IV SA/Wa 296/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska, Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. dla obszaru ograniczonego ulicami [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz projektowaną ulicą zlokalizowaną przy szpitalu, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, iż nieruchomość Spółki położona jest przy ul. [...] w P. i w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 2.MN. W oparciu o poprzednio obowiązujący plan skarżąca otrzymała pozwolenie na budowę, które decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. zostało uchylone i w sprawie toczy się postępowanie przed Starostą P.. Wejście w życie nowego planu uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę, co narusza interes prawny Spółki. Zaskarżona uchwała narusza prawo na oba wskazane w art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymsposoby, czego skutkiem powinno być stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem pełnomocnika uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P., przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] lipca 2006r. Uchwalony plan dotyczy terenu, który znajduje się na obszarze - według studium - stanowiącym strefę "A" - intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego, w której wydzielono tereny mieszkalnictwa wielorodzinnego o symbolu MW, mieszkalnictwa wielo i jednorodzinnego o symbolu MWN oraz tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego o symbolu MN. W pkt VI.1.1. studium określa strukturę funkcjonalno-przestrzenną strefy "A" w zakresie zabudowy mieszkaniowej, w pkt I, II i III wskazuje kolejno: tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego, wielorodzinnego oraz jedno- i wielorodzinnego. Podział III strefy wyróżnia podstrefy z dominacją zabudowy wielorodzinnej - strefa III a, z dominacją jednorodzinnej - strefy III c oraz III d. Z powyższego wynika, że studium dla stref mieszkalnictwa jedno- i wielorodzinnego dopuszcza i zaleca oba rozdaje zabudowy poza strefami, gdzie wskazano preferencje dla zabudowy jedno- albo wielorodzinnej. Miejscowy plan został uchwalony dla obszaru, który w studium został określony jako strefa zabudowy jedno-i wielorodzinnej i nie został określony jako teren o preferencji dla zabudowy jednorodzinnej. Tymczasem nowy plan w zasadzie dla wszystkich w nim obszarów w nim objętych przewiduje tereny o symbolach : 1.MN/U; 1.MN; 2.MN/U; 2.MN/U; 2.MN; 3.MN/U; 3.MN; 4MN/U; 4MN; 5MN/U, wykluczył zabudowę wielorodzinną, zatem jest niezgodny z postanowieniami studium, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ustaleniach studium przyjęto dla części strefy A minimalny procent biologicznie czynnej powierzchni działki na poziomie 50 %, zaś w planie miejscowym wskaźnik ten na terenach oznaczonych symbolami: 1.MN; 2.MN; 3.MN; 2MN/U; 3.MN/U został podwyższony do 60 %. Zmiana tych ustaleń w planie bez zmiany zawartych w tej mierze w studium ustaleń narusza art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem pełnomocnika obowiązek ustalenia renty planistycznej istnieje tylko wtedy, gdy uchwalenie planu lub jego zmiana powoduje zwiększenie wartości nieruchomości. Tymczasem zapisy planu będą miały wyłącznie negatywny wpływ na wartość nieruchomości, z uwagi na ograniczenie sposobu zagospodarowania niektórych nieruchomości w stosunku do sposobu dopuszczonego w planie z 1998 roku. Zaskarżona uchwała narusza zasadę sporządzania planu wyrażoną w art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie wskazuje sposobu realizacji zapisanych w § 27 oraz § 28 inwestycji infrastrukturalnych ( sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej), należących do zadań własnych gminy. Plan miejscowy został podjęty z naruszeniem procedury, gdyż nie zachowano kolejności czynności określonych w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z pkt 5 tego przepisu Burmistrz obowiązany jset do sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu, z uwzględnieniem art. 36. Prognoza powinna być poprzedzona opinią komisji urbanistyczno-architektonicznej. Zdaniem pełnomocnika prognoza załączona do planu nie została sporządzona zgodnie z harmonogramem, gdyż nie została udostępniona Spółce w trakcie procedury planistycznej, o czym świadczy pismo otrzymane z Urzędu Gminy. Dokument ten nie jest opatrzony datą i podpisany, a więc nie wiadomo kiedy został sporządzony i kto jest jego autorem, a zatem nie spełnia elementarnych kryterium dokumentu urzędowego. Prognoza skutków finansowych nie spełnia wymogu § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie zawiera szacunków dotyczących odszkodowań, o których mowa w art. 36 ustawy. Zatem Rada Miejska, komisja urbanistyczna, Burmistrz P. oraz mieszkańcy P. nie mieli możliwości oceny w tej mierze skutków dla budżetu gminy podjęcia uchwały. Zaskarżona uchwała ma błędny tytuł, gdyż dotyczy w istocie zmiany planu a nie uchwalenia nowego planu. Obszar dla którego dotyczy przedmiotowa uchwała, objęty był planem z 1998r., który utracił moc na podstawie art. 87 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie uchwała Nr [...] z dnia [...] września 2006 roku jest uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu nie zaś - jak było w istocie - do zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała nie spełnia wymogu § 12 pkt 9 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z uwagi na brak uzasadnienia. Brak jest również odrębnej uchwały stwierdzającej zgodność planu z ustaleniami studium. Rada Miejska w P. w odpowiedzi na skargę podniosła, że skarżąca złożyła uwagi do projektu planu wnosząc o zachowanie zabudowy mieszkaniowej we wszystkich formach, w tym zabudowy wielorodzinnej, który Rada odrzuciła w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska nie uwzględniła zawartego w piśmie skarżącej z dnia 27 listopada 2008r. wezwania w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia interesu prawnego w związku z uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Odnośnie zarzutu niezgodności planu ze studium Rada stwierdziła, że zgodnie ze studium obszar objęty planem znajduje się w strefie A - intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego w obszarze określonym jako tereny dominacji mieszkalnictwa jedno i wielorodzinnego. Dla terenów o dominacji mieszkalnictwa jedno i wielorodzinnego studium dopuszcza lokalizację usług komercyjnych i publicznych. Według ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium jest aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej i zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowego planu, natomiast plan jest aktem prawa miejscowego. W planie ustala się granice obszarów oraz linie rozgraniczające terenów o różnym przeznaczeniu, w związku z tym w planie wyznaczono obszary urbanistyczne przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną i wielorodzinną, przy czym zabudowę wielorodzinną wyznaczono jedynie na terenie zainwestowanym zabudową wielorodzinną i w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Ustalenia te są zgodne ze studium. W studium dla obszaru objętego planem postuluje się wprowadzenie 50 % minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, do ustalenia na etapie opracowania miejscowego planu zagospodarowania. W planie przyjęto wielkość tego wskaźnika na min. 60 % , 50 % i na fragmencie obszaru w pasie 50 m wzdłuż istniejącej ulicy na 30%. Zdaniem Rady, powyższe ustalenia planu pozostają w zgodzie z ustaleniami studium. Odnośnie zarzutu dotyczącego renty planistycznej Rada stwierdziła, że ustawa z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadziła obowiązek określenia jej w planie. Rada wskazała, iż harmonogram i poziom niezbędnych wydatków dotyczących realizacji zadań inwestycyjnych zawartych w załączniku nr 3 zostały określone w prognozie finansowej. Prognoza skutków finansowych nie jest załącznikiem do planu, nie ma charakteru wiążącego, nie podlega uchwaleniu przez Radę Miejską i pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zobowiązuje gminy do podjęcia uchwały o zmianie planu w sytuacji obowiązywania planu miejscowego, wybór przez gminę możliwości sporządzenia nowego planu lub jego zmiany mieści się w granicach przysługującemu gminie władztwu planistycznemu. W obu przypadkach gminę obowiązuje przeprowadzenie procedury planistycznej zgodnej art. 17 ww. ustawy. Odnośnie zarzutu skarżącej niewystarczającego uzasadnienia do uchwały zatwierdzającej planu wymaganego § 12 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada stwierdziła, że przepisy tego rozporządzenia nie określa wzoru uzasadnienia do uchwały, pozostawiając swobodę w formułowaniu jego treści. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 20 ust.1 nie wskazuje formy prawnej stwierdzenia zgodności planu ze studium, stanowiąc jedynie, iż warunkiem niezbędnym podjęcia uchwały w sprawie planu jest dokonanie czynności stwierdzenia zgodności planu ze studium. Stwierdzenie o takiej zgodności znajduje się w części wstępnej skarżonej uchwały. Rada wniosła o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. dla obszaru ograniczonego ulicami [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz projektowaną ulicą zlokalizowaną przy szpitalu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie ze wskazanym powyżej art. 101 ust.1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ww. ustawy, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wskazane wymogi zostały spełnione. Skarżąca Spółka dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem, które do organu wpłynęło w dniu 27 listopada 2008 r. Skarżący również zachował 60 -dniowy termin, przewidziany w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do złożenia skargi do sądu administracyjnego, bowiem skarga do Kancelarii Urzędu Miasta i Gminy P. wpłynęła w dniu 28 kwietnia 2009r. Sąd badając czy w świetle cyt. wyżej art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym skarżący posiadał legitymację procesową do wniesienia skargi, doszedł do przekonania, że skarżąca uprawniona była do zakwestionowania przedmiotowej uchwały, gdyż z przedłożonego przez pełnomocnika skarżącej wypisu z rejestru gruntów wynika bowiem, że jest ona właścicielem działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w P., objętej ustaleniami zaskarżonego planu Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nadto przepis art. 3 ust. 1 ustawy stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, do zadań własnych gminy. Mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, gmina może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie ma podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właściciela gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej uchwalony zaskarżoną uchwałą plan zagospodarowania przestrzennego nie pozostaje w sprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. Nie jest kwestionowane, iż zgodnie z ustaleniami studium obszar objęty planem znajduje się w strefie A - intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego. W tej strefie w studium przewiduje funkcje : mieszkalnictwo w formie wielorodzinnej; usługi publiczne o znaczeniu ponadlokalnym związanych z pełnieniem ośrodka powiatowego przez miasto, usługi komercyjno znaczeniu ponadokalnym ( VI.1.) Według studium w strukturze funkcjonalno-przestrzennej stresy A dominuje zabudowa mieszkaniowa z wyróżniającymi się na jej tle obszarami rozwoju funkcji gospodarczych. W obszarze dominacji funkcji mieszkaniowej strefy A wyróżnia się obszar, gdzie dopuszcza się lokalizację usług publicznych o znaczeniu lokalnym. Dominująca funkcja mieszkaniowa będzie występować na terenie tej strefy w formie zabudowy wielo i jednorodzinnej. Na terenie strefy A studium w pkt VI.1.1 wyznaczona obszary o różnych funkcjach , m.in. mieszkalnictwa wielorodzinnego (MW), mieszkalnictwa wielo i jednorodzinnego (MWN), mieszkalnictwa jednorodzinnego ( MN). Z zawartych w § 11 uchwały w sprawie planu miejscowego ustaleń, wynika, że na obszarze objętym planem wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ( MN), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych ( MN/U ) oraz tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW). Z przytoczonego wyżej zestawienia wynika, że zawarte w wymiennych wyżej aktach ustalenia nie są ze sobą sprzeczne. Dla przedmiotowego terenu w studium przewidziano tereny o zabudowie wielorodzinnej, tereny o zabudowie wielo i jednorodzinnej oraz tereny o zabudowie jednorodzinnej i takie też rodzaje terenów przyjęto w zaskarżonym planie. Zgodne ze studium , wbrew zarzutom skargi, są również ustalenia planu dotyczące wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej. W pkt VI. 1.2 studium przyjmuje się różne wielkości tego wskaźnika w zależności od terenu, przy czym postulowany jest przede wszystkim wskaźnik na poziomie 50 %. W planie wskaźnik ten określono na poziomie od 30 do 60 % w zależności od terenu. W ocenie Sądu przyjęcie w planie w tego wskaźnika na poziomie 60 % a więc wyższym niż w studium nie stanowi o braku zgodności obu aktów, ponieważ w studium wskaźnik ten ma charakter postulatu, co oznacza, że jego konkretyzacja nastąpi w planie miejscowym. Wymaga podkreślenia, iż zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie może być rozumiana, tak jak chce tego strona skarżąca, jako obowiązek przenoszenia, do planu ustaleń studium w sposób niedający radzie gminy możliwości wyboru niektórych rodzajów przeznaczenia terenów w ramach ogólnie określonej funkcji w studium. Gdyby tak miało być rada gminy musiałaby w planie powtórzyć ogólne ustalenia studium albo też wymienić wszystkie możliwe szczegółowe przeznaczenia terenu mieszczące się w ogólnej funkcji terenu określonej w studium, przekreślając w ten sposób przyjęty w ustawie system planowania przestrzennego w gminie ze studium jako ogólnym aktem polityki przestrzennej, znajdującej konkretyzację w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli tak to należy przyjąć, że związanie rady gminy uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studium winno być rozumiane jako bezwzględne związanie ogólną funkcją terenu, np. pod usługi, jak w niniejszej sprawie i dyktowaną polityką przestrzenną możliwością wyboru ściśle określonego przeznaczenia terenu. Innymi słowy ustawowa zasada związania rady gminy ustaleniami studium w pracach nad planem miejscowym nie jest naruszona wówczas kiedy rada konkretyzuje w planie, przyjętą w studium, politykę przestrzenną, ograniczając się w tej konkretyzacji do ściśle określonych rodzajów przeznaczenia terenów. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie Rada Miejska w P. przeznaczyła w kwestionowanym planie teren, na którym położona jest nieruchomość skarżącej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną to nie można jej skutecznie zarzucić naruszenia zasady zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że Rada Miejska w P. odrzuciła wniosek skarżącej z dnia 25 maja 2007 roku złożony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o wprowadzenie na działce, stanowiącej jej własność, zabudowy wielorodzinnej wraz towarzyszącymi usługami. Wobec powyższego skarżąca nie mogła oczekiwać, że na terenie obejmującym jej nieruchomość plan wprowadzi zabudowę wielorodzinną. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że stwierdzenie zgodności projektu planu miejscowego ze studium musi nastąpić w odrębnej uchwale przed podjęciem samej uchwały w sprawie planu. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 993/07 - lex 357621, że stwierdzenie zgodności może nastąpić zarówno w samej uchwale, w której jest uchwalany plan miejscowy, jeżeli stwierdzenie o takiej zgodności znajduje się w części wstępnej uchwały, jak również stwierdzenie takiej zgodności może nastąpić w odrębnej uchwale przed podjęciem samej uchwały dotyczącej planu miejscowego ( por. też wyrok NSA z dnia 19 marca 2008 r., II OSK 1627/07, lex 470909). W zaskarżonej uchwale, w części stanowiącej podstawę prawną znalazł się zapis, że uchwalany plany zgodny jest z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy P. W takiej sytuacji można przyjąć, że zrealizowany został obowiązek wynikający z przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trafnie podniosła Rada Miejska w P. w odpowiedzi na skargę, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istnieje bezwzględny obowiązek określenia stawek procentowych, na podstawie których ustala się opłatę o której mowa w art. 36 ust. 4. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy zarzut naruszenia trybu sporządzenia zaskarżonego planu z uwagi na wady prognozy skutków finansowych jego uchwalenia planu, bowiem prognoza skutków nie jest załącznikiem do planu, a zatem nie ma charakteru wiążącego i pełni jedynie funkcję informacyjną. Nietrafny jest zarzut skargi, co do tego, że zaskarżona uchwała nie jest nowym planem lecz zmianą do istniejącego planu., podkreślenia wymaga, iż wybór w tej mierze należy do rady gminy, która w ramach przyznanego jej zwanego w doktrynie władztwa planistycznego decyduje o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu albo do zmiany obowiązującego planu. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.