje fakt, iż od 27 stycznia 2008 r. pojazd był używany do celów demonstracyjnych, ponieważ stosownie do art. 2 ust. 10 lit. a) u.p.t.u. kryterium to znajduje zastosowanie dopiero w sytuacji, gdy nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2006 r. sygn. akt I FSK 310/06, Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) u.p.t.u. w zw. z art. 2 pkt. 31, 33 i 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U z 2005 r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.), nowym samochodem osobowym w jest także samochód uszkodzony w wyniku kolizji drogowej, jeżeli spełnia pozostałe warunki określone w ww. przepisie u.p.t.u. Uznał, że stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego było prawidłowe, ponieważ przywóz nowych środków transportu z innego państwa członkowskiego Wspólnoty przez każdy podmiot, w tym również przez osobę fizyczną, co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski jako wewnątrzwspólnotowe nabycie środka transportu (art. 9 ust. 3 u.p.t.u.). W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżący wnieśli o jego uchylenie w całości. W ocenie Skarżących zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u., polegającym na błędnej wykładni tego przepisu. Wynikało to z pominięcia przy ustalaniu przesłanek uznania przedmiotowego samochodu za nowy środek transportu, postanowienia określającego moment dopuszczenia pojazdu do użytku jako dzień, w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego. Zdaniem Skarżących zastosowanie tego przepisu podlega na sprawdzeniu, czy w stosunku do środka transportu zachodził obowiązek rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego, a nie ograniczenie się wyłącznie do stwierdzenia kiedy pojazd został pierwszy raz zarejestrowany. Jeżeli ustalone zostanie, że środek transportu podlega obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego i dzień ten jest wcześniejszy od dnia pierwszej rejestracji, to ten dzień zgodnie z ww. przepisem jest momentem dopuszczenia środka transportu do użytku. Z tego powodu, Skarżący uważają, iż dniem dopuszczenia ich samochodu do użytku jest 27 stycznia 2008 r. Bez wydanego w tym dniu dowodu rejestracyjnego nie możliwe byłoby dokonanie sprzedaży przez V. GmbH następnemu w kolejności nabywcy. W dniu tym samochód podlegał obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego. Fakt ten potwierdza przekazanie pojazdu do jazd testowych oraz istniejąca w innych państwach Unii Europejskiej praktyka, zgodnie z którą każdy samochód znajdujący się w posiadaniu sprzedawcy może być używany przez potencjalnego nabywcę, któremu sprzedawca ma obowiązek umożliwić jazdę testową na numerach próbnych. Data 27 stycznia 2008 r. w polu 24 dowodu rejestracyjnego potwierdza istnienie obowiązku rejestracji pojazdu w celu dopuszczenia do ruchu drogowego. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący wskazali interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 13 lutego 2008 r. nr IP-PP2-443-607/07-2/IK. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i przytoczył przedstawioną tamże argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 105 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. W rozpatrywanej sprawie kontroli Sądu podane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wydania takiego zaświadczenia, potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu dokonanego przez Skarżących przywozu z Niemiec samochodu osobowego. Zdaniem organów podatkowych, ponieważ w rozumieniu u.p.t.u. był to nowy środek transportu, z mocy art. 9 ust. 3 zastosować należało przepisy o opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Dlatego też zaświadczenie nie mogło być wydane (art. 103 ust. 4 u.p.t.u.), Spór stron dotyczy właśnie klasyfikacji przedmiotowego samochodu jako nowego środka transportu. Zgodnie z art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. [Skarżący wskazywał błędnie "ust. 10", art. 2 u.p.t.u. nie dzieli się na ustępy – wyj. Sądu] przez nowe środki transportu rozumie się przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe wymienione w poz. 1-4, 9, 10 i 15-20 załącznika nr 1 do ustawy, napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechały nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta. Kwestia spełniania przez przedmiotowy samochód warunków technicznych opisanych w omawianym przepisie nie była sporna, tak jak i okoliczność, iż mieści się on wśród pojazdów wymienionych w załączniku nr 1 do u.p.t.u. Poza powyższymi, definicja nowego środka transportu posługuje się dwoma kryteriami, których wystąpienie łączne nie jest wymagane, aby samochód uznany został za nowy. Dla uznania go za nowy wystarczy zatem, że samochód będzie miał mniej niż 6.000 km przebiegu (bez względu na to kiedy został dopuszczony do użytku) albo też w momencie jego nabycia od momentu jego dopuszczenia do użytku nie upłynęło 6 miesięcy (bez względu na liczbę przejechanych kilometrów). Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy samochód przejechał więcej niż 6.000 km. Nie budzi też wątpliwości, że faktycznie samochód ten zarejestrowano po raz pierwszy 20 lutego 2008 r. i uczyniono to na terytorium Niemiec. Data ta wskazana została w niemieckim dowodzie rejestracyjnym samochodu, którego kserokopię Skarżący dołączyli do wniosku o wydanie zaświadczenia (k. 3 akt podatkowych), a także w innych przedłożonych przez Skarżących dokumentach, np. badaniu technicznym samochodu. Zdaniem Sądu datą nabycia samochodu przez Skarżących był 16 sierpnia 2008 r. Tego dnia bowiem zawarto umowę sprzedaży i w związku z tym faktem samochód został przez Skarżących sprowadzony do kraju, gdzie poddano go badaniom technicznym. Sporządzenie umowy sprzedaży z 22 sierpnia 2008 r. (początkowo określanej przez Skarżących jako aneks do umowy z 16 sierpnia 2008 r.) spowodowane było – jak wynika z jej treści (tłumaczenie k. 35 akt podatkowych) – nieprzekazaniem Skarżącym wszystkich części do samochodu. Okoliczność, że umowę ponownie sporządzono nie ma znaczenia i nie oznacza, iż dopiero w tym dniu samochód został przez Skarżących nabyty. Braki w wydanym Skarżącym samochodzie stanowiły wadę sprzedanego towaru, którą sprzedawca powinien był w stosownym trybie usunąć i temu właśnie miało służyć odnotowane w umowie z 22 sierpnia 2008 r. wydanie Skarżącym brakujących części samochodowych, co miało miejsce 21 sierpnia 2008 r. Była to jednak realizacja umowy sprzedaży zawartej 16 sierpnia 2008 r., kiedy to na Skarżących przeniesiona została własność samochodu. Umowa z 22 sierpnia 2008 r. to w istocie pokwitowanie odbioru przez Skarżących brakujących części, dowodzące usunięcia przez sprzedawcę wad zbytego towaru. Sąd za prawidłowe uznał zatem ustalenie przez organy podatkowe, że pomiędzy datą pierwszej rejestracji przedmiotowego samochodu (20 lutego 2008 r.) i datą jego sprzedaży na rzecz Skarżących (16 sierpnia 2008 r.) nie upłynęło 6 miesięcy. W ocenie Sądu prawidłowe i zgodne z art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. było przyjęcie jako daty początkowej do wyliczenia okresu 6-miesięcy daty pierwszej rejestracji samochodu. Omawiany przepis posługuje się pojęciem "moment dopuszczenia do użytku". Jednakże pojęcie to nie może być rozumiane w sposób potoczny, tj. jako moment, w którym samochód może już być używany (wykorzystywany). Ustawodawca pojęcie to bowiem zdefiniował, jednoznacznie wskazując, że momentem dopuszczenia do użytku jest dzień, w którym pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu lub w którym po raz pierwszy podlegał on takiemu obowiązkowi. Jest to definicja normatywna stworzona na potrzeby podatku od towarów i usług. W omawianym pojęciu nie mieszczą się czynności faktyczne związane z korzystaniem z samochodu. Obejmuje ono pierwszą rejestrację samochodu jako czynność skutkującą jego dopuszczeniem do ruchu drogowego, której datę wskazuje właściwy organ i wpisuje w dowodzie rejestracyjnym wydawanym nabywcy samochodu. Zdaniem Sądu skoro ustawodawca za właściwe kryterium uznał datę pierwszej rejestracji, to również obowiązek rejestracji, stanowiący alternatywną datę dopuszczenia samochodu do użytku, należy rozumieć jako obowiązek dokonania pierwszej rejestracji. Oznacza to, że data powstania obowiązku dokonania rejestracji jest w istocie datą, w której zgodnie z przepisami pierwsza rejestracja powinna mieć miejsce. Data ta będzie uwzględniana w sytuacji, gdy mimo prawnego obowiązku pojazd nie został zarejestrowany, albo gdy faktycznie został zarejestrowany w terminie późniejszym niż to nakazują przepisy prawa. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej twierdząc, że wydanie samochodu przez producenta pierwszemu nabywcy bądź użycie do celów demonstracyjnych może być zdarzeniem branym pod uwagę jako data jego dopuszczenia do użytku dopiero w ostateczności, a mianowicie w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie daty pierwszej rejestracji lub daty obowiązku rejestracji. Powyższe wynika wprost z treści przepisu, a przy tym data pierwszej rejestracji samochodu nabytego przez Skarżących jest znana. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw, aby kwestionować datę pierwszej rejestracji (20 lutego 2008 r.) jako datę od której liczony jest 6-miesięczny termin określony w art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. Jak już Sąd wskazał, jest to data wpisana w dowodzie rejestracyjnym (Część I – Teil I). Jednakowe elementy dowodów rejestracyjnych (świadectw rejestracyjnych) obowiązujących państwach członkowskich są określone przepisami Dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U.UE.L.99.138.57 z późn. zm.), co umożliwia porównanie ich znaczenia w językach polskim i niemieckim. Argumentacja Skarżących wskazująca, iż przedmiotowy samochód po raz pierwszy był zarejestrowany 27 stycznia 2008 r. nie zasługuje na uwzględnienie, podobnie jak dokonana w skardze modyfikacja tej argumentacji, polegająca na wskazaniu, iż była to data powstania obowiązku rejestracji samochodu. Przede wszystkim należy bowiem mieć na względzie okoliczność, że data pierwszej rejestracji nabytego przez Skarżących samochodu uwidoczniona została w dowodzie rejestracyjnym. Ktokolwiek nie dokonał rejestracji 20 lutego 2008 r., była to pierwsza rejestracja tego samochodu i od tej daty samochód mógł poruszać się po drogach publicznych. Jeżeli pierwszej rejestracji dokonał producent samochodu, albo też sprzedawca detaliczny (dealer) – w dowodzie rejestracyjnym uwidoczniono datę rejestracji dokonanej przez ten właśnie podmiot. Przepis art. 2 pkt 10 lit a) u.p.t.u. jednoznacznie wskazuje, iż znaczenie ma data pierwszej rejestracji samochodu w określonym celu – dopuszczenia do ruchu drogowego. Twierdzenie Skarżących, że przedmiotowy samochód podlegał obowiązkowi rejestracji już 27 stycznia 2008 r. jest gołosłowne. Skarżący twierdzą, opierając się na tłumaczeniu kserokopii dokumentu oznaczonego numerem DL 272386 (k. 38 akt podatkowych), że jest to data wydania dowodu rejestracyjnego, bez którego nie byłaby możliwa sprzedaż samochodu przez V. GmbH następnemu nabywcy. Zdaniem Sądu twierdzenie to nie jest zasadne, ponieważ rejestracja samochodu nie ma wpływu na możliwość jego sprzedaży. Rejestracja jest potrzebna dopiero wtedy, gdy samochód ma wyjechać na drogi publiczne i rejestracja dokonana w tym właśnie celu wskazana została w art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. Jak już wspomniano, ktokolwiek by jej nie dokonał, znajduje ona odzwierciedlenie w dowodzie rejestracyjnym. Istnienia obowiązku rejestracji samochodu już 27 stycznia 2008 r. nie dowodzi również podnoszone przez Skarżących przekazanie pojazdu do jazd testowych oraz wskazywana przez nich przyjęta w innych krajach Unii Europejskiej praktyka, zgodnie z którą każdy samochód znajdujący się w posiadaniu sprzedawcy może być używany przez potencjalnego nabywcę, któremu sprzedawca ma obowiązek umożliwić jazdę testową na numerach próbnych. Dealerzy zwykle dysponują samochodami do jazd próbnych po drogach publicznych, z czym wiąże się nie tylko rejestracja samochodu, ale też konieczność jego ubezpieczenia. Twierdzenie Skarżących, że każdy sprzedawany w salonie nowy samochód posiada tzw. "numery próbne" nie jest więc wiarygodne. Przede wszystkim jednak, co należy podkreślić, brak jest jakichkolwiek dowodów, aby tak było w przypadku samochodu nabytego przez Skarżących, tj. aby 27 stycznia 2008 r. powstał obowiązek dokonania rejestracji przedmiotowego samochodu, który to obowiązek nie został zrealizowany. Twierdzenia Skarżących o przekazaniu samochodu do jazd próbnych nie znajdują też oparcia w przedłożonym przez nich tłumaczeniu dokumentu (k. 38 akt podatkowych). Wskazać również należy, że dokument, na którego tłumaczenie Skarżący się powołują (k. 4 i 39 akt podatkowych) opatrzony numerem DL 272386, wymieniony został w umowie sprzedaży z 16 sierpnia 2008 r. i następnie w umowie z 22 sierpnia 2008 r. Zgodnie z przedłożonymi przez Skarżącego tłumaczeniami tych umów jest to numer "książki pojazdu" (Kfz-Brief) i to tego dokumentu dotyczy data 27 stycznia 2008 r. Sąd zauważa, że w poz. 44 wniosku VAT-24 (k. 9 akt podatkowych) Skarżący wskazał załączniki, osobno wymieniając dowód rejestracyjny i właśnie "Brief", będący w istocie tzw. kartą pojazdu, określaną też jako Część II (Teil II) dowodu rejestracyjnego. Zgodnie z art. 105 ust. 3 u.p.t.u. do wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Oznacza to, iż na podatniku domagającym się wydania zaświadczenia o określonej treści, spoczywa obowiązek jednoznacznego wykazania, że nie zachodzi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, ponieważ środek transportu nie jest nowy. Jak już Sąd wskazał z dokumentów przedłożonych przez Skarżących nie wynika, aby nabyty przez nich samochód nie był nowym środkiem transportu w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. a) u.p.t.u. Wyjaśnić również należy, że stan techniczny samochodu nie ma znaczenia z punktu widzenia definicji nowego środka transportu, ponieważ w definicji tej nie został ujęty jako jedno z kryteriów klasyfikacyjnych. Natomiast kryteria wskazane przez ustawodawcę w art. 2 pkt 10 lit a) u.p.t.u. pozwalając uznać samochód powypadkowy, nawet znacząco uszkodzony za samochód nowy. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że Skarżących obciąża obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług, ponieważ sprowadzili oni do kraju nowy samochód. Zasadnie więc Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił wydania zaświadczenia o braku obowiązku uiszczenia tego podatku. Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).