I SA/Lu 395/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Kręcisz,, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na akt Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług - oddala skargę. I. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2008r. w sprawie III SA/ Wa 2024/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów wydaną na wniosek A. K. w zakresie podatku od towarów i usług. Sąd wskazał, że opisując stan faktyczny sprawy wnioskodawca podał, że w dniu 28 kwietnia 2004r. kupił od A sp. z o.o. lokal mieszkalny z piwnicą i garażem oraz udziałem w gruncie, a umowa sprzedaży dokonana została jednym aktem notarialnym. Garaż jest usytuowany w budynku mieszkalnym stałego zamieszkania – KOB 11. Na fakturze wartość garażu została wyodrębniona od wartości mieszkania i opodatkowana stawką 22% VAT. W ocenie wnioskodawcy sprzedaż garażu w opisanych okolicznościach winna podlegać opodatkowaniu stawką 7% VAT, a to zgodnie z art. 51 ust.1 pkt. 2 lit. c ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem nabyty garaż usytuowany jest w budynku mieszkalnym, ma status pomieszczenia gospodarczego i nie jest lokalem użytkowym. W interpretacji indywidualnej z dnia 21 sierpnia 2007r. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe i powołując się na brzmienie § 66 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.) podniósł, iż w świetle przepisów art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, wprawdzie garaż stanowi część składową lokalu mieszkalnego, jednak nie mieści się w kategorii lokali pomocniczych i tym samym nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, zaś w świetle przepisów § 3 pkt 12-14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, garaż należy uznać za lokal użytkowy. Spełnia on samodzielne funkcje i może stanowić przedmiot odrębnego obrotu na rynku, co potwierdza faktura wystawiona przez sprzedawcę. Stanowisko to podtrzymane zostało przez Ministra Finansów także po wezwaniu przez wnioskodawcę do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując skargę A. K. na powyższy akt wskazał, iż prawidłowo, w podanym stanie faktycznym, przyjęto za punkt wyjścia rozważań § 66 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. Przedmiotowy garaż mieści się w obiekcie budownictwa mieszkaniowego (ust. 3 § 66), a z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że został nabyty wraz z lokalem mieszkalnym i udziałem w gruncie. W przypadku umownego ustanowienia odrębnej własności lokalu i przypisaniu do niego garażu w charakterze pomieszczenia przynależnego, los prawny takiego garażu będzie ściśle związany z tym lokalem i nie będzie mógł być przedmiotem samodzielnego obrotu. Nie zmienia tego fakt odrębnego wykazania na fakturze VAT wartości sprzedaży lokalu mieszkalnego i garażu. W sprawie doszło zatem do naruszenia § 66 ust. 1 pkt. 7 powołanego rozporządzenia, przez wadliwe przyjęcie, że garaż nabywany wraz z lokalem mieszkalnym, a więc przynależnym do lokalu, nie korzysta z obniżonej stawki 7% VAT. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnieśli wnioskodawca A. K. i Minister Finansów. A. K. zarzucał Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. przez nieustosunkowanie się do zarzutów i twierdzeń strony oraz brak interpretacji przepisów w odniesieniu do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego niezgodnego z przedstawionym we wniosku o interpretację i wnosił o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Minister Finansów, zarzucając wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni § 66 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług /.../ poprzez przyjęcie, że garaż i lokal mieszkalny stanowią jeden przedmiot opodatkowania, podlegający opodatkowaniu stawką 7% VAT wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy ew. o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. II. Wyrokiem z dnia 9 września 2008r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną podatnika. W motywach rozstrzygnięcia podkreślił, iż sąd I instancji oceniając trafność wydanej interpretacji musi w pierwszym rzędzie stwierdzić, czy stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę jest wyczerpujący (jasny) do dokonania prawidłowej jego oceny w aspekcie prawnym. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd winien przede wszystkim odnieść się do twierdzeń podatnika, że przedmiotowy garaż nie jest lokalem użytkowym w rozumieniu § 66 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., a dopiero dochodząc do konkluzji, że jest takim lokalem, a więc jest objęty hipotezą § 66 ust. 1 pkt 7, w zakresie wyłączenia ze stosowania stawki 7% dokonać oceny, czy prawidłowe jest stanowisko organu, że w takiej sytuacji obojętne jest dla zastosowanej stawki podatku, czy tenże lokal użytkowy ma charakter lokalu odrębnego, czy też przynależnego do lokalu mieszkalnego. Jeżeli uznał, że ta okoliczność nie jest obojętna dla rozstrzygnięcia, a przesłanki faktyczne w tym zakresie nie zostały dostatecznie sprecyzowane, winien uchylić interpretację wskazując organowi, że prawidłowa interpretacja zależy od ustalenia charakteru nabycia przedmiotowego lokalu użytkowego, a to wymaga sprecyzowania stanu faktycznego przez wnioskodawcę. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na niesprecyzowaną, a istotną okoliczność faktyczną – tj. opis przedmiotowego garażu – czy jest to miejsce garażowe w garażu wielostanowiskowym w budynku mieszkalnym, czy też jest to miejsce garażowe wydzielone ścianami na garażowanie jednego samochodu (garaż jednostanowiskowy por. postanowienie SN z dnia 19 maja 2004r. I CK 696/03 OSP 2005/5/61). III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając skargę A. K., wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008r. uchylił zaskarżoną interpretację. W motywach wyroku powołując treść art. 190 P.p.s.a. podniósł m.in., iż udzielając interpretacji organ administracji nie może domniemywać elementów stanu faktycznego, a tym bardziej, nie wzywając do jego uzupełnienia, oprzeć interpretację na jednej z możliwych wersji stanu faktycznego. Prawidłowa interpretacja w niniejszej sprawie zależy od charakteru nabycia przedmiotowego lokalu użytkowego (odrębnego, czy też przynależnego lokalowi mieszkalnemu), a to wymaga sprecyzowania stanu faktycznego przez wnioskodawcę, w tym także w zakresie opisu przedmiotowego garażu (czy jest to miejsce garażowe w garażu wielostanowiskowym, czy miejsce wydzielone ścianami na garażowanie jednego samochodu). IV. Pismem z dnia 3 lutego 2009 r. A. K. sprecyzował stan faktyczny sprawy podając, iż: 1/ opisany we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji garaż, to garaż jednostanowiskowy spełniający kryteria § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. tj. miejsce garażowe wydzielone ścianami na garażowanie jednego samochodu. Na dowód tego, jaki jest charakter prawny przedmiotowego garażu dołączył wypis aktu notarialnego Rep. A nr [...], którym nabył ten garaż, a z którego wynika, że aktem tym ustanowiono odrębną własność opisanego garażu nr 6, a z własnością tego garażu związany będzie udział do 1599/159373 części w nieruchomości wspólnej oraz "sprzedaje własność tego garażu z udziałem w nieruchomości wspólnej za łączną cenę /.../, w tym cena udziału w działkach gruntu /.../"( § 2 pkt 2 tego aktu). Podtrzymał stanowisko, iż nabyty garaż stanowi pomieszczenie gospodarcze, nie jest zaś lokalem użytkowym. V. Na tle tak sprecyzowanego stanu faktycznego Minister Finansów w dniu 17 kwietnia 2009r. wydał interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, w której nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, uznając je za nieprawidłowe. Minister Finansów podkreślił, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium RP. Towarami w rozumieniu art. 4 pkt.1 ustawy, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postaci energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Na podstawie § 66 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (zmienionego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2003r. – Dz. U. Nr 224, poz. 2229) obniżono stawkę podatku VAT wymienioną w art. 18 ust. 1 ustawy ( tj. 22%), do wysokości 7% dla obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyjątkiem lokali użytkowych. Definicja obiektu budownictwa mieszkaniowego zawarta jest w § 66 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w ust. 1 pkt 7 rozumie się budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w PKOB: 111 – Budynki mieszkalne jednorodzinne, 112 - Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113 – Budynki zbiorowego zamieszkania. W ocenie Ministra Finansów, definicji lokali mieszkalnych i użytkowych należy szukać w prawie lokalowym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Tak więc lokalem mieszkalnym jest (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali) wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na pobyt stały ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe pomieszczenia takie jak piwnica, strych, komórka, garaż (ust. 4 ww. art.) Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w § 3 pkt 14 określa lokal użytkowy jako pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Odnosząc się do stanowiska podatnika podniósł, iż przedmiotowy garaż nie jest pomieszczeniem gospodarczym, bowiem definicja tego pomieszczenia zamieszczona jest w § 3 pkt 13 powyższego rozporządzenia, a jest to pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych. Powołane rozporządzenie odrębnie reguluje warunki techniczne jakim muszą odpowiadać pomieszczenia techniczne i gospodarcze (rozdział 8) oraz garaże (rozdział 10). To rozróżnienie wskazuje, iż garaż nie mieści się w pojęciu pomieszczenia gospodarczego, lecz lokalu użytkowego, o którym mowa w § 3 pkt. 14. Należy zatem stwierdzić, iż przedmiotowy garaż jest lokalem użytkowym, o którym mowa w § 66 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Finansów. Minister Finansów wskazał zatem, iż garaże umieszczone w podziemiu budynku, sklasyfikowanego w PKOB 11, których konstrukcja wyodrębniona jest ścianami jako samodzielne pomieszczenie – garaż jednostanowiskowy – o ściśle określonej powierzchni do przechowywania pojazdów mogą być przedmiotem oddzielnego obrotu, a jako lokale nie spełniające funkcji mieszkalnych tylko użytkowe podlegają opodatkowaniu stawką podstawową w wysokości 22%, mimo że lokal mieszkalny, z którym są sprzedawane podlega opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 7%. Konkludując – Minister Finansów podkreślił, iż ustawodawca wyraźnie wskazał, że opodatkowaniu stawką 7% podlega sprzedaż obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyjątkiem lokali użytkowych. Dlatego też sprzedaż lokalu użytkowego jakim jest garaż, pomimo że mieści się on w budynku mieszkalnym sklasyfikowanym w KOB 11, powinna być opodatkowana stawką, o której mowa w art. 18 ust. 1 tj. w wysokości 22%. Dodatkowo Minister Finansów podniósł, iż interpretacja do której odwołuje się wnioskodawca, dotycząca nabycia przez niego przedmiotowego garażu została zmieniona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] znak [...], a wynika z niej wprost, że dokonujący sprzedaży garażu będącego samodzielnym lokalem użytkowym, stanowiącym odrębny przedmiot własności powinien zastosować stawkę podatku w wysokości 22%. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa A. K. ponownie zarzucił naruszenie § 66 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2003r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 22 marca 2002r. przez przyjęcie, że garaż jest lokalem użytkowym, a nie pomieszczeniem gospodarczym. W jego ocenie bowiem garaż służy przechowywaniu przedmiotów takich jak: samochód, rower, sanki, narty i w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest pomieszczeniem gospodarczym. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów podtrzymał w całości stanowisko zawarte w wydanej interpretacji. W skardze na tą interpretację wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. K. zarzucał jej wydanie z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. przez błędną i dowolną ich interpretację polegającą na przyjęciu, że garaż stanowi lokal użytkowy, a jego sprzedaż wyłączona jest z preferencyjnej stawki podatku VAT 7% wynikającej z § 66 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podtrzymał stanowisko, iż garaż jest pomieszczeniem gospodarczym, bowiem w XXI wieku pomieszczenie to jest integralnie związane z budownictwem mieszkaniowym, a obowiązek zapewnienia przez dewelopera odpowiedniej do ilości mieszkań ilości garaży i miejsc postojowych wynika z pisma UM w L. z dnia 15 listopada 2005r. Powołał się przy tym na wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2009. I FSK 1798 /07. W ocenie skarżącego zakupiony garaż jest niewątpliwie pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego o własnościowym statusie prawnym (art. 2 ust. 2 prawa lokalowego), podlega – jako w sensie prawnym nieodłączna jego część – tym samym regułom opodatkowania VAT, co lokal mieszkalny. Podkreślił, iż garaż z punktu widzenia przepisów o własności lokali stanowi część składową lokalu mieszkalnego. Sama więc okoliczność wykazania przez dewelopera w fakturze VAT odrębnych wartości sprzedaży lokalu mieszkalnego i garażu, nie może przesądzać że przedmiotem sprzedaży były dwa towary. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w wydanej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżony akt, w ostateczności prawa nie narusza. Przede wszystkim wskazania wymaga, iż stan faktyczny, na tle którego wydana została zaskarżona interpretacja przepisów prawa podatkowego, stosownie do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2008r. sprecyzowany został przez podatnika w piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2009r. z załącznikiem. Opisany zatem w tak sprecyzowanym stanie faktycznym garaż, to garaż jednostanowiskowy spełniający kryteria § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. tj. miejsce garażowe wydzielone ścianami na garażowanie jednego samochodu. Na dowód tego, co było przedmiotem umowy kupna podatnik dołączył wypis aktu notarialnego Rep. A nr [...], z którego wynika, że aktem tym ustanowiono: 1/ odrębną własność lokalu mieszalnego nr [...] z pomieszczeniem przynależnym w postaci piwnicy nr [...], a z własnością tego lokalu związany będzie udział do 7061/159373 części nieruchomości wspólnej ( § 2 pkt. 1 aktu ) oraz 2/ ustanowiono odrębną własność garażu nr [...], a z własnością tego garażu związany będzie udział do 1599/159373 części w nieruchomości wspólnej ( § 2 pkt 2 tego aktu) /.../. Garaż jest pomieszczeniem przeznaczonym do przechowywania pojazdów. Może stanowić zarówno odrębny lokal o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, jak też i pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego (por. art.1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali). Wbrew zatem stanowisku zawartemu w skardze i mocno akcentowanemu przez skarżącego we wszystkich pismach, przedmiotowy garaż nie jest nieodłączną częścią lokalu mieszkalnego, nie stanowi pomieszczenia przynależnego do lokalu lecz, co wprost wynika z ww. aktu notarialnego ("sprzedaje własność tego garażu z udziałem w nieruchomości wspólnej") jest samodzielnym i niezwiązanym z lokalem mieszkalnym przedmiotem umowy (odrębna własność lokalu - garażu wraz z udziałem w gruncie). Fakt, że oba przedmioty umowy objęte zostały jednym aktem notarialnym nie przesądza o ich nierozłączności w sensie prawnym, wbrew temu co wskazuje skarżący w skardze. Treść aktu notarialnego wskazuje niezbicie na to, że umową objęte zostały dwa towary (w rozumieniu ustawy o VAT,) objęte czynnością podlegającą opodatkowaniu (sprzedaży) tj. odrębna własność lokalu mieszkalnego (lokal mieszkalny z pomieszczeniem przynależnym – piwnicą i odpowiadającym mu udziałem w nieruchomości za cenę /.../) oraz odrębna własność garażu wraz z odpowiadającym mu udziałem w nieruchomości za cenę /.../). Taka zresztą treść umowy znalazła odzwierciedlenie w fakturze wystawionej skarżącemu jako nabywcy, w której wyodrębniono cenę lokalu mieszkalnego oraz garażu stosując do tych przedmiotów umowy, stosowne dla każdego z nich stawki podatku VAT. W ocenie skarżącego, konsekwentnie podtrzymywanej w toku postępowania, tak określony, a zatem stanowiący odrębną własność lokal niemieszkalny (garaż), jako pomieszczenie gospodarcze stanowiące przynależność do lokalu mieszkalnego powinien być opodatkowany stawką 7%, bowiem nie stanowi lokalu użytkowego, a położony jest w budynku mieszkalnym PKOB -112. Ze stanowiskiem tym jednak, w opisanym stanie faktycznym, nie można się w żadnym wypadku zgodzić. Trafnie wskazał bowiem Minister Finansów, że towarami w rozumieniu art. 4 pkt.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50z późn. zm., która ze względu na datę czynności, której pytanie dotyczy ma w sprawie zastosowanie), są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postaci energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Stawka podatku VAT określona została w art. 18 ust. 1 powołanej ustawy i co do zasady wynosi 22%. Na podstawie § 66 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (zmienionego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2003r. – Dz. U. Nr 224, poz. 2229) obniżono stawkę podatku VAT wymienioną w art. 18 ust. 1 ustawy (tj. 22%), do wysokości 7% dla obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyjątkiem lokali użytkowych. Definicja obiektu budownictwa mieszkaniowego zawarta jest w § 66 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w ust. 1 pkt 7 rozumie się budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w PKOB: 111 – Budynki mieszkalne jednorodzinne, 112 - Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113 – Budynki zbiorowego zamieszkania. Zgodnie z objaśnieniami do PKOB "część mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkownie, suszarnie)". Te zatem części budynku zaliczają się niewątpliwie do obiektów budownictwa mieszkaniowego. Stanowiący odrębną własność lokal niemieszkalny – garaż nie mieści się w żadnym z pojęć wymienionych w ww. objaśnieniach, nie jest częścią mieszkaniową budynku mieszkalnego. Z powyższych przepisów wynika, iż preferencyjna stawka 7% VAT nie odnosi się tylko do lokali użytkowych wchodzących w skład budynków mieszkalnych z działu 11 PKOB. Trafnie też wskazał Minister Finansów, iż ani ustawa o VAT, ani ustawa o własności lokali nie definiuje pojęcia "lokal użytkowy". Definicję lokalu użytkowego zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Nie budzi wątpliwości, iż lokal garażowy nie jest mieszkaniem. Nie jest on również pomieszczeniem technicznym, przez które należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku. Wbrew twierdzeniom skargi, nie jest również pomieszczeniem gospodarczym, którym jest pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych, ani tym bardziej -w opisanym stanie faktycznym- "pomieszczeniem gospodarczym stanowiącym przynależność do lokalu mieszkalnego", jak to wywodzi skarżący w skardze. "Gospodarczy" to – odnoszący się do gospodarstwa rolnego, domowego; należący do takiego gospodarstwa; gospodarski" – por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN 1998, tom I, str. 640. Garaż, jak wyżej wskazano, jest pomieszczeniem przeznaczonym do przechowywania pojazdów, a więc co do zasady nie spełnia funkcji "pomieszczenia gospodarczego". W powołanym w zaskarżonej interpretacji rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych /.../ (Dz. U. Nr 7, poz. 690 ze zm.) ustawodawca wyraźnie odróżnia pomieszczenia gospodarcze i garaże, a zatem nie może być mowy o tym, iż określenie garaż i pomieszczenie gospodarcze mają to samo znaczenie oraz pełnią takie funkcje. Odrębna własność lokalu niemieszkalnego - garażu nie jest więc ani mieszkaniem, ani pomieszczaniem technicznym, ani pomieszczeniem gospodarczym. "Lokalem użytkowym" w znaczeniu potocznym jest zaś "lokal przeznaczony na cele niemieszkalne" ( por. ww. Słownik języka polskiego Tom III, str. 600). Wszystkie powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż przedmiotowy garaż jest stanowiącym odrębną własność lokalem użytkowym w rozumieniu § 66 powołanego rozporządzenia i nie ma do niego zastosowania obniżona stawka 7% VAT. Garaż ten może stanowić (i stanowił) odrębny przedmiot obrotu, na co trafnie zwrócił uwagę Minister Finansów (jest odrębnym od lokalu mieszkalnego towarem, w rozumieniu powołanego art. 4), a co należy podkreślić, to że został nabyty przez skarżącego jednym aktem notarialnym z lokalem mieszkalnym wraz z pomieszczeniem przynależnym - piwnicą nie ma żadnego znaczenia, bowiem objęte nim zostały dwa odrębne przedmioty (towary) sprzedaży. Gdyby skarżący nabył jednym aktem notarialnym mieszkanie i samochód nie oznaczałoby, że samochód stanowi część składową mieszkania. Skoro preferencyjna stawka 7% VAT nie odnosi się do lokali użytkowych wchodzących w skład budynków mieszkalnych z działu 11 PKOB, to sprzedaż odrębnej własności lokalu niemieszkalnego – garażu, jako lokalu użytkowego w rozumieniu powołanego § 66 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wyłączona jest z preferencyjnej stawki podatku VAT tj. 7% i podlegała opodatkowaniu stawką podstawową określoną w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11. poz. 50). Podnoszony w skardze zarzut, iż Minister Finansów nie podał żadnych argumentów, iż garaż jest lokalem użytkowym jest oczywiście niezasadny, skoro w zaskarżonym akcie podano tak definicję pomieszczenia gospodarczego, jak i lokalu użytkowego, odnosząc je do stanu faktycznego sprawy. Świadczy o tym także odniesienie w interpretacji z dnia 19 kwietnia 2009r. do wydanej zbywcy przedmiotowego garażu interpretacji, oraz omówienie sytuacji przedmiotowego garażu jako odrębnego przedmiotu umowy. Sąd zwraca jednak uwagę, iż wydana na podstawie art. 14b interpretacja powinna odnosić się ściśle do stanu faktycznego sprawy, nie powinna zaś zawierać elementów z nim nie związanych, jako niemających znaczenia dla ostatecznego stanowiska zajętego przez organ w wydanym akcie. W ostateczności jednak, mimo mało przejrzystego uzasadnienia, zaskarżony akt odpowiada prawu. Skoro zatem zarzuty skargi nie są uzasadnione, a stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie co do stawki podatku w rozpatrywanym stanie faktycznym jest trafne, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.