II SA/Kr 1167/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : NSA Izabela Dobosz (spr.) NSA Jan Zimmermann Protokolant : Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki; skargę oddala. Decyzją [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 24.IV.2009 r., znak [....] , wydaną na podstawie art. 104 i art. 138 § 2 Kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7.VII.1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) uchylono decyzję Wójta Gminy L. z 8.IX.1998 r., znak [....] w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż od 25.VIII.1990 r. toczy się postępowanie wszczęte na wniosek M.M. w sprawie rozbiórki wzniesionego bez pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na dz. nr [....] w K. Wójt Gminy L. decyzją z dnia 8.IX.1998 r. Nr [....] , wydaną na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 103 ust. 2 ustawy z 7.VII.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego dobudowanego przez R.R. , podając w uzasadnieniu decyzji, iż postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wykazało, iż istnieje możliwość doprowadzenia w/w obiektu do stanu zgodnego z prawem. Przedmiotowy budynek został wybudowany w granicy działki M.M. ; posiada dach o kącie nachylenia około 50 – 60 stopni skierowanym na sąsiednią nieruchomość. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 3.VII.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62) dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli takie usytuowanie nie utrudni prawidłowej zabudowy sąsiedniej działki. Budynek powinien mieć w granicy ścianę z materiałów niepalnych, bez otworów okiennych i drzwiowych, dach o pokryciu z materiałów niepalnych, wody opadowe z dachu nie mogą być odprowadzane na teren sąsiedniej nieruchomości. Z wyjaśnienia Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nr [....] z dnia 7.III.1998 r., jakie znajduje się w aktach sprawy wynika, że w/w przepisy nie wymagają, aby nachylenie połaci było skierowane na działkę inwestora. R.R. dostarczył do akt opracowanie wykazujące możliwość lokalizacji lub dobudowy budynku gospodarczego na sąsiedniej działce do przedmiotowego obiektu oraz opinię techniczną stwierdzającą, że budynek ten jest wybudowany prawidłowo, w dobrym stanie technicznym, nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz nie pogarsza warunków użytkowych sąsiedniej nieruchomości. Z powyższego wynika, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. (Dz. U., Nr 38, poz. 229) uzasadniające rozbiórkę w/w obiektu, ponieważ budynek zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę oraz nie powoduje zagrożenia ludzi i mienia lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków środowiskowych i użytkowych dla otoczenia. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. (stosownie do art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego prawa budowlanego) toczy się postępowanie o doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, w szczególności w zakresie wykonania niezbędnych zabezpieczeń warunków użytkowych sąsiedniej nieruchomości oraz warunków uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.M. powołując się m. in. wyrok NSA z 28.II.1995 r. (sygn. akt SA/Kr 1223/95), który odrzucając skargę R.R. stwierdził jednocześnie, że decyzja z 31.I.1978 r. o pozwoleniu na budowę dotyczy jedynie zezwolenia na wybudowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie przedmiotowego budynku gospodarczego. Wojewoda [....] decyzją z 18.XII.1998 r., znak : [....] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy L. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie decyzję tę uchylił wyrokiem z dnia 23.X.2002 r., sygn. akt II SA/Kr 223/99. Kolejna decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 29.IX.2006 r. znak [....] została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. II SA/Kr 69/07. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny potwierdził jako prawidłowe stanowisko organu, iż do sprawy administracyjnej wszczętej na wniosek skarżącej M.M. na skutek żądania rozbiórki obiektu budowlanego-budynku gospodarczego wybudowanego przez skarżącego R.R. na działce nr [....] w K. , w granicy działki [....] ma zastosowanie art. 37 ustawy z 24.X.1974 r. Prawo budowlane, a to w związku z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z 7.VII.1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 156, poz. 1118). Wobec niebudzącej wątpliwości i niespornej okoliczności wybudowania spornego budynku przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a w czasie obowiązywania ustawy z 1974 r. należało stosować przepis art. 37 ustawy z 1974 r.. Stanowi on materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Przepis ten stanowi "Obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, lub 2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy uznając, że nie zachodzi żadna z przesłanek nakazania rozbiórki, w rezultacie wydając decyzję odmawiającą wydania zakazu rozbiórki spornego obiektu wzniesionego przez skarżącego, wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem powyższego przepisu oraz z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 i art. 77 kpa zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez należytego ustalenia stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania powyższej normy prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że organ uzyskał pismo Wójta Gminy L. z 11.X.2005 r. znak [....] , z którego wynika, że Urząd Gminy nie jest w posiadaniu uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonego zarządzeniem Naczelnika Powiatu K. nr [....] . Na uzyskaniu powyższej informacji organ poprzestał, jeżeli chodzi o prowadzenie postępowania dowodowego niezbędnego do ustalenia treści obowiązującego w dacie budowy spornego obiektu planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że taki sposób przeprowadzenia postępowania naruszył wyżej wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, statuujące podstawowe zasady jego prowadzenia. Niedopuszczalne jest zaniechanie przez organ prowadzenia jakichkolwiek dalszych ustaleń w przedmiocie treści obowiązującego w dacie spornej budowy uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego i poprzestanie na wyjaśnieniu zawartym w piśmie Wójta Gminy L. z dnia 11.X.2005 r.. Okoliczność, iż plan ten nie był na chwilę wydania zaskarżonej decyzji dostępny w Urzędzie Gminy nie oznacza jeszcze, że plan ten nie istnieje. Zważyć należy, że plan nie jest dokumentem prywatnym, lecz stanowi dokument urzędowy, w oparciu o który, do końca jego obowiązywania niewątpliwie podejmowanych było szereg czynności i decyzji administracyjnych. Należało, zatem wyczerpać wszelkie możliwości i środki dowodowe celem jego uzyskania, względnie uzyskania jego uwierzytelnionych kopii, w stosownych organach i jednostkach, a także w oparciu o możliwe do uzyskania akta administracyjne. Konsekwencją powyższego uchybienia było przyjęcie przez organ stanowiska, iż w przypadku braku możliwości ustalenia zgodności inwestycji z planem obowiązującym w dacie budowy obiektu, bada się jego zgodność z planem "najbliższym, jaki obowiązywał później". Takie stanowisko, jak i użycie nieprecyzyjnego określenia: "plan najbliższy, jaki obowiązywał później" jest błędne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nieprawidłowe i przedwczesne jest także stanowisko organu w kwestii braku przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Zbadanie i stwierdzenie, czy przesłanka nakazania rozbiórki przewidziana w tym przepisie istnieje, czy też nie należy do organów prowadzących postępowanie w sprawie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów technicznych dotyczących sytuowania budynków, jakie obowiązywały w czasie dopuszczenia się samowoli przez inwestora, nie jest wystarczające do przyjęcia, że naruszenie to automatycznie stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, bądź powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone w sposób niepełny, w znikomym zakresie i nie może stanowić podstawy do wykluczenia tej przesłanki, w szczególności, jeżeli chodzi o niedopuszczalność pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia tj. na działce stanowiącej własność skarżącej. Nie może być uznane za wystarczające oparcie się na treści pisma Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 7.III.1998 r., ponieważ zawiera ono jedynie niedokładne i niepełne przytoczenie treści przepisu § 13 rozporządzenia Min. Adm. Gosp. Teren. i Ochr. Śr. Z 23.VII.1980 r. (Dz. U. z 1980 r. Nr 17 poz. 62) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Przepis ten dotyczył sytuowania budynków, miał więc zastosowanie do etapu projektowania, nadto zawierał (m. in.) warunek zgodności sytuowanej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jego treść nie może stanowić żadnego dowodu na okoliczność braku przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., nie może także stanowić argumentu o zgodności posadowienia spornego budynku z przepisami technicznymi, z uwagi na brak ustalenia przez organ treści obowiązującego w dacie budowy planu zagospodarowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że znajdujące się w aktach sprawy opinie dotyczące spornego budynku, nie zawierają danych, na podstawie których można by wykluczyć istnienie przesłanki niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, nadto zostały sporządzone na kilkanaście lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji i na zlecenie skarżącego, co stanowi o konieczności przeprowadzenia aktualnego dowodu w tym zakresie przez organ prowadzący to postępowanie. W dalszej kolejności w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazano, że brakiem decyzji jest także naruszenie art. 107 § 3 kpa. Organ ustalając fakt wzniesienia spornego budynku bez pozwolenia, nie odniósł się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zgromadzonych w toku długotrwałego postępowania. W szczególności organ pominął treść znajdujących się w aktach kserokopii wpisów w dzienniku budowy, oraz opisu technicznego do projektu budynku mieszkalnego z daty: styczeń 1978 r., oraz nie odniósł się do twierdzeń skarżącego o zgodnym z pozwoleniem na budowę wzniesieniem spornego obiektu. Brak ten jest istotną wadą uzasadnienia ponieważ organy obowiązane są do ustosunkowania się do twierdzeń i przedłożonych przez strony dowodów, jeżeli same strony uważają te twierdzenia lub dowody za istotne w sprawie. Organ następnie szczegółowo uzasadnił powody wydania decyzji kasacyjnej, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. rozpatrując po raz kolejny sprawę uznał, że wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego wyrok jest wiążący tak dla organu II jak i dla organu I instancji, naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania są tego rodzaju, że dla ich wyjaśnienia niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. Polecił także, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji: 1. zbadał, czy w sprawie spełnione są przesłanki przewidziane w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., 2. uzyskał odpis uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonego zarządzeniem Naczelnika Powiatu K. nr [....]. W tym celu organ winien zwrócić się do odpowiednich archiwów oraz urzędów administracji budowlanej i geodezyjnej, o nadesłanie informacji o zapisach w/w planu odnośnie do obszaru, na którym zrealizowana została przedmiotowa inwestycja, 3. ocenił przedmiotową inwestycję pod kątem zgodności z zabudową przewidzianą dla terenu inwestycji w tymże planie, 4. zbadał, czy obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, 5. zbadał, czy obiekt prowadzi do niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, a w szczególności na działce stanowiącej własność skarżącej. W tym celu uznał za konieczne przeprowadzenie oględzin na miejscu inwestycji, a w razie istniejących wątpliwości przeprowadzenie dowodu z odpowiedniej ekspertyzy biegłego na okoliczność, jak przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, 6. po przeprowadzeniu w/w dowodów i wyjaśnieniu wskazanych okoliczności organ I instancji winien odnieść się do całokształtu zebranego do tej pory materiału dowodowego, w tym w szczególności do znajdujących się w aktach kserokopii wpisów w dzienniku budowy oraz opisu technicznego do projektu budynku mieszkalnego z daty: styczeń 1978 r., a także twierdzeń skarżącego o zgodnym z pozwoleniem na budowę wzniesieniem spornego obiektu. Skargę na tę decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R.R. domagając się jej uchylenia w całości. Zarzucił: • rażące naruszenie powołanych w rubrum i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów prawa administracyjnego i ustalonej jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, • rażące naruszenie nakazów zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 22.X.2002 r. do sygnatury akt II SA/Kr 223/99, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 17.III.2008 r. do sygnatury akt II SA/Kr 69/07 (vide str. 6 uzasadnienia wyroku), to jest naruszenie postanowień art. 107 kpa i w konsekwencji art. 153 ppsa, • naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego to jest art. 7, art. 8 kpa, a w szczególności rażąco art. 9, art. 10, art. 12, art. 35, art. 75, art. 77 kpa oraz postanowień zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z 17.III.2008 r. do sygnatury akt II SA/Kr 69/07 (vide str. 11 uzasadnienia wyroku), • rażące naruszenie normy art. 138 kpa, poprzez przyjęcie, że organ I instancji miałby w całości lub w znacznej części ponownie wyjaśnić okoliczności ustalone i zapisane w dokumentach rozpraw administracyjnych znajdujących się w aktach sprawy, do których organ I instancji w ogóle się nie odniósł. Bezspornym jest, że sąd w wyroku z 17.III.2008 r. do sygnatury akt SA/Kr 69/07 nie uznał za konieczne uchylenie decyzji Wójta Gminy L. to jest I instancji, a zakwestionował i to tylko we wskazanej części uzasadnienia decyzji organu II instancji, co do uzyskania planu zagospodarowania przestrzennego i oceny wpływu części gospodarczej budynku przeznaczonej na sprzęt znajdującej się w granicy na otaczające środowisko, • brak podstaw do przyjęcia, że M.M. posiadała i posiada w tej sprawie prawo do skargi, podczas gdy budynek mieszkalny wraz z częścią gospodarczą powstał w latach 1978 – 1990, a właścicielem działki [....] (sąsiedniej) nie była M.M. lecz inny właściciel, który jak wynika z akt sprawy nie wnosił żadnych zastrzeżeń co do realizacji budowy w granicy. Skarżący zarzucił, iż rażącym naruszeniem prawa przez organ II instancji było uchylenie decyzji organu I instancji, która przeszła przez kontrolę sądową dwukrotnie (wyrok NSA z 23.X. 2002 r. i wyrok WSA z 17.III.2008 r.). Decyzja została wydana wbrew tym wyrokom, które bynajmniej nie sugerowały uchylenia decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił, że nie miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym służącym za podstawę do wydania decyzji a nadto, że organ pominął bezsporną okoliczność, iż zarówno plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K. zatwierdzony zarządzeniem Naczelnika Powiatu K. nr [....] i plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K. zatwierdzony uchwałą XVI/129/92 Rady Gminy L. z 10.IV.1992 r. to dwa następujące po sobie plany zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K. , dotyczące okresu realizacji przedmiotowej budowy. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa. Niniejsza sprawa toczy się już ponad 19 lat. W tym czasie wydano kilkanaście różnorodnych decyzji administracyjnych i kilka wyroków sądowych. Nie wszystkie decyzje i wyroki dotyczyły kwestii rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Istniały i inne wątki niniejszej sprawy, jak spór o wstrzymanie budowy i próba wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 4.IX.1990 r.; proces o odmowę umorzenia postępowania o doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, a także proces o bezczynność organów nadzoru budowlanego. Obecny wątek sprawy został zapoczątkowany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.V.1998 r. sygn. SAB 64/95, w którym sąd rozpoznając sprawę o bezczynność nakazał wydanie aktu w sprawie rozbiórki spornego budynku gospodarczego. Efektem tego postępowania było wydanie decyzji Wójta Gminy L. z 8.IX.1998 r. o odmowie rozbiórki tego budynku i kolejne, omówione w decyzji organu II instancji rozstrzygnięcia. Dla dalszego toku tego wątku sprawy – czyli rozbiórki budynku gospodarczego istotne znaczenia mają dwa wyroki sądu: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.X.2002 r. (II SA/Kr 223/99) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17.III.2008 r. (II SA/Kr 69/07). Pierwszy z nich, uchylający decyzję Wojewody K. z 18.XII.1998 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z 8.IX.1998 r. zakwestionował decyzję tę z uwagi na treść art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu organ II instancji stwierdzając, iż R.R. legitymował się pozwoleniem na budowę budynku gospodarczego zmienił swoje poprzednie stanowisko, ale w żaden sposób tej zmiany nie uzasadnił powołując się na konkretne dowody. Natomiast w drugim z wyroków uchylającym decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 29.IX.2006 r., w którym co prawda uchylono decyzję Wójta Gminy L. z 8.IX.1998 r. co do podstawy prawnej, ale utrzymano ją w mocy co do zasady – czyli odmowy rozbiórki budynku gospodarczego, sąd stwierdzając, iż kontrolując w szczególności czynności i decyzje podjęte po wyroku z 23.X.2002 r. i odnosząc się do wyników przeprowadzonego po wyroku postępowania nakazał zbadać szereg okoliczności – jak treść planu zagospodarowania przestrzennego L. nr [....] – "wyczerpać wszelkie możliwości i środki dowodowe celem jego uzyskania, względnie uzyskania jego uwierzytelnionych kopii, w stosownych organach i jednostkach, a także w oparciu o posiadane lub możliwe do uzyskania akta administracyjne". Sąd nakazał również przeprowadzenie postępowania celem zbadania i stwierdzenia czy istnieje przesłanka, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Zdaniem Sądu wówczas orzekającego materiał w aktach w tej kwestii został zebrany w znikomym zakresie i musi być nie tylko uzupełniony ale zaktualizowany, gdyż znajdujące się w aktach sprawy opinie zostały wydane kilkanaście lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji i na zlecenie skarżącego, co powoduje konieczność przeprowadzenia nowego, aktualnego dowodu w tym zakresie. Sąd nakazał również organowi skorygować swoje uzasadnienie poprzez odwołanie się do zgromadzonego w aktach materiału dowodowego (m. in. chodzi tu o treść wpisów w dzienniku budowy oraz opis techniczny do projektu budynku mieszkalnego ze stycznia 1978 r., a także twierdzenia skarżącego o zgodnym z pozwoleniem na budowę wzniesieniem spornego obiektu). Jedynie ten ostatni nakaz mógłby zostać przez organ II instancji wykonany samodzielnie. Dwa poprzednie wymagają przeprowadzenia postępowania w znacznej części, co sprawia, iż nie można było przeprowadzić tych dowodów w trybie art. 136 kpa, a zatem organ II instancji postąpił prawidłowo przekazując sprawę organowi I instancji, co łączyło się z koniecznością uchylenia decyzji z 8.IX.1998 r. Wójta Gminy L. W tej sytuacji zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. To, iż Sąd w wyroku z 2002 r. nie nakazał uchylenia decyzji organu I instancji, ale pozostawił decyzję w tej kwestii organowi II instancji, nie oznacza, iż decyzja ta przeszła przez kontrolę sądową i nie może już być wzruszona. Byłoby tak tylko w sytuacji, gdyby decyzja organu II instancji została utrzymana w mocy przez Sąd, a skarga oddalona. Zdaniem Sądu wyrok z 2008 r. tylko konkretyzuje wątpliwości, o których mowa w poprzednim wyroku. Skoro bowiem organ nie przeprowadził postępowania w trybie art. 136 kpa i w dalszym ciągu bardzo istotne kwestie pozostały niewyjaśnione, należało uchylić obydwie decyzje, nie pozostawiając po raz kolejny losów sprawy wyłącznie w rękach organu II instancji. Podnoszony przez skarżącego zarzut niebrania udziału w postępowaniu (art. 10 kpa) jeszcze bardziej uzasadnia konieczność jego powtórzenia. Jednocześnie nawiązując do wstępnych rozważań uzasadnienia trzeba zwrócić uwagę organowi administracji, iż mimo różnorodnych decyzji organów i wyroków, jak wynika z akt sprawy w obiegu są w dalszym ciągu dwie decyzje związane z wątkiem legalizacji przedmiotowego budynku. Chodzi tu o decyzję Urzędu Wojewódzkiego z 21.I.1994 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy L. z 29.X.1993 r., a także o decyzję Wojewody K. z 21.XII.1998 r., uchylającą do ponownego rozpatrzenia decyzję Wójta Gminy L. z 29.IX.1998 r. w sprawie wykonania odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku gospodarczego. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji oddalając skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).