I OSK 113/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie: sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant Monika Myślak - Kordjak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 830/09 w sprawie ze skargi W. F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 830/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Myśliborzu zwolnił asp. szt. W. F. ze służby z dniem [...] sierpnia 2006 r. Rozkaz ten utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie rozkazem z dnia [...] września 2006 r., jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił oba rozkazy wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 610/08. Wskutek tego, Komendant Powiatowy Policji w Myśliborzu rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] przywrócił asp. szt. W. F. do służby w Policji i ustalił należne mu składniki uposażenia. Następnie, rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Myśliborzu przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku, natomiast rozkazem z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2006 r. w wysokości 1/12 jednomiesięcznego uposażenia oraz odmówił przyznania nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r. na podstawie art. 42 ust. 6 oraz art. 110 ustawy o Policji w zw. z §1 ust. 1, 2 i §3, §12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie rozkazem z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy rozkaz organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] dotyczący nagrody dla skarżącego. W wyniku złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił ją wskazując, iż Sąd nie podziela argumentów odwołania, powtórzonych później w skardze do Sądu, że skoro skarżący otrzymywał świadczenie w 2007 r., to należy mu się nagroda roczna za 2007 r. oraz na podstawie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, także za 2008 r. Skarżący nie pełnił służby w 2007 r. i 2008 r., dlatego zgodnie z art. 110 ustawy o Policji organy obu instancji zasadnie odmówiły skarżącemu nagrody rocznej za te lata. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżący pobierał świadczenia w 2007 r., gdyż podstawą do jego wypłaty był art. 117 ust.1 ustawy o Policji stanowiący, że policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Podstawą do wypłaty nagrody rocznej nie może być też art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, gdyż dotyczy on świadczenia pieniężnego wypłaconego na podstawie art. 42 ust. 5, czyli po przywróceniu do służby, za okres pozostawania poza służbą. Takie świadczenie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia skarżący otrzymał ale nie ma to żadnego związku z wypłatą nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. Ponadto, ustawodawca nie przyjął rozwiązania sugerowanego przez skarżącego, że policjant po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby ma zaliczony cały okres pozostawania poza służbą tak jakby przez cały czas pełnił służbę. Sąd nie podziela też stanowiska, że organy dopuściły się naruszenia art. 132 kpa przy wydawaniu rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...], którym Komendant Powiatowy Policji w Myśliborzu zmienił na podstawie art. 132 kpa rozkaz z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w zakresie mnożnika uposażenia, zwłaszcza, iż powołany rozkaz z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] nie był przedmiotem odwołania. Sąd nie podzielił też poglądu skarżącego, że Komendant Wojewódzki Policji naruszył zasadę dwuinstancyjności przez to, że przedstawił uzasadnienie, które w istocie powinno się znaleźć w decyzji organu pierwszej instancji. Zadaniem organu drugiej instancji jest bowiem m. in. uzupełnienie braków w decyzji organu pierwszej instancji, w tym przez uzupełnienie bądź bardziej wnikliwe uzasadnienie decyzji. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2009 r. wniósł W. F. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 §1 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 75 i art. 77 §1 kpa poprzez nie zauważenie przez Sąd błędnej treści rozkazu nr [...], ponieważ przyznana nagroda za 2006 r. winna być w innej wysokości w związku z wydaniem rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2009 r. zmieniającego wysokość mnożnika dodatku funkcyjnego. Zarzucono również naruszenie wykładni prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 6 ustawy o Policji polegające na przyjęciu, że nienależna jest nagroda roczna, mimo iż skarżący otrzymywał uposażenie w 2007 r. i 2008 r. poprzez przyjęcie, że skarżący przebywał poza służbą mimo iż decyzje - rozkazy personalne zostały uchylone oraz poprzez niewłaściwą wykładnię art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, iż nie jest należna nagroda roczna z tytułu pozostawania poza służbą, gdzie skarżący był w służbie po uchyleniu rozkazów personalnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stan faktyczny sprawy stwierdzając, iż rozkaz personalny nr [...] w części jest niezgodny w zakresie przyznanej nagrody rocznej, gdyż mnożnik zaskarżonego rozkazu wynosił 1,80, a następnie został rozkazem personalnym nr [...] skorygowany do 1,90, zatem przyznana nagroda roczna w zaskarżonym rozkazie personalnym jest niższa niż obowiązywała w dniu jej przyznania. Sąd powinien był to zauważyć, zwłaszcza iż zwracał na to uwagę pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Sądem, że zaskarżony rozkaz zaniża nagrodę roczną, gdyż wydanie rozkazu personalnego nr [...] spowodowało prawidłowe ustalenie mnożnika zaszeregowania. Mnożnik i jego wysokość wpływa na wysokość nagrody rocznej. Ponadto, uchylenie rozkazów personalnych skutkuje tym, że akty te zostały usunięte z obrotu prawnego, zatem należy przyjąć, że skarżący przebywał w służbie, a zatem skarżącemu zostały przyznane uposażenia świadczenia pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej ppsa, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zarzut niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji błędnego – w ocenie skarżącego kasacyjnie – ustalenia wysokości nagrody za 2006 r. z powodu nieuwzględnienia faktu zmiany mnożnika dodatku funkcyjnego rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] jest o tyle niezrozumiały, iż przyznane skarżącemu uposażenie wraz z dodatkami po przywróceniu do służby nie dotyczy okresu sprzed przywrócenia do służby. Z tego względu, wysokość mnożnika dodatku funkcyjnego ustalona dopiero w 2009 r. w żaden sposób nie wpływa na wysokość nagrody przyznanej za 2006 r. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.) według którego, okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Cytowany przepis – jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji - nawiązuje do art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, w którym wskazano na przysługiwanie policjantowi - przywróconemu do służby za okres pozostawania poza służbą - świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Powołany art. 42 ust. 6 ustawy o Policji dotyczy zatem okresu, za który policjantowi wypłaca się świadczenie w wysokości nie większej niż za 6 miesięcy, gdy nie pozostawał on w służbie. Natomiast nagroda – zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji - przysługuje policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym, której wysokość ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Pozostawanie skarżącego poza służbą w 2007 i w 2008 r. nie mieści się w katalogu przypadków wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, dlatego prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił brak podstaw do przyznania skarżącemu nagrody za 2007 r. i 2008 r., skoro w tym czasie skarżący pozostawał poza służbą. Również pobieranie przez skarżącego świadczenia w 2007 r. nie oznacza pełnienia przez niego służby w rozumieniu art. 110 ust. 1 ustawy o Policji dla nabycia prawa do nagrody, skoro świadczenie to było wypłacane właśnie z racji zwolnienia ze służby, na podstawie art. 117 ust. 1 ustawy o Policji. Uchylenie zaś w 2009 r. rozkazów personalnych o zwolnieniu skarżącego ze służby w 2006 r. nie skutkuje uznaniem pozostawania przez niego w służbie od 2006 r. Skutki uchylenia rozkazu zwalniającego ze służby określone bowiem zostały w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, w postaci przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Instytucja przywrócenia do służby oznacza zatem ponowne zatrudnienie na warunkach sprzed zwolnienia, nie zaś – jak wskazuje to skarżący kasacyjnie – na uznaniu zwolnionego funkcjonariusza za cały czas pełniącego służbę dla nabycia prawa do nagrody rocznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.