II SA/Ol 779/09

Dnia 22 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 roku sprawy ze skargi D. P. i K. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku oddala skargę. Wnioskiem z dnia "[...]" R. P. wystąpił do Starostwa Powiatowego w "[...]" o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego położonego w miejscowości "[...]", gm. "[...]", dz. nr "[...]", z przeznaczeniem na część inwentarską. Do wniosku dołączył projekt budowlany. Decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz wnioskodawcy pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego objętego wnioskiem. W wyniku wniesienia przez D. i K. P. odwołania od powyższego orzeczenia, Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu "[...]" R. P. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w "[...]" o ponowne rozpatrzenie jego wniosku z dnia "[...]". Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Starosta "[...]", działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz R. P. pozwolenie na budowę, polegające na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na inwentarski, o powierzchni użytkowej 39,12m² (część mieszkalna), powierzchni użytkowej 38,5m² (część garażowa), powierzchni użytkowej 104,8m² (część inwentarska) wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki sanitarne na dz. Nr "[...]" w miejscowości "[...]", gm. "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż projekt budowlany załączony do wniosku spełnia wymogi określone w art. 34 ust 1 oraz ust 3 ustawy Prawo budowlane, a na powyższą inwestycję wnioskodawca uzyskał decyzję o warunkach zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji D. i K. P. wnieśli o uchylenie, na podstawie art. 127 k.p.a., zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu podnieśli, że zaskarżona decyzja dotyczy zmiany sposobu użytkowania mieszkania położonego w budynku dwurodzinnym o zabudowie bliźniaczej, gdzie drugie z mieszkań stanowiące ich własność dalej zachowuje swoją funkcję mieszkalną, dlatego też realizacja planowanej inwestycji spowoduje, że budynek straci charakter budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Powstanie sytuacja, jak wskazali, że nie będą mogli bez zgody organów administracji dokonywać remontów, a z czasem, ze względu na warunki sanitarno-epidemiologiczne, organy administracji mogą zabronić im tam mieszkać. Podnieśli, iż objęta decyzją inwestycja jest daleka od spełnienia warunku określonego w § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) gdyż wymagane 8 metrów odległości dotyczy sytuowania budynków (w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane), z których jeden jest budynkiem inwentarskim, tymczasem projekt dotyczy zmiany sposobu użytkowania mieszkania położonego w budynku mieszkalnym dwurodzinnym. Ponadto decyzję wydano bez dopełnienia obowiązku wynikającego z przepisu § 206 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, a planowana budowa zbiornika bezodpływowego nie spełnia wymogów określonych w dziale II rozdziale 7 powyższego aktu prawnego. Dodali również, iż inwestycja na którą zgodę wydał organ pierwszej instancji naruszy ich uzasadnione interesy (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) i zakłóci im korzystanie z ich własności ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.). Ponadto, zmiana sposobu użytkowania mieszkania położonego w budynku mieszkalnym i wprowadzenie tam na stałe zwierząt, spowoduje drastyczne pogorszenie się warunków sanitarno-zdrowotnych w ich części mieszalnej budynku, a nawet uniemożliwi im mieszkanie z uwagi na fakt, że oprócz nieprzyjemnych zapachów specyficznych dla pomieszczeń inwentarskich pomieszczenia te są zwykle miejscem bytowania, insektów, gryzoni stanowiących zagrożenie epidemiologiczne dla ludzi. Wojewoda decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 2a wskazał, iż przedmiotowy budynek, stanowiący w części własność inwestora i części własność skarżących, nie może być traktowany jako budynek jednorodzinny. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który określa odległość budynku inwentarskiego od budynku mieszkalnego podał, iż przepis ten uwzględnia bardziej niekorzystne warunki, ponieważ budynek inwentarski ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi oddziaływuje bezpośrednio na budynek mieszkalny. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym część budynku skarżących oddzielona jest od część inwentarskiej 8m. częścią mieszkalną i garażową. Organ wskazał, iż skarżący przedstawiając swoje zastrzeżenia pomijają fakt, że po zmianie sposobu użytkowania części budynku, ich część w dalszym ciągu będzie sąsiadowała z częścią mieszkalną. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu § 206 ust. 2 rozporządzenia podniósł, iż właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza czy projekt jest kompletny i czy osoba, która wykonała projekt budowlany posiada wymagane uprawnienia. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany został sporządzony zgodnie ze wszelkimi wymaganiami. Dalej wskazał, iż niezasadny jest również zarzut, że projektowany zbiornik bezodpływowy nie spełnia określonych przepisami wymagań, bowiem na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej zatwierdzonego projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz profilu przyłącza kanalizacji sanitarnej można stwierdzić, iż zachowane są warunki techniczne, dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, które określa § 36 ust. 2 rozporządzenia (zbiornik bezodpływowy o pojemności do 10 m³ w zabudowie zagrodowej). Projektowany jest zbiornik bezodpływowy, o pojemności 7 m³, odległość pokryw wylotów wentylacyjnych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobytu ludzi wynosi ponad 5m, a od granicy działki ponad 2m. Wojewoda nie podzielił również zarzutu skarżących dotyczącego, że decyzja Starosty narusza ich uzasadniony interes, bowiem interes prawny, który należy odróżnić od interesu faktycznego, jest chroniony przepisami prawa materialnego, które w opinii organu odwoławczego nie zostały naruszone. Od powyższej decyzji Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli D. i K. P., wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi w całości przytoczyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Merytoryczną ocenę zasadności skargi poprzedzić należy wskazaniem, iż użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem jest traktowane przez prawo budowlane, jako obowiązek właściciela lub zarządcy. Jednocześnie przepisy ustawy Prawo budowlane zezwalają na zmianę sposobu użytkowania nieruchomości. W myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy uznać w szczególności, podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Użyty w treści przywołanego przepisu zwrot "w szczególności" wskazuje, że określona w tym przepisie definicja zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie jest pełna, co oznacza, że określone powyższą normą rodzaje "działalności" zostały wymienione jedynie przykładowo. Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Wymagania te zostały określone w art. 5 ustawy Prawo budowlane i uwzględniają wymienione w ust. 1 art. 71 ustawy Prawo budowlane warunki w zakresie bezpieczeństwa: pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Warunki te wskazują jednocześnie na niezbędny zakres działań, które powinny być prowadzone w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem niezbędnych prac projektowych związanych np. z przeróbką i dostosowaniem pomieszczeń w obiekcie do nowych potrzeb. Dokonując zmiany sposobu użytkowania budynku, czy też jego części, w każdym przypadku należy przeprowadzić szczegółową ocenę, czy zamierzony nowy sposób użytkowania obiektu nie będzie kolidował nie tylko z interesem użytkowników tego obiektu, ale przede wszystkim czy nie dojdzie do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jest bowiem oczywiste, iż zmiana sposobu użytkowania części obiektu może spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, a nawet może kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizowana pod tym kątem zaskarżona decyzja nie daje podstaw do przyjęcia stanowiska skarżących, że zmiana sposobu użytkowania części budynku inwestora naruszy słuszny interes skarżących, a w szczególności uniemożliwi im zamieszkiwanie ich części budynku. Przede wszystkim należy wskazać, iż wbrew wywodom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 12 ust. 7 powyższego rozporządzenia w dacie podejmowania zakwestionowanej decyzji stanowił, że: "budynek inwentarski, budynek gospodarczy ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi nie mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 8m od ściany istniejącego budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego albo budynku użyteczności publicznej, dla których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę na sąsiedniej działce". W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, część mieszkalna budynku skarżących oddzielona jest od części inwestorskiej objętej pozwoleniem na budowę o 8m. Ponadto, część budynku, której funkcja ma zostać zmieniona oddzielona jest od ściany mieszkania skarżących częścią mieszkalną (mieszkaniem) inwestora i częścią garażową. Powyższe wskazuje, że nie doszło w sprawie do naruszenia omawianej normy prawnej. Z tego też względu niezasadny jest m.in. zarzut skargi podnoszący, że mieszkanie skarżących będzie oddzielone od części inwentarskiej zaledwie 20cm. nieizolowaną ścianą, co spowoduje drastyczne pogorszenie się warunków sanitarno-zdrowotnych w ich części mieszalnej budynku. Nietrafny jest również zarzut naruszenia § 206 ust. 2 omawianego rozporządzenia. Zgodnie z treścią powyższego przepisu: rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Zasadnie wskazał organ odwoławczy, iż przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie definiują pojęcia "ekspertyzy", natomiast w aktach sprawy znajduje się projekt architektoniczno-konstrukcyjny, który zawiera opis stanu istniejącego z ocena stanu technicznego i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, która ponosi odpowiedzialność za projekt. Ponadto Sąd w pełni podziela argumenty Wojewody zawarte w decyzji, iż niezasadny jest zarzut podnoszący, że projektowany zbiornik bezodpływowy nie spełnia określonych przepisami wymagań. Zasadnie wypowiada się w tym względzie organ odwoławczy, iż na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej można stwierdzić, iż zachowane zostały warunki techniczne, dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. Wskazać ponadto należy, iż stosownie do art. 35 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie kwestia możliwości zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na inwentarski została przesądzona ostateczną decyzją Wójta Gminy "[...]", która zgodnie z przepisem art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiąże organ administracji architektoniczno – budowlanej, który wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę. Reasumując, w ocenie Sądu zakwestionowana, jak też poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej nie naruszają obowiązujących norm prawa materialnego, dlatego też zasadne jest stwierdzenie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących. W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.