II OZ 594/10

II OZ 594 / 10 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt VII SAB/Wa 129/09 w zakresie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt VII SAB/Wa 129/09 co do kosztów postępowania w sprawie ze skargi B. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nierozpoznania odwołania postanawia 1. oddalić zażalenie 2. oddalić wniosek o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego. II OZ 594 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzupełnił postanowienie tego Sądu z dnia 20 października 2009 r., umarzające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi B. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczył jako pkt I i dodał pkt II w brzmieniu: "zasądzić od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. W. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 20 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie rozpatrzenia odwołania B. W. od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. Skarżący, reprezentowany przez r. pr. G. W., w piśmie z dnia 28 października 2009 r. wniósł o uzupełnienie wyżej wymienionego orzeczenia, co do zwrotu kosztów postępowania sądowego wskazując, iż w skardze wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania tj. (wynagrodzenia pełnomocnika, kosztów sądowych, kosztów udzielonego pełnomocnictwa- opłaty skarbowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uzupełniając postanowienie Sądu z dnia 20 października 2009 r., wskazał na treść art. 157 § 1 w związku z art. 166 oraz art. 209 i art. 201 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oraz stwierdził, iż wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 20 października 2009 r. jest zasadny, gdyż Sąd nie zawarł w treści orzeczenia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W przedmiotowej sprawie do należnych kosztów postępowania sądowego Sąd zaliczył kwotę uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego w wysokości 100 zł, kwotę 17 zł uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 240 zł stanowiącą opłatę za czynności profesjonalnego pełnomocnika, a ustaloną stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. ). Wskazując na powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157, art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł B. W., reprezentowany przez radcę prawnego G. W., zarzucając mu naruszenie art. 174 pkt 2 w związku z art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż naruszone zostały przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przypadku wysokość kosztów postępowania. Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wniósł o zmianę zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości żądanej w skardze z dnia 20 sierpnia 2009 r. tj. kwoty 480 zł, a nie tylko kwoty minimalnej w wysokości 240 zł oraz o zasądzenie na rzecz skarżących niezbędnych kosztów postępowania niniejszego postępowania zażaleniowego przed NSA w kwocie 240 zł (wynagrodzenie pełnomocnika 240 zł - dwukrotna stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym- § 2 ust. 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości). W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, iż w skarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji uwzględnił tylko część żądanych kosztów, lakonicznie odnosząc się do zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wskazane rozporządzenie stanowi natomiast jedynie minimalna stawkę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a Sąd powinien wziąć pod uwagę nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy oraz wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu zażaleniowym przed sądem administracyjnym wynosi 240 zł. Taka też kwota została zasądzona w zaskarżonym postanowieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący domagał się przyznania mu wynagrodzenia za udział pełnomocnika w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w podwójnej wysokości, czyli w kwocie 480 zł. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika uwidoczniony w aktach sprawy, należało uznać za prawidłową ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że brak jest podstaw do przyznania wyższego wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika ponad to, które zostało określone jako stawka minimalna w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Stwierdzić też trzeba, iż wbrew opinii autora zażalenia, nie miało wypływu na wynik sprawy brak w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia przyczyn, dla których Sąd pierwszej instancji przyznał na rzecz pełnomocnika jedynie stawkę minimalną, nie zasądzając wyższej kwoty. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05 opubl. ONSAiWSA 2006 Nr 1, poz. 17). Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić, jak i oddalić wniosek o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego.