II OSK 828/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 718/09 w sprawie ze skargi W.O. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 247/08 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W.O. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 247/08. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 26 maja 2009 r. skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2008 r. Wyrokiem tym oddalono skargę skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Żadna ze stron nie złożyła wniosku o uzasadnienie wyroku. Jako podstawę prawną skargi o wznowienie postępowania skarżąca wskazała przepis art. 271 ust. 2 w związku z art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wyjaśniła, że po zbadaniu przez jej pełnomocnika w dniu 6 marca 2009 r. akt sprawy II SA/Kr 247/09 w siedzibie Sądu, stwierdził on, że zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 28 kwietnia 2008 r. zostało doręczone sąsiadowi skarżącej, który pisma tego skarżącej nie przekazał. W związku z powyższym skarżąca została pozbawiona możliwości działania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie. Oddalając skargę o wznowienie postępowania Sąd I instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania sądowego w sytuacji, kiedy na skutek naruszenia przepisów prawa np. niedoręczenia wezwania na rozprawę, strona bez swojej winy nie brała udziału w tym postępowaniu a tym samym była pozbawiona możliwości działania. Brak jednak podstaw do wznowienia, w sytuacji, kiedy wbrew twierdzeniem zawartym we wniosku o wznowienie postępowania, strona była wzywana lub powiadamiana o rozprawie w sposób prawidłowy tj. zgodny z zasadami określonym w przepisach od art. 65 p.p.s.a. do art. 81 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowego, zbadał akta sprawy II SA/Kr 247/08 dokonując ustaleń, że w aktach tej sprawy na karcie 66 znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia dla skarżącej, o rozprawie wyznaczonej na dzień 28 kwietnia 2008 r. Na rozprawie tej zapadł wyrok oddalający skargę. Według adnotacji doręczyciela zamieszczonej na drugiej stronie zwrotki pismo doręczono, z powodu nieobecności adresata w mieszkaniu, osobie o nazwisku O., synowej, która jest dorosłym domownikiem adresata. Potwierdzenie odbioru zawiadomienia przez osobę o nazwisku O. w dniu 8 kwietnia 2008 r. znajduje się na pierwszej stronie zwrotki (własnoręczny podpis opatrzony datą). W ocenie Sądu I instancji, jest to w pełni prawidłowe zawiadomienie o rozprawie, na której zapadł wyrok w sprawie będącej przedmiotem wniosku wznowienie postępowania. Sąd I instancji wskazał, że nie jest dla niego wiadomym, na jakiej zasadzie profesjonalny pełnomocnik reprezentujący wnioskodawczynię dopatrzył się takiej treści powiadomienia o rozprawie, o jakiej mowa we wniosku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła W.O. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. W treści skargi kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 72 p.p.s.a. Ponadto strona skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że jej synowa nie zamieszkuje razem z nią. Ponadto stwierdziła, że mało prawdopodobne jest żeby odebrała ona przesyłkę i biorąc pod uwagę relacje między nimi, które są bardzo dobre, nie zadbałaby o przekazanie listu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona [...] wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 72 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis powyższy składa się z dwóch jednostek redakcyjnych – paragrafów. Zważywszy jednak, że § 2 dotyczy doręczenia w miejscu pracy, a w niniejszej sprawie kwestionowana jest skuteczność doręczenia w miejscu zamieszkania, przyjąć i rozpoznać należało zarzut naruszenia art. 72 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 72 § 1 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się zatem do stwierdzenia, czy doręczenie skierowane do skarżącej w przedmiocie zawiadomienia o rozprawie wyznaczonej na dzień 28 kwietnia 2008 r., było doręczeniem skutecznym, a w konsekwencji, czy poprzez błędną ocenę tej okoliczności przez Sąd I instancji, nie doszło do pozbawienia skarżącej możliwości działania. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o terminie rozprawy (k. 66 akt sprawy II SA/Kr 247/08), które zostało przesłane do skarżącej, jednoznacznie wynika, że doręczyciel, z powodu nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo doręczył dorosłemu domownikowi skarżącej – synowej. Jednocześnie, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że osoba ta zobowiązała się doręczyć pismo adresatowi, nie mając z nim sprzecznych interesów w sprawie. Okoliczność, że synowa nie miała powodów do nieprzekazania przesyłki skarżącej (a więc, że nie ma sprzecznych interesów w sprawie) potwierdza również treści skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd I instancji zasadnie ocenił na rozprawie w dnia 28 kwietnia 2008 r., że zawiadomienia zostały doręczone prawidłowo, a więc, że brak było przeszkód do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują żadnego potwierdzenia w aktach sprawy. Przede wszystkim strony nie przeprowadziły postępowania reklamacyjnego w placówce pocztowej, które miałoby wykazać, że synowa skarżącej nie odebrała zawiadomienia o rozprawie. Nie wykazały również, że synowa skarżącej nie jest jej dorosłym domownikiem. Brak jest też jakichkolwiek innych dokumentów czy oświadczeń, które okoliczności podnoszone w skardze kasacyjnej by uprawdopodobniały. Stąd też zarzut naruszenia art. 72 § 1 p.p.s.a. okazał się nieuzasadnionym, bowiem Sąd I instancji zasadnie ocenił, że przy wydawaniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2008 r. nie doszło do naruszenia powyższego przepisu, a więc nie można mówić o zaistnieniu przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (pozbawienie możliwości działania na skutek naruszenia przepisów prawa). Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.