IV SA/Wa 824/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi E. B. i J. B. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. Nr [...] Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 §1 pkt 2 i art. 144 k.p.a, oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zmian.), po rozpatrzeniu zażalenia J. B. na postanowienie dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. (zwanego w dalszej części dyrektorem RDLP) z dnia [...] stycznia 2008 r. zn. [...], w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż Dyrektor RDLP postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. zn. [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji bowiem uznał, iż w sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. przedmiotowa działka nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele budowlane. Zażalenie od powyższego postanowienia wniósł J. B., wskazując m.in., że dla działki wydana została decyzja Wojewody [...] o zmianie przeznaczenia na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego zażalenia organ stwierdził, że zgodnie z informacją Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., przedmiotowy grunt w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, który przestał obowiązywać 31 grudnia 2003 r., znajdował się na terenie oznaczonym symbolem [...], o funkcji mieszkaniowo-usługowej z zielenią leśną. Do tego planu nie uzyskano jednak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele budowlane. Zgoda Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r. nie była zgodą uzyskaną w trakcie sporządzenia w/w planu. Zgodnie zaś z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r., o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, ze zm.), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się po uzyskaniu zgody, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym przypadku taka zmiana nie została dokonana. W związku z powyższym nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ stwierdził, że w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy nie mogła być uwzględniona argumentacja zawarta w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r., uchylającej decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy na działce nr ew. [...], ponieważ zgodnie ze zdaniem składu orzekającego istnienie w obrocie prawnym decyzji zezwalającej na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne jest warunkiem wystarczającym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jednocześnie SKO w swoim rozstrzygnięciu nie odnosiło się do kwestii uzgadniania decyzji pod kątem spełnienia warunków dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych tylko do tego, czy można wydać taką decyzję. Nie uwzględniło także pełnego brzmienia art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r., o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdzie jednoznacznie w ust. 1 określone jest, że przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się po uzyskaniu zgody, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli E. i J. B. reprezentowani przez adw. K. P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, iż zostało wydane z naruszeniem: I. przepisów prawa materialnego: 1) art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 Nr 121 poz. 1266 z póź. zm.) poprzez przyjęcie, że zmiana przeznaczenia gruntu leśnego na cele nierolnicze i nieleśne, następuje wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zmiana ta następuje przez uzyskanie zgody wojewody wyrażonej w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 Nr 121 poz. 1266 z póź. zm.), 2) art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 Nr 80 poz. 717) poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że teren (t.j. działka nr [...] obręb [...] położona w W. przy ul. [...]) wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego pomimo, że na mocy ostatecznej decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. dokonano zmiany przeznaczenia działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, co skutkowało spełnieniem przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 3) art. 53 ust. 4 pkt 6), art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 Nr 80 poz. 717) w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1, 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie co skutkowało przekroczeniem kognicji (kompetencji) przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych i dokonaniem merytorycznej oceny wniosku skarżących pomimo, że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych ma obowiązek dokonać oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie w aspekcie jego zgodności z ustawą o ochronie gruntów rolnych i w żadnym razie nie należy do jego kompetencji ocena wniosku z punktu widzenia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, II. przepisów postępowania: 1) art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez pominięcie przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych wytycznych i wskazówek zawartych w prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007 r. (nr [...]) w tym poglądu prawnego, że wobec istnienia prawomocnej i ostatecznej decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. (nr [...]) teren (t.j. działka nr ew. [...]) nie wymagał i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy postanowienia Dyrektora Regionalnych Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2008 r. 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. (nr [...]) pomimo, że ww. postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania. W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2008 r. (nr [...]) i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, iż zgodnie z ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia 2002 r. teren skarżących (t.j. działka nr [...]) został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną, wolnostojącą. Istnienie w obrocie prawnym ww. decyzji oznacza, że nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia terenu. A zatem wbrew twierdzeniom organów wydanie decyzji o warunkach zabudowy było możliwe albowiem teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ocena Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych i tożsama z nią ocena Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. zawarta w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2008 r. jest zdaniem skarżących niedopuszczalna. Ocena przesłanek wniosku w aspekcie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym spoczywa bowiem wyłącznie w gestii Prezydenta W. Organ nie jest upoważniony do merytorycznej oceny wniosku skarżących J. i E. B. i w żadnym razie nie należy do jego kompetencji ocena wniosku z punktu widzenia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres rozpoznania sprawy przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (a także Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych) jest ograniczony przyznanymi mu kompetencjami na mocy art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1, 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z których dobitnie wynika zakaz rozstrzygania co do istnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkiem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (a także Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych) w tym stanie prawnym i faktycznym było przedstawienie stanowiska w zakresie proponowanej w projekcie decyzji zabudowy przez pryzmat zadań i kompetencji nałożonych na organ przez ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ nie miał prawa odmawiać uzgodnienia z uzasadniając to brakiem podstaw merytorycznych wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działając niejako "w zastępstwie" Prezydenta W., do czego nie był upoważniony ani powołany. Pełnomocnik skarżących wskazał także, iż Dyrektor Generalny Lasów Państwowych był związany wytycznymi oraz wskazówkami zawartymi w ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium z dnia [...] listopada 2007 r. (nr [...]). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona została w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) bada zaskarżone decyzje/postanowienia, pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującymi w dacie wydania tych rozstrzygnięć przepisami prawa materialnego i procesowego. Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami, oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2008r. utrzymujące w mocy postanowienie dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. (zwanego w dalszej części dyrektorem RDLP) z dnia [...] stycznia 2008 r. zn. [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] w W. Podstawę prawną do orzekania w/w organów w niniejszej sprawie stanowił art. 53 ust. 4 pkt. 6 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz.717 ze zm.), zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych -w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z treści rozstrzygnięć, jako podstawę prawną do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy organy wskazały art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, iż działka na terenie której planowana jest inwestycja jest działką leśną, która nie uzyskała zgody na zmianę jej przeznaczenia na cele nieleśne. Regulacja ta jest wymogiem prawnym, który nie stanowi nowości, koresponduje on bowiem z regulacją ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Według art. 7 powołanej ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne wymagającego uzyskania zgody właściwego organu określonego w ust. 2 w/w przepisu, dokonuje się jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten statuuje zatem ogólną zasadę, iż zmiany przeznaczenia w/w gruntów można dokonać jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazać jednak należy, iż na gruncie obowiązującej obecnie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, możliwe jest także wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla obszaru wymagającego zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych, jeżeli teren którego dotyczy inwestycja objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzeniu planów miejscowych obowiązujących przed 1 stycznia 1995r. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, iż w niniejszej sprawie, nie budzi wątpliwości, iż działka ew. nr [...] położona w W. stanowi las w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U tj. z 2005r. Nr 45, poz. 435 ze zm). Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. wynika, iż teren ten nie był objęty zgodą na wyłączenie z produkcji leśnej na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzeniu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992r., obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003r. A zatem w sprawie nie została spełniona w/w przesłanka warunkująca możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżących, teren inwestycji jako grunt leśny nie może być także uznany za teren, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Zgodnie bowiem z art. 7 ust 2 pkt. 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, zaś pozostałych gruntów leśnych-marszałka województwa (do 1 stycznia 2006r. organem właściwym był wojewoda). Okoliczność, iż dla tego terenu zgoda taka jest wymagana, potwierdza fakt jej wydania przez Wojewodę [...] w dniu [...] lipca 2002 r.. Zgodnie z tą decyzją teren skarżących (t.j. działka nr [...]) został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Analiza treści powyższej decyzji nie budzi wątpliwości, iż jest to zgoda na zmianę przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. " w Gminie W. Decyzja ta nie ma jednak znaczenia prawnego w obecnym postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy tak sformułowanym brzemieniu niniejszego przepisu, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż zmiana przeznaczenia spornego gruntu leśnego na budowlany może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie jak domagają się skarżący w drodze wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy słusznie zatem uznały, iż skoro działka, której dotyczyło uzgodnienie wymaga uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to co do zasady zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niedopuszczalnym jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Podnieść jednak należy, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, powyższego przepisu nie można interpretować jako zakazu wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych i leśnych, byłoby to nieuzasadnione ograniczenie interesów inwestorów i właścicieli, sprzeczne z celem, dla jakiego go ustanowiono. Celem tym jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, nie zaś blokowanie inwestycji służących rolniczemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów (patrz. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2005r., wydanie 2, str.507). Można zatem wydawać decyzję o warunkach zabudowy, ale jedynie dla przedsięwzięcia, które służyć ma rolnemu lub leśnemu wykorzystaniu terenu. Do takich przedsięwzięć, nie zalicza się jednak planowana inwestycja. Jak wynika bowiem z załączonego do akt sprawy wniosku o ustalenie warunków zabudowy, inwestycja ta obejmuje budynek mieszkalny- jednorodzinny i szambo. Nie można zatem uznać, iż jest to budynek, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U tj. z 2005r. Nr 45, poz. 435 ze zm., a który będzie wykorzystywany jedynie dla potrzeb gospodarki leśnej. Reasumując należy uznać, iż w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. Jej realizacja, może być dopuszczalna, dopiero po uzyskaniu przez inwestorów stosownej decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu na cele nieleśne, podstawę do wydania której stanowią przepisy art. 11 i 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podkreślić jednak należy, iż możliwość dokonania powyższego wyłączenia jest dozwolona w oparciu o uzyskaną zgodę właściwego organu, dopiero po dokonaniu zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zmiany przeznaczenia w/w gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu za nieuzasadniony należy uznać także podniesiony przez strony skarżące zarzut przekroczenia kompetencji przez orzekające w niniejszej sprawie organy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1, 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dokonaniem merytorycznej oceny wniosku skarżących pomimo, że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych ma obowiązek dokonać oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie w aspekcie jego zgodności z ustawą o ochronie gruntów rolnych i w żadnym razie nie należy do jego kompetencji ocena wniosku z punktu widzenia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieść należy, iż orzekające w sprawie organy, właściwe są w sprawach ochrony gruntów leśnych (art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Zgodnie z art. 3 ust. 2 w/w ustawy ochrona gruntów leśnych polega na: 1) ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze; 2) zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi, 3) przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej; 4) poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności; 5) ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Przesłanki i zasady przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne określa między innymi art. 7 tej ustawy, zgodnie z którym zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działając w oparciu o powyższe przepisy, orzekające w sprawie organy w zakresie działania których leży ochrona gruntów leśnych, która realizowania jest między innymi w drodze ograniczenia przeznaczania ich na cele nieleśne, miały podstawę do dokonania odmownego uzgodnienia planowanej inwestycji, z uwagi na brzmienie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Za nie mogący mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, Sąd uznał także, zarzut nieuwzględnienia przez organy wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. (nr [...]), zgodnie z którą decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r. wyrażającą zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. " wymienionych w niej gruntów nie stanowiących własność Skarbu Państwa na cele nieleśne, stanowi wystarczającą podstawę dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązkiem każdego z organów administracji publicznej jest przede wszystkim działanie w oparciu i na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a). W tej sytuacji, w ocenie Sądu organ uzgadniający miał podstawy odmówić wykonania wytycznych zawartych w decyzji innego organu, jeżeli w jego ocenie były one niezgodne z przepisami prawa. Podkreślić przy tym należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., jako organ odwoławczy dokonywało kontroli decyzji wydanej przez Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...], i to ten organ a nie organy orzekające w niniejszej sprawie, jest co do zasady związany jego wytycznymi. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z przepisami prawa, Sąd z urzędu dostrzegł, iż w sentencji tegoż postanowienia, błędnie przywołano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, w sytuacji gdy podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.. W ocenie jednak Sądu, powyższe uchybienie nie ma wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, bowiem z treści zaskarżonego postanowienia w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, iż zostało ono wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), orzekł jak w sentencji.