II GSK 532/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1451/09 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od "A." Spółki z o.o. w W. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji 1000 (tysiąc) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1451/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Komendanta Stołecznego Policji w W. w przedmiocie uchylenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] września 2006 r. podczas kontroli drogowej samochodu Mercedes nr rej [...] funkcjonariusz Komendy Stołecznej Policji w W. stwierdził, że jest nim wykonywany przewóz osób na rzecz A. Sp. z o.o. (dalej skarżąca). W protokole kontroli stwierdzono, że kierowca okazał wypis z licencji. Pojazd nie będący taksówką na drzwiach pojazdu miał umieszczony numer telefonu [...], a na dachu pojazdu podświetlony szyld z napisem "E. T. [...]", w pojeździe zamontowany był taksometr fiskalny. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Komendant Stołeczny Policji nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 15.000 zł wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. uchylił ww. decyzję zaskarżoną decyzją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na naruszenie przez ten organ zasad procedury administracyjnej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Komendant Stołeczny Policji nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej kwocie 15.000 zł, w tym po 5000 zł za naruszenie każdego z powyższych zakazów. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Komendant Główny w dniu [...] października 2007 r. wydał decyzję, którą zaskarżoną decyzją uchylił w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 5000 zł za naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, a w pozostałej części utrzymał decyzję z [...] lipca 2007 r. w mocy. Skarżąca na powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2013/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Stołecznego Policji z [...] sierpnia 2007 r. Zdaniem Sądu w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ decyzja o nałożeniu kary pieniężnej w I instancji powinna być nałożona przez Komendanta Rejonowego Policji, a organem wyższego stopnia był Komendant Stołeczny Policji. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Komendant Rejonowy Policji W. IV nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru i umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Stołeczny Policji po rozpoznaniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. [...] Komendant Rejonowy Policji W. IV nałożył na A. Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie zakazu umieszczania w pojeździe lub używania taksometru i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych uznając, że doszło do naruszenia zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 pkt a i c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.). Organ stwierdził, że pojazd był wyposażony w sprawny i gotowy do użycia taksometr fiskalny, a na pojeździe znajdowały się oznaczenia o treści "E. T." i numer telefonu. Na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie techniczne podłączone do instalacji elektrycznej pojazdu, na którym znajdowały się napisy "E. T." i numer telefonu. W odwołaniu od decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Komendant Stołeczny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") i art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz załączników 2.9.1 i 2.9.3 do tej ustawy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że po ponownej analizie materiału dowodowego w sprawie nie ma podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Komendanta już podczas kontroli drogowej stwierdzono, że pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony jest w taksometr. Fakt ten potwierdza zarówno zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego, jak i dokumentacja fotograficzna. Ponadto Komendant stwierdził, że w zakresie naruszenia zakazów umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, dokumentacja fotograficzna oraz zeznanie świadka są wystarczającymi dowodami potwierdzającymi naruszenie zakazu umieszczenia na dachu pojazdu lamp. Zaskarżając powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i rozważanie przez Sąd możliwości zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. orzekł o uwzględnieniu skargi, ponieważ uznał, że doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja organu odwoławczego powinna odpowiadać wymogom określonym w treści tego przepisu, zaś zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. regulującym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ powinien rozpoznać sprawę ponownie w jej całokształcie, odnosząc się przy tym do wszystkich zarzutów odwołania, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu – wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy – decyzji. Sąd podkreślił także, że motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowania organu, prowadzącego do zastosowania konkretnego przepisu prawa do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma znaczenie nie tylko prawne, ale i wychowawcze, gdyż pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazanym wymogom nie odpowiada. Z części wstępnej decyzji wynika, że zapadła ona wskutek rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji Komendanta Rejonowego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika jednak, że kontroli i ocenie organu odwoławczego została poddana decyzja z dnia [...] października 2006 r., a nie decyzja Komendanta Rejonowego z dnia [...] lutego 2009 r. Sąd I instancji zauważył również, że wprawdzie w ostatnim akapicie na stronie drugiej jest mowa o zaskarżonej decyzji, ale w sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zakończył postępowanie decyzją z dnia [...] października 2006 r., którą wydano w oparciu o dokumentację zgromadzoną w czasie kontroli drogowej dowodów zgromadzonych w sprawie, w istocie niemożliwym jest ustalenie, której decyzji dotyczy ten akapit. Nawet gdyby przyjąć, że ten fragment uzasadnienia dotyczy decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., to i tak ogólnikowość twierdzeń organu, brak odniesienia się do zarzutów odwołania i nierozpoznanie sprawy w jej całokształcie czynił uzasadnionym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że nie było potrzeby poddawania ocenie pozostałych zarzutów skargi i orzekł o wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skargą kasacyjną wyrok ten w całości zaskarżył Komendant Stołeczny Policji wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom prawa, ponieważ: - niemożliwym jest ustalenie, do której decyzji się odnosi, w sytuacji gdy z przedmiotowego uzasadnia wynika jednoznacznie, że odnosi się ono do zaskarżonej decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. IV z dnia [...] lutego 2009 r., - jest ogólnikowe i nie zawiera odniesienia się do zarzutów strony skarżącej, w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszelkie wymagane przepisami prawa składniki, ze szczególnym wskazaniem rodzaju naruszonych przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz nałożonej w konsekwencji kary pieniężnej, - organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, gdy z uzasadnienia wynika, że przeprowadzono ponowną analizę całości akt sprawy i w jej rezultacie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odpowiadające wymogom prawa uzasadnienie zaskarżonego wyroku, to znaczy: - brak wskazań dla organu odwoławczego co do dalszego postępowania, które to wskazanie powinno być zawarte w wyroku uwzględniającym skargę, - wskazanie błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jest wskazanie jako podstawy uchylenia decyzji organu II instancji art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem zasady dwuinstancyjności, w sytuacji gdy art. 16 § 1 k.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Zarzuty skargi zostały uzasadnione następująco. Zdaniem kasatora z decyzji organu odwoławczego jednoznacznie wynika, która decyzja była poddana kontroli instancyjnej. Wskazuje na to przede wszystkim rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendanta Stołecznego Policji, z którego wynika, że przedmiotem postępowania odwoławczego była decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. IV z dnia [...] lutego 2009 r. W ocenie kasatora należy uznać, że wskazanie w jednym z wersów uzasadnienia decyzji organu odwoławczego błędnej daty i numeru decyzji organu I instancji stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która zostanie sprostowana stosownym postanowieniem. Ponadto uzasadnienie decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Kasator argumentuje, że organ odwoławczy odniósł się merytorycznie do wszystkich zarzutów odwołania wskazując, iż zaskarżona decyzja była zasadna. Potwierdzenie ustaleń organu I instancji oznacza uznanie zarzutów odwołania za niezasadne. Również niesłuszne jest stwierdzenie Sądu I instancji, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, podczas gdy z uzasadnienia decyzji wynika, iż przeprowadzono ponowną analizę całości akt sprawy. Uzasadniając ostatni zarzut skargi kasacyjnej kasator stwierdza, że w żadnym fragmencie uzasadnienia wyroku z dnia [...] października 2009 r. nie ma wskazań dla organu odwoławczego co do dalszego postępowania. Takie uzasadnienie objętego skargą kasacyjną wyroku uniemożliwia jego zastosowanie. Uzasadnienie to zawiera także błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia – wskazanie przepisu art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem zasady dwuinstancyjności jako podstawy uchylenia decyzji organu II instancji, w sytuacji, gdy art. 16 § 1 k.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Na tej podstawie formułuje wniosek, że nie wiadomo naruszenie której z zasad postępowania wskazuje Sąd. Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, dlatego też należało ją uwzględnić. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przesłanki nieważności postępowania określone są w § 2 tego przepisu. W sprawie nieważność postępowania nie zachodzi. Skarżący organ formułuje dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom prawa. Zarzut ten, rozwinięty w trzech podpunktach, w całości zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nieprawidłowo ocenił, że niemożliwe jest ustalenie, do której decyzji odnosi się uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Należy przypomnieć, że pierwszą decyzją, jaka zapadła w sprawie była decyzja wydana przez Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2006 r., następnie uchylona przez Komendanta Głównego Policji. Późniejsze decyzje w sprawie wymiaru kary pieniężnej dla skarżącego wielokrotnie były poddane kontroli instancyjnej i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Ostatecznie w dniu [...] czerwca 2009 r. zapadła decyzja Komendanta Stołecznego Policji, zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Decyzja ta została uchylona wyrokiem będący przedmiotem rozpoznawanej skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może budzić wątpliwości, że zaskarżona decyzja zapadła po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. o prawidłowo wskazanym numerze. Wynika to nie tylko z treści sentencji tej decyzji, ale także z jej uzasadnienia. W związku z tym, że całość uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczy decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że błędne podanie numeru i daty decyzji objętej odwołaniem przez organ II instancji jest oczywistą omyłką pisarską. Należy podzielić stanowisko autora skargi kasacyjnej, iż nie może stanowić naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy omyłkowe wskazanie przez organ odwoławczy w jednym z wersów uzasadnienia błędnej daty i numeru decyzji, która, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mogła podlegać kontroli organu odwoławczego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazane w przytoczonym przepisie wymogi formalne uzasadnienia decyzji administracyjnej znajdują pełne odzwierciedlenie w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Uzasadnienie prawne tej decyzji zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy prawnej, w oparciu o którą doszło do jej wydania, podstawa ta jest również prawidłowo przytoczona. Odnośnie uzasadnienia faktycznego decyzji, należy jednoznacznie stwierdzić, że wyczerpuje ono dyspozycję przepisu art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ II instancji wskazał, jakie elementy stanu faktycznego stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Organ przyjął, iż skarżąca wykonuje transport osób pojazdem nie będącym taksówką osobową, a wyposażonym w taksometr, zaś na dachu pojazdu umieszczone są lampy. Fakt ten uznał za udowodniony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (dokumentacja fotograficzna, zeznanie świadka, świadectwo ponownej legalizacji taksometru fiskalnego). Jedynym mankamentem uzasadnienia decyzji jest stwierdzenie, że: "Organ I instancji zakończył postępowanie decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. (...)". Jak wyżej podniesiono, to stwierdzenie organu II instancji jest błędne, ponieważ nie powinno się odnosić do decyzji z dnia [...] października 2006 r., która nie była przedmiotem odwołania, ale do decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., jednak nie jest to uchybienie na tyle istotne, aby uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. A zatem stwierdzić należy, że nie ma wątpliwości, iż treść uzasadnienia decyzji organu II instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy przewidziane dla uzasadnienia zarówno faktycznego, jak i prawnego, które w całości i jednoznacznie dotyczą decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Wobec powyższego uznać należało, że stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie było chybione, a argumenty skargi kasacyjnej zasadne. Odnośnie drugiego zarzutu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację skarżącego organu jedynie w części. Skarżący organ zarzuca Sądowi I instancji, że ten wbrew dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. nieprawidłowo uzasadnił wyrok, ponieważ nie zawarł w nim wskazań dla organu odwoławczego co do dalszego postępowania oraz fakt błędnego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, czyli art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, podczas gdy podany przepis statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Istotnie, objęty skargą kasacyjną wyrok, nie zawiera wskazań dla organu administracji odnośnie dalszego postępowania, mimo że uchyla jego decyzję. Należy przyznać rację skarżącemu organowi gdy argumentuje, że uzasadnienie wyroku – wbrew przepisowi art. 141 § 2 p.p.s.a. zd. drugie – pozbawione takich wskazań czyni niemożliwym zastosowanie wyroku. Nie można natomiast podzielić stanowiska organu skarżącego odnośnie tego, że niewiadomo, na naruszenie której z zasad postępowania wskazuje Sąd I instancji, kiedy powołuje przepis art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem zasady dwuinstancyjności. Przepis art. 16 § 1 k.p.a., jak trafnie podaje skarżący, rzeczywiście statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Przepis art. 15 k.p.a. wyraża zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędne powołanie przez Sąd I instancji przepisu art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem się na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż jednoznaczne jest, że Sąd powinien powołać zamiast art. 16 § 1 k.p.a. – art. 15 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. weźmie pod uwagę powyższe rozważania w całości, jak również dokona oceny wszystkich zarzutów skargi wniesionej przez A. Sp. z o.o., które będą miały znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz, jako że nie jest związany zarzutami skargi, weźmie pod uwagę wszelkie inne okoliczności, które będą miały znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną organu skarżącego, działając na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił w całości orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 października 2009 r. O kosztach Sąd orzekł stosując przepis art. 203 pkt 2 p.p.s.a.