II OSK 750/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA del. Zofia Flasińska Protokolant: asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Województwa Lubelskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 727/09 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od skarżącego K.S. na rzecz Województwa Lubelskiego kwotę 490 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 727/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a także zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego W. K. S. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2008 r. Wojewoda ustalił na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003 r. nr 80, poz.721 ze zm.) lokalizację dla planowanej inwestycji oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości. Od decyzji tej wniesiono kilka odwołań, w tym odwołanie wniósł skarżący. Podniósł w nim, że realizacja inwestycji wpłynie na zwiększenie ograniczeń i uciążliwości, gdyż planowane poszerzenie przedmiotowej drogi celem wyznaczenia zatoki autobusowej spowoduje nie tylko zajęcie części nieruchomości skarżącego, lecz także doprowadzi do jej podzielenia na trzy nieznaczne powierzchniowo odrębne działki. Skarżący podniósł, że projektowany przystanek autobusowy może zostać zlokalizowany w innym, znacznie dogodniejszym dla wszystkich miejscu. Rozpatrzywszy wniesione odwołania, Minister utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, stwierdzając, że została ona wydana w zgodzie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Organ odwoławczy wskazał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo, wniosek inwestora jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, a w postępowaniu przed organem I instancji dochowano wszelkich wymogów wynikających z ustawy o szczególnych zasadach (...). Wniesione odwołania uznał Minister za niezasadne. Odnośnie wskazanych przez wszystkich odwołujących się, w tym i przez skarżącego, zarzutów co do wywłaszczania ich działek pod budowę zatok autobusowych, Minister podniósł, że w procesie lokalizacji drogi publicznej wojewoda pełni funkcję organu administracji, który zobowiązany jest wyłącznie do wydania decyzji o ustalaniu lokalizacji drogi, bez możliwości wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, w tym linii podziału nieruchomości. To samo dotyczy Ministra Infrastruktury, który kontrolując decyzję wojewody działa jedynie na podstawie i w granicach wniosku inwestora. Skoro zarządca drogi stwierdził, że do przebudowy planowanego odcinka drogi wojewódzkiej nr 808 konieczne jest wywłaszczenie działek odwołujących się w celu umiejscowienia na tych działkach zatok autobusowych, to ani Wojewoda Lubelski, ani Minister Infrastruktury nie mają możliwości kwestionowania takiego rozwiązania. Podkreślenia wymaga, że głównym celem realizacji inwestycji jest podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych drogi wojewódzkiej na przedmiotowym odcinku. Powyższe nastąpi nie tylko przez poprawę nawierzchni aktualnie istniejącej jezdni, ale także przez wykonanie nowych urządzeń i obiektów, w tym nowych zatok autobusowych. Minister wskazał, że nie widział konieczności zwrócenia się do właściwego zarządcy drogi z zapytaniem o rozważenie prośby skarżących co do zlokalizowania zatok autobusowych w innym miejscu. Jak wynika bowiem z odwołań M. i R. S. oraz skarżącego, już wcześniej występowali oni do inwestora o uwzględnienie ich racji, jednakże nie zostały one przez inwestora zaakceptowane. Za bezpodstawne uznano twierdzenia odwołujących się co do tego, że ich propozycje nie zostały w ogóle przeanalizowane. Projektując drogę, inwestor ma na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli działek, przy czym musi kierować się głównie zasadami wiedzy technicznej. Tak więc skoro zatoki autobusowe umiejscowione zostały na działkach odwołujących się, to widocznie było to najbardziej optymalne rozwiązanie, jakie mógł wybrać inwestor. W skardze na decyzję Ministra K. S. podtrzymał zarzuty wobec lokalizacji inwestycji podnoszone w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy, nie weryfikując zasadności zarzutów odwołania wniesionego przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w swoim odwołaniu od decyzji Wojewody skarżący podniósł, że jego zdaniem istnieje możliwość uniknięcia umiejscowienia zatoki autobusowej na części jego działki poprzez zlokalizowanie jej w innym miejscu. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że działka skarżącego oznaczona przed podziałem dokonanym w decyzji pierwszoinstancyjnej numerem [...], została podzielona na trzy działki o numerach: [...],[...] i [...], z czego działki nr [...] i nr [...] zostały przeznaczone na potrzeby zatoki autobusowej, podczas gdy działka nr [...] pozostanie własnością skarżącego. Nie ulega w związku z powyższym wątpliwości, że komfort korzystania przez skarżącego z jego działki ulegnie pogorszeniu. Wynika to z faktu, że znajdujący się na tej działce budynek mieszkalny znajdzie się w bliskiej odległości od zatoki autobusowej. Niedaleko od nieruchomości skarżącego znajduje się natomiast cmentarz zajmujący działkę nr [...]. Skarżący podnosi, że przesunięcie zatoki autobusowej na tę działkę, w ocenie skarżącego techniczne wykonalne, pozwoliłoby uniknąć obciążenia jego działki. Z materiału fotograficznego przedłożonego przez skarżącego wynika, że ogrodzenie cmentarza znajduje się w kilkumetrowej odległości od krawędzi jezdni. Wprawdzie wzdłuż ogrodzenia cmentarza biegnie ścieżka rowerowa, niemniej pomiędzy tą ścieżką a pasem ruchu znajduje się kilkumetrowy pas zieleni. Pobieżna ocena powyższych okoliczności pozwala na sformułowanie poglądu, że postulatów skarżącego nie sposób zakwalifikować jako w oczywisty sposób nierealistyczne i bezzasadne. Sąd pierwszej instancji nie przesądził, że zachodzi konieczność uwzględnienia tychże postulatów, stwierdził natomiast, że - wbrew stanowisku organu odwoławczego - nie zostały one w należyty sposób rozważone w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że zarzut skarżącego nie podlega ocenie w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, w którego gestii pozostaje ocena prawidłowości zastosowania prawa materialnego i procedury administracyjnej w niniejszym postępowaniu. Organ powołał się przy tym na orzecznictwo sądowe akcentujące, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi krajowej. Organy te mają bowiem obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi krajowej nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy wyprowadził z powyższych tez, zbyt daleko idące wnioski w odniesieniu do niniejszej sprawy. Podkreślił, że kwestie podniesione w odwołaniu skarżącego są kwestiami, które organ odwoławczy winien był zbadać w ramach stosowania przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 77§1 i 107§3 k.p.a. Istotą odwołania jest bowiem zarzut, że wywłaszczenie części nieruchomości skarżącego nie jest bezwzględnie konieczne, a zatem, że doszło do nadmiernej ingerencji organów administracji w prawo własności. Nie przesądzając w jakimkolwiek zakresie trafności tych zarzutów Sąd stwierdził, że strona która traci w następstwie wydania orzeczenia administracyjnego uprawnienia właścicielskie w stosunku do części czy też całości swojej nieruchomości ma prawo domagania się od organu administracji, aby ten, działając w celu wykonania nałożonych przepisami k.p.a. obowiązków wykazał, że odjęcie jej praw jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego i że nie istnieje realna możliwość odstąpienia od tego odjęcia. Zgłaszane w toku postępowania wątpliwości strony w tym zakresie winny być przez organ wnikliwie wyjaśnione (w szczególności organ winien rozważyć zwrócenie się do wnioskodawcy - inwestora o zajęcie w powyższym zakresie stanowiska, które następnie winien zweryfikować pod kątem tego, czy istotnie uwzględnienie postulatów skarżącego nie jest możliwe), co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie natomiast organ odwoławczy niezasadnie odstąpił od dokonania takich wyjaśnień, błędnie przyjmując, że co do zasady pozostają one poza zakresem jego właściwości. Sąd zaakcentował, że pomimo oczywistej potrzeby sprawnego realizowania inwestycji drogowych nie sposób założyć, że organ administracji właściwy w zakresie orzekania o lokalizacji dróg jest ściśle związany wnioskiem inwestora w taki sposób, że nie może dokonywać kontroli poszczególnych elementów planowanej inwestycji pod kątem ustalenia, czy nie dojdzie do nieuzasadnionej nadmiernej ingerencji w prawo własności obywateli. Sąd podkreślił, że o ile w oczywisty sposób nie ma obowiązku automatycznego uwzględniania zarzutów podnoszonych przez strony kwestionujące przebieg projektowanej drogi, o tyle na organach ciąży obowiązek - w razie podniesienia tych zarzutów - wyjaśnienia, czy istnieją konkretne i realne przyczyny niemożliwości uwzględnienia zgłaszanych żądań. Uzyskiwanie w tym zakresie rzeczowego i jednoznacznego stanowiska inwestora jest w tej sytuacji niezbędne, umożliwia bowiem wiarygodną ocenę tego, czy przy lokalizowaniu drogi nie dojdzie do nieuzasadnionej, nadmiernej ingerencji w prawo własności, której można by uniknąć w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Ocena tej kwestii nie jest wbrew twierdzeniom organu oceną racjonalności działań inwestora, a oceną kwestii o charakterze prawnym, tj. oceną poszanowania konstytucyjnie chronionego prawa własności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Województwo Lubelskie zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego tj.: a) dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez jej niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymaniu jej wykonania w całości, zamiast w części, podczas gdy zaskarżono jedynie część decyzji odnoszącą się do działki o nr [...], b) dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 1 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez jej niewłaściwą interpretację polegające na przyjęciu, iż wojewoda w procesie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi jest upoważniony do badania zasadności oraz ingerencji w rozwiązania techniczne planowanej inwestycji, jak również do poszukiwania alternatywnych rozwiązań, podczas gdy to wnioskodawca dołącza do wniosku niezbędne, wskazane ustawą opinie i zezwolenia oraz inne załączniki, a organ bada jedynie ich ważność i kompletność pod względem formalnym, a także brak sprzeczności z obowiązującym prawem, 2. naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 106 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów w aktach sprawy, które jednoznacznie wskazują na zgodne z prawem wydanie zaskarżonej decyzji, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wydanego wyroku w szczególności podstawy prawnej wydanego wyroku, a przede wszystkim podstawy uchylenia decyzji w całości oraz wstrzymanie jej wykonania w całości, c) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. poprzez wskazanie na naruszenie przepisów procedury, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy Minister Infrastruktury w pełni wyjaśnił okoliczności sprawy oraz rozważył interes publiczny i interes skarżącego. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania w całości; 3. w przypadku gdy Naczelny Sąd Administracyjny nie podzieli zasadności zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania podniesionych w niniejszej skardze kasacyjnej, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi zgodnie z dyspozycją art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie w jakim zmierza do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez "nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów, które jednoznacznie wskazują na zgodne z prawem wydanie zaskarżonej decyzji", w pierwszej kolejności wskazać należy, że co do zasady sąd administracyjny orzeka na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym na podstawie dowodów dołączonych do akt administracyjnych. W zasadzie przed sądem administracyjnym nie prowadzi się również postępowania dowodowego. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach sąd dowód taki może przeprowadzić, jednakże w każdym wypadku jest to uzależnione od oceny sądu, który winien ustalić czy przeprowadzenie dowodu uzupełniającego jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i czy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odnosząc się do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący kasacyjnie nie uzasadnił zarzutu naruszenia wskazanego art. 106 § 3 p.p.s.a. w sposób umożliwiający odniesienie się do tak postawionego zarzutu. Tym samym skarżący kasacyjnie nie wykazał by postępowanie sądowe w niniejszej sprawie nie czyniło zadość normie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Za niezasadny uznać również należało zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 2b tejże skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję prawidłowo wskazał bowiem podstawę prawną rozstrzygnięcia powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 152 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu z pkt. 2c skargi kasacyjnej wskazać należy, że zarzut ten jest niezasadny z przyczyn które zostaną omówione przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przechodząc do rozpoznania zarzutów o charakterze materialnoprawnym podnieść należy, że zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 9 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez jej niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymaniu jej wykonania w całości, zamiast w części, podczas gdy zaskarżono jedynie część decyzji odnoszącą się do działki o nr [...]. Zgodnie z treścią art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154 poz. 958) w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych uchylono rozdział 2, zawierający m.in. wskazany za podstawę skargi kasacyjnej art. 9. Jednocześnie jednak jak wynika z treści art. 6 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy z dnia 25 lipca 2008 r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Tym samym stwierdzić należy, że zarówno organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie jak i sądy administracyjne dokonujące kontroli tychże decyzji winny stosować przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ww. ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. Zgodnie z wówczas obowiązującym przepisem art. 9 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości, ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. K. S. wnosząc skargę na decyzję Ministra Infrastruktury utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2008 r. zaskarżył tę decyzję w części dotyczącej projektowanej lokalizacji drogi wzdłuż granicy z użytkowaną przez K. S. działką oznaczoną nr [...] położoną w Ł. przy ul. [...]. Zestawienie treści przepisu art. 9 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z treścią skargi złożonej w niniejszej sprawie, a także treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku uznać należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w całości dopuścił się naruszenia ww. przepisu art. 9 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stwierdzenie wadliwości całej decyzji, gdy wadą dotknięta była tylko część tej decyzji dotycząca odcinka drogi, stoi w opozycji do normy zawartej w 9 ust. 3 ww. ustawy. Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegający na przyjęciu, iż wojewoda w procesie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi jest upoważniony do badania zasadności oraz ingerencji w rozwiązania techniczne planowanej inwestycji, jak również do poszukiwania alternatywnych rozwiązań. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji niewadliwie przyjął, iż organ administracji właściwy w zakresie orzekania o lokalizacji dróg nie jest ściśle związany wnioskiem inwestora i winien dokonywać kontroli poszczególnych elementów planowanej inwestycji pod kątem ustalenia czy nie dojdzie do nieuzasadnionej nadmiernej ingerencji w prawo własności. Dodać w tym miejscu należy, że organy winny uzasadnić projekt decyzji. Odnosząc to do niniejszej sprawy organy winny szczegółowo uzasadnić umiejscowienie przedmiotowej zatoki autobusowej, a także powodu z jakiego umiejscowienie tej zatoki w innym miejscu (mniej uciążliwym dla skarżącego) byłoby niemożliwym bądź utrudnionym. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznający sprawę winien ocenić, i dać tej ocenie wyraz w uzasadnieniu orzeczenia, czy lokalizacja przedmiotowej zatoki autobusowej jest zgodna z przepisami rangi podstawowej, a także czy możliwym, zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym byłoby jej usytuowanie w innym miejscu. Jeżeli do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w tym zakresie koniecznym byłoby przeprowadzenie dowodów uzupełniających, Sąd pierwszej instancji może skorzystać z instytucji uregulowanej przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. W przypadku stwierdzenia zasadności zastosowania takiego rozwiązania Sąd pierwszej instancji winien rozważyć uchylenie decyzji w części dotyczącej nieruchomości skarżącego oraz ewentualnie nieruchomości przy której zatoka taka mogłaby zdaniem sądu być usytuowana. W przypadku zaś uchylenia decyzji w całości Sąd ten winien uzasadnić, w oparciu o ówczesne brzmienie przepisu art. 9 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, powód uchylenia zaskarżonej decyzji w takim zakresie. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.