I OSK 174/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 587/09 w sprawie ze skargi A. O.- H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zaszeregowania policjanta oraz ustalenia uposażenia i mnożników kwoty bazowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od A. O-H. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 15 października 2009 r. ( sygn. akt II SA/Wa 587/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. O.-H., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zaszeregowania policjanta oraz ustalenia uposażenia i mnożników kwoty bazowej. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Komendant Powiatowy Policji w O. rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] - działając na podstawie art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 a pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 149) zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) – zaszeregował z dniem 1 stycznia 2008 r. podinspektor A. O.-H., pełniącą służbę na stanowisku eksperta /E 09 M/ - stanowisku samodzielnym do spraw kontroli - w 9 grupie uposażenia zasadniczego i przyznał wymienionej uposażenie w wysokości 3060 zł. z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy Policji, określonej w ustawie budżetowej na 2008 r., wynoszącym 1493,42 zł oraz dodatek służbowy w dotychczasowej wysokości. Następnie, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach - wydaną w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. - stwierdzono nieważność powyższego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego podano, że stanowisko zajmowane przez A. O.-H. nie należało do stanowisk samodzielnych, uprawnionych do mnożników kwoty bazowej dla stanowisk "samodzielnych i kierowniczych", określonych w kolumnach A, B i C tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. a zatem w rozkazie personalnym z dnia 20 lutego 2008 r. błędnie określono zainteresowanej mnożnik kwoty bazowej w wysokości 2,05. Rozpatrując sprawę na skutek odwołania wniesionego przez A. O.-H., Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] - działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a.- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na opinię prawną Biura Prawnego Komendy Głównej Policji podniósł, że wprawdzie ani ustawa o Policji, ani rozporządzenia wydane na jej podstawie, nie zawierają wprost definicji stanowiska samodzielnego, lecz pojęcie to występuje w art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Natomiast w myśl § 8 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, ustala się 3 kategorie dodatku funkcyjnego, zależne od rodzaju stanowiska służbowego policjanta. Według zaś § 8 ust. 2 pkt 3, policjantom na stanowiskach samodzielnych przysługuje dodatek funkcyjny III kategorii. Z kolei, stanowiska służbowe, uprawniające do dodatku funkcyjnego, tj. stanowiska kierownicze i samodzielne, wymienione zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do w/w rozporządzenia i jest to katalog zamknięty 51 stanowisk służbowych, wśród których nie ma stanowiska eksperta. W tej sytuacji stanowisko eksperta, niezależnie od jego umiejscowienia w strukturze jednostki lub komórki organizacyjnej, nie mogło być – zdaniem organu - uznane za stanowisko samodzielne - w rozumieniu powyższych uregulowań. Komendant Główny podkreślił również, że określenie "samodzielne" było w omawianym przypadku członem nazwy komórki organizacyjnej, a samo stanowisko służbowe nosiło nazwę "ekspert". Z samej natomiast nazwy komórki organizacyjnej, nawet jeśli zawierała ona słowo "samodzielne", nie można było wywodzić uprawnienia do wyższej stawki uposażenia zasadniczego. Z tego powodu zatem stwierdzono, że stanowisko eksperta Stanowiska Samodzielnego do Spraw Kontroli Komendy Powiatowej Policji w O. nie spełniało kryteriów, określonych w art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, jak również nie występowało w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do w/w rozporządzenia wykonawczego a to oznaczało, że nie było stanowiskiem kierowniczym ani samodzielnym. Dodatkowo Komendant Główny Policji wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w O. nieprawidłowo powołał podstawę prawną w kwestionowanym rozkazie personalnym, bowiem przepis § 1 ust. 1 a pkt 4 nie występuje w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. Od przedstawionej wyżej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. O.-H., która zarzuciła organowi naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji i § 1 ust. 1a pkt 2 lit. b oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, twierdziła, że w omawianym stanie faktycznym nie zachodził przypadek rażącego naruszenia prawa. Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zaskarżoną decyzję a także decyzję ja poprzedzającą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Z tego powodu eliminacja kwestionowanego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. w drodze stwierdzenia jego nieważności, była nieprawidłowa. Sąd podniósł, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. Brzmienie zaś art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazuje, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei, o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy czym mowa tu o wszystkich normach prawnych regulujących działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego, z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Powyższe – zdaniem Sądu - oznaczało, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. W związku z tym, w sposób rażący mógł zostać naruszony wyłącznie przepis, który mógł być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymagał stosowania wykładni prawa. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Sąd Wojewódzki odniósł, iż materialnoprawną podstawą kwestionowanego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lutego 2008 r. był art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 ust. 1a pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zestawienie treści rozkazu personalnego z dnia 20 lutego 2008 r. z treścią w/w przepisów nie prowadziło zaś do wniosku, że pozostają one względem siebie w oczywistej sprzeczności. Wskazywała na to już sama treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której zaznaczono, że ani ustawa o Policji, ani rozporządzenia wydane na jej podstawie, nie zawierają wskazanej wprost definicji stanowiska samodzielnego. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodził niewątpliwy stan prawny a to prowadziło do wniosku, iż nie można było w tym przypadku uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Instytucja ta bowiem nie może mieć swojego źródła w odmiennej wykładni prawa a na taki argument powołał się organ w zaskarżonej decyzji, wskazując w tej mierze na opinię prawną Biura Prawnego Komendy Głównej Policji. W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Komendant Główny Policji, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie : 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 104 ust. 2 w związku z art. 104 ust. 6 ustawy o Policji oraz § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji " nie wykazał w sposób przekonywujący, aby stanowisko zajmowane przez skarżącą policjantkę nie mieściło się w pojęciu stanowiska samodzielnego, zaś z faktu niewymienienia tego stanowiska w w/w rozporządzeniu nie można wyprowadzać wniosku o zajmowanym przez nią stanowisku jako o niesamodzielnym", - § 1 ust.1a w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad (...), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na nietrafnej konstatacji, że nie można jednoznacznie stwierdzić, iż Powiatowy Komendant Policji w O. w rozkazie nr [...] określił skarżącej policjantce niewłaściwą stawkę uposażenia zasadniczego; 2/ naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a. poprzez niezasadne przyjęcie, że organy obydwu instancji orzekające w przedmiocie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. niewłaściwie zastosowały art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i błędnie ustaliły, że rozkaz nr [...] wydano z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w/w ustawy procesowej, w wyżej wskazanym zakresie, miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż było bezpośrednią przyczyną uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Zgodnie zaś z art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określa w rozporządzeniu m. in. stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Po myśli § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 200l r. w sprawie szczegółowych zasad (...) policjanci zatrudnieni na stanowiskach samodzielnych uprawnieni są do dodatków funkcyjnych III kategorii. Wg § 8 ust. 3 w/w rozporządzenia, stanowiska służbowe policjantów, uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii, o której mowa w ust. 2, określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 do rozporządzenia. W tych warunkach – zdaniem kasatora - można skonstruować jasną i niebudzącą żadnych wątpliwości normę, określającą krąg stanowisk uznanych za samodzielne. Art. 104 ust 2 ustawy o Policji nie wskazuje żadnych wyjątków od zasady, że policjantowi pełniącemu służbę na samodzielnym stanowisku przysługuje dodatek funkcyjny. Z kolei rozporządzenie wykonawcze, do którego odsyła ustawa, określa krąg podmiotów uprawnionych do dodatku funkcyjnego z tytułu zajmowania samodzielnych stanowisk. Stanowiskami samodzielnymi są więc stanowiska wymienione enumeratywnie w omawianym rozporządzeniu. Mimo zatem, iż pojęcie samodzielnego stanowiska nie zostało w art. 104 ust. 2 ustawy o Policji zdefiniowane w sposób opisowy, to zbiór jego desygnatów został jasno (i wyczerpująco) określony. Stanowiskami samodzielnymi - w rozumieniu ustawy o Policji - są stanowiska określone w załączniku do w/w rozporządzenia. Podkreślono też w skardze kasacyjnej, że wybrana w tym przypadku przez ustawodawcę technika legislacyjna, według której ustawodawca enumeratywnie wylicza "stanowiska samodzielne" w rozumieniu ustawy o Policji, umożliwia znacznie łatwiejsze ustalenie, czy dane stanowisko jest stanowiskiem samodzielnym, niż technika oparta na zdefiniowaniu samego pojęcia samodzielności. Organ stosujący prawo w ogóle bowiem nie musi rozważać, czy charakter danego stanowiska odpowiada pojęciu zdefiniowanemu w ustawie, ale ogranicza się do prostego sprawdzenia, czy dane stanowisko, w tym przypadku stanowisko eksperta, zostało wymienione w katalogu stanowisk samodzielnych. Tak skonstruowana norma niewątpliwie w znacznie większym stopniu odpowiada pojęciu normy, której sens może zostać ustalony "w bezpośrednim rozumieniu". Skarżący kasacyjnie akcentował również, że w niniejszej sprawie nie należało do zadań organu wykazanie w sposób przekonywujący, że stanowisko eksperta nie ma cech samodzielności - w rozumieniu ustawy - gdyż ustawa cech takich w ogóle nie definiuje. Organ administracji powinien w analizowanej sytuacji ograniczyć się jedynie do sprawdzenia, czy stanowisko eksperta figuruje w załączniku nr 4 do rozporządzenia a fakt, że dane stanowisko zostało określone jako samodzielne w strukturze organizacyjnej jednostki policyjnej, pozostawał na to bez wpływu. Obowiązujący stan prawny określa wyłącznie ustawa i przepisy wydane na jej podstawie a nie konkretny schemat organizacyjny. Kasator wskazywał też, że rozumowanie Sądu Wojewódzkiego oparte było na błędnym, choć dość rozpowszechnionym w starszej doktrynie i orzecznictwie poglądzie o istnieniu przepisów, których sens wynika z "bezpośredniego rozumienia" i nie nasuwa wątpliwości, a zatem - nie wymaga wykładni. Tymczasem aktualnie w doktrynie zauważa się, iż "jasność" określonych przepisów dopiero można stwierdzić właśnie w drodze wykładni. Ustalając treść normy prawnej należy zatem każdorazowo dokonać wykładni przepisów i jeśli ich sens jest jasny i umożliwia "odkodowanie" spójnej i jednoznacznej normy - można mówić o normie "nie budzącej wątpliwości" czy takiej, której sens wynika z "bezpośredniego rozumienia". Nie oznacza to jednak, że do tego oczywistego wniosku można dojść pomijając w ogóle proces wykładni. Podnoszono przy tym, że w większości przypadków stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa występują przynajmniej dwie interpretacje tych samych przepisów - jednej dokonuje organ rażąco naruszający prawo, a drugiej organ stwierdzający to naruszenie w decyzji. Byłoby natomiast absurdalne, gdyby rażąco wadliwa interpretacja jasnego i jednoznacznego przepisu przez organ stosujący prawo miała wykluczać możliwość stwierdzenia nieważności decyzji przez organ nadzorczy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. W skardze tej zaś wskazano na obie podstawy kasacyjne, przy czym zarzut naruszenia przepisów postępowania kasator określił jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organy obu instancji niewłaściwie zastosowały ten ostatni przepis stwierdzając, iż rozkaz nr [...] wydano z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zarzut ten – na co zwłaszcza wskazuje treść uzasadnienia skargi kasacyjnej - w istocie rzeczy sprowadzał się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, w postaci art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten bowiem – pomimo umiejscowienia go w kodeksie postępowania administracyjnego - posiada charakter prawnomaterialny. Przywołanie zaś przez Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy rozstrzygnięcia w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiło jedynie konsekwencję przyjętego przez Sąd poglądu prawnomaterialnego. Wskazanie przy tym na naruszenie przez organy przepisów postępowania, zamiast ( jeśli już ) na naruszenie prawa materialnego, pozostawało bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Rozważając natomiast zarzut naruszenia w sprawie prawa materialnego, trzeba stwierdzić, iż był on uzasadniony. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wysokość uposażenia policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Dodatkowo policjant ma prawo otrzymywać dodatek funkcyjny jeśli – stosownie do przepisu art. 104 ust. 2 ustawy o Policji – pełni służbę na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Ustawa o Policji nie precyzuje wprawdzie, co należy rozumieć pod pojęciem "stanowisko samodzielne", ale - wydane na podstawie art. 101 ust. 2 tej ustawy - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, ustalając w przepisie § 1 ust. 1 grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego, określa jednocześnie w § 8 ust. 1 i 2 pkt 3, że policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym samodzielnym, uprawniającym do dodatku funkcyjnego, przyznaje się ten dodatek w kategorii III. Z kolei w § 8 ust. 3 w/w rozporządzenia stwierdza się, że stanowisko służbowe policjanta uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 do omawianego rozporządzenia. W tabeli tej – jak słusznie zauważa kasator – nie zostało wymienione stanowisko eksperta. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że stanowisko zajmowane przez A. O.-H., nie było stanowiskiem uprawniającym do otrzymywania przez policjantkę dodatku funkcyjnego. Zaznaczyć w tym miejscu też trzeba, że wprawdzie powyższy wniosek wynikał z analizy kilku przepisów prawa zamieszczonych w aktach prawnych różnej rangi ( w ustawie oraz rozporządzeniu), ale czytelność tej regulacji prawnej nie budzi żadnych wątpliwości. Ustalenie bowiem, który policjant jest uprawniony do otrzymywania dodatku funkcyjnego sprowadza się w istocie rzeczy do zbadania, czy w tabeli, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad (...), zostało wymienione dane stanowisko. W tych warunkach niezasadnym było akcentowanie przez Sad Wojewódzki braku definicji w ustawie o Policji pojęcia "stanowiska samodzielnego" jako przyczyny nieistnienia jasnego stanu prawnego Nie dowodzi tego również okoliczność, że Komendant Powiatowy Policji w O. , wydając kwestionowany rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2008 r., pojęcie to wyprowadził z części nazwy stanowiska, które skarżąca zajmowała. Skoro bowiem § 8 ust. 3 cytowanego rozporządzenia wykonawczego expressis verbis stanowi, że stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 omawianego rozporządzenia, to nie ma żadnej wątpliwości, iż dodatek ten przysługuje jedynie tym policjantom, którzy zajmują stanowiska wymienione w tej tabeli. Niewłaściwe zastosowanie zaś przez powiatowy organ Policji w/w wskazanych przepisów prawa i wydanie decyzji, która rażąco je naruszała, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uprawniało organ nadzoru do wydania decyzji stwierdzającej nieważność tego rodzaju decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę i uznając za zasadny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 203 pkt 2 w/w ustawy procesowej.