II SA/Kr 995/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel –Ziaja WSA Mariusz Kotulski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2009 r. sprawy ze skargi T. S. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 maja 2009r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 8 grudnia 2008r., znak: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 8 grudnia 2008 r., na podstawie art. 156 § 1 i art. 157 kpa odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 26 października 2006 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową, z garażami podziemnymi i urządzeniami budowlanymi (bez przyłączy oraz sieci infrastruktury technicznej) na działkach nr nr [....] , [....] . obr. [....] przy ul. [....] w K. oraz wjazdem z działki nr [....] obr. [....] w K ". W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [....] 2008 r T.S. i M.P. wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27 lutego 2008 r., którą udzielono pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji. We wniosku wskazano, że T.S. jest właścicielem działki nr [....] , natomiast M.P. współwłaścicielem działki [....] obr. [....]. Obie działki znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Mimo to ich właściciele nie zostali poinformowani o toczących się postępowaniach i wydanych decyzjach. Wnioskodawcy wskazali, że decyzja o warunkach zabudowy rażąco naruszyła art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem niedopuszczalne jest wydanie decyzji jeżeli nie istnieje żadna działka sąsiednia w stosunku do działki objętej inwestycją, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Organ wskazał, że decyzja dotyczy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż wniosek w przedmiocie decyzji pozwolenia na budowę został rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono dalej, że kodeks postępowania administracyjnego zawiera zamknięty katalog podstaw do stwierdzenia nieważności. I tak, pominięcie określonych osób jako stron postępowania nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, co najwyżej do wznowienia postępowania. Wnioskodawcy powołali się na przesłankę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ podniósł, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. przepisu polega na tym, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa na podstawie których decyzja została wydana lub które uprawiały organ do wydania takiej decyzji. Nadto, zgodnie z art. 157 § 2 kpa, postępowanie w sprawie nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Tymczasem żaden z wnioskodawców nie był stroną postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy. Organ przyjął, że wnioskodawcy powołują się na interes faktyczny w sprawie, który nie daje uprawnień strony. Wyjaśnił, że przepis art. 28 kpa nie stanowi samoistnej normy prawnej, z uwagi na fakt, że ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. W każdej sprawie z zakresu warunków zabudowy organ obowiązany jest ustalić krąg podmiotów, które mają interes prawny w sprawie, musi badać jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji podano, że "skoro wnioskodawcy nie występowali w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy jako strony postępowania, stwierdzić należy, że organ ją wydający przyjął, że zakres oddziaływania tej inwestycji nie obejmuje ich nieruchomości". Skonstatował, że wnioskodawcy nie mogą być uznani za strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem nie zostali uznani za strony przez organ tę decyzję wydający. Natomiast wszczęcie postępowania z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki do wszczęcia takiego postępowania. Dokonując wstępnej weryfikacji sprawy Kolegium wzięło pod uwagę, że zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste, przy czym oczywistość ta musi wynikać z przekroczenia prawa w sposób jasny. Ewentualne uchybienia decyzji, które w razie kontroli instancyjnej mogłoby skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji nie muszą jednocześnie stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa. T.S. i M.P. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnieśli w nim, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie stwierdzono, że nie można wydać pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która nie sąsiaduje z żadną działką zabudowaną, co ma miejsce w tym przypadku i co można stwierdzić na podstawie mapy geodezyjnej, która stanowi załącznik do decyzji. Zatem nie chodzi tu o "ewentualne uchybienia", ale o oczywistą sprzeczność wydanej decyzji z powołanym przepisem. Ewidentne i rażące naruszenie prawa wymaga podjęcia działań z urzędu w imię interesu społecznego po powzięciu wiadomości w sprawie. Wnioskodawcy podali, że ich działki jakkolwiek nie graniczą bezpośrednio z działkami na których planowana jest inwestycja to jednak z uwagi na fakt, że działki bezpośrednio przylegające do terenu inwesrtycji są niezabudowane, należy uznać, że działki nr [....] i [....] znajdują się z obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Wnioskodawcy mają zatem interes nie tylko faktyczny, ale i prawny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , decyzją z dnia 5 maja 2009 r. (znak:....) na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 , art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję mocy. W uzasadnieniu organ podzielił ustalenia zawarte w decyzji Kolegium z dnia 8 grudnia 2008 r. Ponownie podkreślił, że T.S. i M.P. nie występowali jako strony postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Kolegium organ I instancji ustalając krąg stron postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunku zabudowy słusznie przyjął, że zakres oddziaływania tej inwestycji nie obejmuje nieruchomości należących do wnioskodawców. Skoro nie przysługiwał im status strony w postępowaniu zakończonym tę decyzją, nie mogli skutecznie wnieść wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 października 2006 r. Jednocześnie na podstawie ponownego zweryfikowania akt sprawy Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw prawnych do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albowiem nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 maja 2009 r. wnieśli T. S. i M.P. Zarzucili naruszenie art. 61 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 28 kpa w stosunku do skarżącego T.S. W uzasadnieniu powtórzyli argumenty przedstawione w odwołaniu odnośnie naruszenia przez Prezydenta Miasta K. w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy art. 61 §1 pkt 1 ww. ustawy. W ocenie skarżących, kwestią drugorzędną jest czy mieli, czy też nie przymiot strony w postępowaniu, tym bardziej, że nie wyłącza to działania organu kontrolnego z urzędu w sytuacji złamania prawa. Wskazali, że zwłaszcza T.S. z racji bycia właścicielem działki nr [....] zabudowanej małym domem mieszkalnym powinien być stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Jego działka znajduje się bowiem w odległości ok. 30 m od projektowanego na działce nr [....] wysokiego domu. Jest to więc odległość mniejsza od tej, jaką się bierze pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru do analizy urbanistyczno-architektonicznej o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Odwołali się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazując, że także właściciele nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji mogą być, w zależności od okoliczności, stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Konieczne jest w każdej sprawie badanie jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowej inwestycji. Organ uprawniony do wydania decyzji nie uzasadnił należycie na jakiej podstawie stwierdzono, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływała na nieruchomość T.S. Pominięcie go w charakterze strony uniemożliwiło zaskarżenie decyzji w toku instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi, sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy , że kwestionowana decyzja nie jest zgodna z prawem. Na wstępie podnieść należy, że stosownie do treści art.157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W postępowaniu tym nie ma zastosowania ogólna reguła wyrażona w art. 61 § 3 k.p.a., że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, ponieważ stosownie do postanowień zawartych w art. 157 § 3 kpa ("odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji") wszczęcie tego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność" (por.wyrok NSA z dnia 10 lipca 2001 r., I SA 349/00, niepubl., wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r., I SA 2128/02, niepubl.). Można przyjąć, że przed wszczęciem postępowania (postępowanie wstępne) organ przeprowadza analizę dopuszczalności podjęcia postępowania, która kończy się wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, bądź też decyzją o odmowie jego wszczęcia. Legitymację do żądania wszczęcia postępowania na wniosek ma podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). Z kolei pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa, jest wyprowadzone z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Jak przyjmuje Naczelny Sąd Administracyjny "Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji" (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA 2164/92, ONSA 1995, nr 1, poz. 32, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r., IV SA 2520/98, Lex nr 48669, wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2001 r., I SA 2224/99 ONSA 2002, nr 4 poz. 149 ). Wobec powyższego w pierwszej fazie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rzeczą organu jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które winno ustalić, czy żądanie wszczęcia postępowania nieważnościowego wniesione zostało przez legitymowany do tego podmiot. W razie negatywnego wyniku tego postępowania organ wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania. W świetle cytowanego wyżej art.28 kpa, nie powinno budzić wątpliwości, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Istotnym dla określenia, kto, oprócz wyżej wymienionych podmiotów, winien posiadać przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, jest przepis art. 6 oraz art.54 pkt 2) lit.d) w związku z art.64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, przepis art.6 ust.1 ustawy stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania własności. Oznacza to, że zapisy planu determinują sytuację właściciela nieruchomości między innymi w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania. Stosownie do treści art. 6 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w granicach określonych ustawą każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. W sytuacji braku na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, "mini planem" jest decyzja ustalająca warunki zabudowy (art.59 ust.1 w zw. z art.61 ustawy). Wydanie takiej decyzji obwarowane jest szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Jak wynika z treści art.54 pkt 2) lit.d) w związku z art.64 ust.1 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy winna określać również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z przepisem art.61 ust.1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w nim warunków. W szczególności zwrócić należy uwagę na warunek określony w pkt 1 omawianego przepisu : "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". Celem powyższej regulacji jest zachowanie, do czasu uchwalenia na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotychczasowych układów urbanistycznych i architektonicznych. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka tylko zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy ( por. wyrok NSA z dnia 18.06.2008 r., II OSK 58/07 LEX nr 465665). Wprowadzana na dany teren nowa funkcja musi być zatem takiego rodzaju, by można było przyjąć, że będzie mogła współistnieć z obecną już funkcją a także że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnej. Warto w tym miejscu podkreślić, że jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.1994.89.415 z późn.zm) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (uchwała NSA z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995, nr 4, poz. 154). Pogląd ten zachował aktualność na tle aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717 z późn.zm.). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przysługuje inwestorowi, właścicielowi oraz użytkownikowi terenu, na którym planowana jest inwestycja, a także właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiadujących z tymże terenem ( wyrok NSA z dnia 5.06.2007 r., II OSK 878/06 , LEX nr 344937). Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że działką sąsiednią w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nie tylko działka bezpośrednio przylegająca do terenu projektowanej inwestycji. Dla dokładniejszego rozważenia omawianego problemu, niezbędnym jest także przytoczenie przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.03.164.1588), stanowiącego, że "w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy". Warto również w tym miejscu zacytować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31.01.2008 r. (II S.A./Go 765/07 LEX nr 451249), w którym stwierdzono, że: "Skoro wokół działki budowlanej wyznaczyć należy tzw. obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejsza niż 50 metrów, to oczywistym jest, że działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi znajdować się w środku tego obszaru, tj. być położona w jego centralnym miejscu, w równej odległości od wszystkich granic tego obszaru. Konsekwencją wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego może być wadliwe ustalenie kręgu osób, którym przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu." Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 8 grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie dokonało żadnych własnych ustaleń w przedmiocie posiadania przez skarżących interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Poza obszernymi wywodami teoretycznymi, w uzasadnieniu decyzji z dnia 8 grudnia 2008 r. wyjaśniono jedynie, że "w postępowaniu zakończonym objętą wnioskiem decyzją (...) wnioskodawcy nie występowali jako strony tego postępowania. Wobec tego stwierdzić należy, że organ I instancji ustalając krąg stron postępowania zakończonego w/w decyzją przyjął, że zakres oddziaływania tej inwestycji nie obejmuje nieruchomości należących do wnioskodawców. Wnioskodawcy nie mogą być uznani za strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy wydanej dnia 26 października 2006 r. Osoby te nie zostały bowiem uznane za strony postępowania przez organ I instancji w postępowaniu zakończonym w/w decyzją". W uzasadnieniu decyzji z dnia 5 maja 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , poza konstatacją, że "organ I instancji ustalając krąg stron postępowania zakończonego decyzją z dnia 26 października 2006 r. słusznie przyjął, że zakres oddziaływania tej inwestycji nie obejmuje nieruchomości należących do wnioskodawców", nie wyjaśniło jakimi przesłankami się kierowało. W świetle wyżej przedstawionych rozważań w przedmiocie legitymacji wnioskodawcy w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji było to podstawowym obowiązkiem organu, zwłaszcza, że w kwestionowanej decyzji z dnia 26 października 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy organ ją wydający nie przeprowadził żadnych rozważań co do "zakresu oddziaływania tej inwestycji". Związki interesu prawnego z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej należy badać na gruncie każdego indywidualnego przypadku. Zwrócić należy uwagę, że oddziaływanie może dotyczyć wszelkiego rodzaju wpływu inwestycji na wykonywanie praw do nieruchomości. Jest oczywiste, że stwierdzenie przez organ okoliczności, że inwestycja oddziałuje na sposób realizacji prawa własności daje osobom legitymującym się tym prawem status strony postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Rozpatrując ponownie wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 października 2006 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, winien mieć organ na uwadze, że oddziaływanie to może dotyczyć wszelkiego rodzaju wpływu inwestycji na wykonywanie praw do nieruchomości skarżących, w tym na ewentualne ograniczenie możliwości ich zabudowy powstałe na skutek ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości objętej kwestionowaną decyzją. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art.135 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia z dnia 8 grudnia 2008 r. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 p.p.s.a.