I SA/Sz 455/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Anna Sokołowska Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi PUP "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Gminy C określił podatnikowi – Przedsiębiorstwu Usługowo – Produkcyjnemu "P" Spółce z o.o. z siedzibą w C wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Przedsiębiorstwo Usługowo – Produkcyjne "P" Spółka z o.o. (dalej w skrócie Spółka) złożyło w dniu [...] r. na rok [...] deklarację na podatek od nieruchomości, w której wykazało podatek w łącznej wysokości [...] zł, dotyczący wyłącznie budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka w dniu [...] r. aktem notarialnym Rep A nr [...] nabyła prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonych w C Obr. [...] o pow. [...] m kw. i nr [...] o pow. [...] m kw. oraz prawo własności budynków i budowli położonych na działce nr [...] co skutkowało złożeniem w dniu [...] r. korekty deklaracji [...] w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r., w której wykazano podatek od nieruchomości w łącznej wysokości [...] zł. W deklaracji zwiększono podstawy opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o [...] m kw. oraz podstawę opodatkowania powierzchni budynków (kondygnacje o wysokości powyżej [...] m) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o [...] kw. W kolejnej korekcie deklaracji z dnia [...] r. Spółka wykazała podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł, w której powierzchnie zakupionych w dniu [...] r. gruntów i budynków wykazała jako powierzchnie pozostałe oraz zwiększyła o [...] zł wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uzasadniając powyższą korektę, Spółka wskazała, że wyłączenie z podstawy opodatkowania związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, zakupionych w dniu [...] r. nieruchomości wynika ze złego stanu technicznego obiektów, co potwierdza protokół zdawczo-odbiorczy przekazania nieruchomości z dnia [...] r. Organ pierwszej instancji, w decyzji z dnia [...] r., powołując się na treść przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stwierdził, że omawiane wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i nie będzie mógł być w przyszłości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, z powodu zdarzenia niezależnego od podatnika. Następnie, powołując się na regulację Prawa budowlanego (art. 66, 68) wskazał, że ze względu na zły stan techniczny budynku (w tym zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku) właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego. W przypadku gruntu może to mieć miejsce w sytuacji trwałego braku możliwości użytkowania spowodowanego np. chemicznym, radioaktywnym lub bakteriologicznym skażeniem. Dalej w uzasadnieniu swojej decyzji Burmistrz, na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał, że korekta deklaracji za [...] r., w której wyłączono z podstawy opodatkowania związanej z działalnością gospodarczą nieruchomości zakupione w dniu [...] r. i opodatkowanie ich stawką jak za pozostałe, ze względu na stan techniczny, nie jest zasadna. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż wyłączenie "ze względów technicznych" przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może nastąpić jeśli przedsiębiorca nabył nieruchomości zabudowane, które nie nadają się do prowadzenia działalności tylko dlatego, że konieczne jest przeprowadzenie remontu lub prac adaptacyjnych. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę dowodów w postaci protokołu zdawczo-odbiorczego, a także kasety wideo na okoliczność stanu technicznego spornych nieruchomości, organ stwierdził, iż dowody te wskazują, że konstrukcja budynku nie wymaga wyłączenia z użytku. Za nie wystarczające do stwierdzenia złego stanu technicznego nieruchomości, organ uznał argumenty podatnika o braku instalacji elektrycznej, wybitych szybach, pozostałościach gruzu po usunięciu linii technologicznej w budynku. Burmistrz wskazał natomiast, że z zeznań świadków (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] r.) wynika, że nie występowano do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyłączenie z użytkowania całości lub części zakupionych nieruchomości oraz nie zgłoszono rozpoczęcia prac remontowych. Organ wskazał także, że w trakcie przesłuchania ustalono zakres przeprowadzonych robót i że były to prace porządkowe, polegające na odgruzowaniu i kruszeniu hałd betonu, zasypywaniu dołów technologicznych i ubytków posadzki na halach, szkleniu okien, wykonywaniu nowych bram wjazdowych, naprawie instalacji elektrycznej, ogrodzenia oraz instalacji elektrycznej zewnętrznej. Dalej w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji, powołując się na stanowisko Ministra Finansów (pismo z dnia [...] r. znak [...] ) i orzeczenie [...] r. stwierdził, że brak odpowiednich decyzji o wyłączeniu z całkowitego użytkowania nieruchomości stanowi dodatkową przesłankę świadczącą o tym, że stan techniczny spornych obiektów (budynków i gruntów) nie miał charakteru trwałego i nieodwracalnego, który nie uzasadnia wyłączenia z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ ocenił, iż przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do zastosowania stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla obiektów nie związanych z działalnością gospodarczą (pozostałych). Nieruchomość nie traci bowiem swojego charakteru i związku z prowadzoną przez podmiot działalnością z powodu chwilowego jej niewykorzystywania dla potrzeb tej działalności, wskutek prowadzonego remontu lub adaptacji. Ponadto, zdaniem organu nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowych budynków nie dyskwalifikował ich z prowadzenia działalności gospodarczej lecz jedynie ograniczał wysokość uzyskiwanych z tych budynków – bezpośrednio- dochodów w danym roku podatkowym. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpatrzenia ewentualnie uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji Burmistrza zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną jego wykładnię, a mianowicie przyjęcie, iż wyłączenie z zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje jedynie sytuacje, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie będzie mógł być w przyszłości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, a także przyjęcie, iż należące do skarżącej nieruchomości, mogły być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, 2. naruszenie art. 187 § 1 w związku z art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie zebrania oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także, z uwagi na brak definicji legalnej "względów technicznych" nieruchomości, poprzez zaniechanie powołania biegłego z zakresu budownictwa celem usunięcia wątpliwości dotyczących stanu technicznego nieruchomości skarżącej 3. naruszenie art. 180 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie na tej podstawie, iż jedynym dowodem dla wykazania złego stanu technicznego nieruchomości skarżącej mogą być decyzje administracyjne, które ten zły stan techniczny mogłyby potwierdzić, 4. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na całkowicie dowolnym przyjęciu, iż niemożliwość wykorzystania nieruchomości skarżącej do prowadzenia działalności gospodarczej musi polegać w rozumieniu przepisów art. 66 oraz 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - m. in. na zagrożeniu życiu i zdrowia ludzi czy też skażeniu gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C z dnia [...] r. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, aby uzasadnione było wyłączenie tego przedmiotu z podstawy opodatkowania przewidzianej dla prowadzenia działalności gospodarczej, winien mieć charakter trwały, wynikać ze zdarzenia niezależnego od woli podatnika i być potwierdzony przez właściwy organ administracji budowlanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...] r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Pełnomocnik w skardze zarzucił naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych a także przepisów postępowania w tym art. 180 § 1 i 2, art. 187 § 1, art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej. Rozwijając powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi, powołano podobną argumentację jak w odwołaniu. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną (rozszerzającą) wykładnię art. 1 a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy podatkowej pełnomocnik wskazał, iż nie jest prawidłowe wiązanie pojęcia "względów technicznych" z wynikającym z przepisów Prawa budowlanego obowiązkiem uzyskania od organu nadzoru budowlanego decyzji o wyłączeniu z użytkowania całości lub części budynku. Zdaniem autora skargi takie powiązanie jest niezgodne z art. 180 Ordynacji podatkowej, gdyż jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wyjaśniono także, iż obowiązkiem organu podatkowego, stosownie do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej jest w niniejszym postępowaniu wykazanie, iż przedmiotowa nieruchomość należąca do skarżącej nie mogła być zakwalifikowana jako budynki czy grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według pełnomocnika wielokrotna kontrola instancyjna stanowiska organu I instancji, świadczy o tym, że w stanie faktycznym sprawy zachodzą co najmniej poważne wątpliwości co do oceny stanu technicznego przedmiotu opodatkowania. W ocenie pełnomocnika skarżącej, w celu usunięcia tych wątpliwości, wobec braku legalnej definicji "względów technicznych" nieruchomości, zasadnym było skorzystanie przez organ podatkowy z możliwości wynikającej z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, a mianowicie powołanie biegłego z zakresu budownictwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego ani procesowego. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest poprawność zakwestionowanej przez organy podatkowe korekty deklaracji dla podatku od nieruchomości za [...] r., w której Spółka wyłączyła ze względu na stan techniczny z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla przedmiotów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, budynki i grunty nabyte w dniu [...] r., stosując dla tych obiektów stawkę niższą. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej w skrócie u.p.o.l) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, powołany przez organy podatkowe rozpoznające niniejszą sprawę - a który to pogląd skład orzekający podziela - iż wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany w działalności trwale, i to niezależnie od woli podatnika. Nie uzasadnia takiego wyłączenia przykładowo brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji, adaptacji obiektu. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ( por. Wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, nie publ., wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05 opubl. baza orzeczeń NSA na: orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Poznaniu z 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1124/08 opubl. baza orzeczeń NSA, wyrok WSA w Lublinie z 5 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 243/08 opubl. baza orzeczeń NSA). Podobnie w doktrynie zauważa się, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. W przeciwnym razie podatnicy będą mogli łatwo wykazać, że budynki te nie są opodatkowane najwyższymi stawkami, ponieważ nie nadają się ze względów technicznych do prowadzenia działalności. Nie może być tak, że przysłowiowa "dziura w dachu" powoduje, że budynek traci charakter związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przez to zdecydowanie zmniejsza się jego opodatkowanie (tak L. Etel , S. Presnarowicz [w] Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003). Ponadto należy zwrócić uwagę, iż z wykładni celowościowej art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wynika, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też wymaga nakładów w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do wykorzystania. Ustawodawca w przepisie tym bowiem, z przyczyn społecznych i gospodarczych zróżnicował maksymalne stawki podatku ze względu na kategorię nieruchomości. Dla budynków i ich części związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna z wyjątkiem budynków i ich części przydzielonych na potrzeby bytowe osób zajmujących lokale mieszkalne oraz od części budynków mieszkalnych stawki te mogą być wyższe niż dla budynków i gruntów pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2, 4, 6 i 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Najniższą stawkę podatkową przewidziano dla budynków mieszkalnych lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania. W świetle powyższych rozważań przeprowadzona przez organy podatkowe wykładnia przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie budzi zastrzeżeń Sądu. Wobec tego sformułowany w skardze zarzut naruszenia ww. przepisu prawa materialnego uznać należy za bezzasadny. W ocenie Sądu bez wpływu na treść osądzanego rozstrzygnięcia pozostaje błędna teza organów podatkowych, iż nieodpowiedni stan techniczny winien wynikać z decyzji organu nadzoru budowlanego o zakazie użytkowania obiektu budowlanego lub opróżnieniu lub wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na zły stan techniczny. Takiego wymogu nie ma bowiem w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por. wyrok z dnia 23.03.2006r. I SA/Rz 517/05, Lex nr 343465). Z całokształtu sprawy jak i wcześniejszych rozważań Sądu jednoznacznie wynika, że teza ta nie stanowiła jedynej i wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia, a jedynie dodatkową argumentację. Jak podkreślił NSA w cyt wyżej wyroku z dnia 9 stycznia 2009 r. "Rozważenie zastosowania wyjątku przewidzianego w pkt 3 ust. 1 art. 1a u.p.o.l wymaga szczegółowego i zindywidualizowanego ustalenia oraz rozważenia rodzaju i obiektywnego charakteru tej przeszkody, przyczyn jej powstania i występowania w okresie, którego dotyczy dane postępowanie podatkowe". W toku postępowania podatkowego wyjaśnienie, czy w konkretnej sprawie wystąpiły przyczyny dające się zakwalifikować jako "względy techniczne" winno stanowić istotny element tego postępowania. Na gruncie niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające pozwalające na prawidłowe określenie stanu technicznego przedmiotów opodatkowania w roku[...] . Wobec tego za chybione należy uznać również zarzuty naruszenia przepisów art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć iż, wbrew temu co twierdzi skarżąca, to na podatniku (przedsiębiorcy) wskazującym na tego rodzaju przyczyny mające wpływ na sposób opodatkowania, ciąży obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być, ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Z jednej strony bowiem, zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale z drugiej strony nie zwalnia to podatnika z obowiązku współdziałania z organem w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Jak wynika z decyzji organów podatkowych i zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, wykazane przez Spółkę przeszkody w korzystaniu z nieruchomości, świadczące jej zdaniem o złym stanie technicznym, wyłączającym z przedmiotów opodatkowania, nie zostały uznane za trwałe i obiektywne. Skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że owe względy techniczne miały wpływ na sposób wykonywania jej działalności gospodarczej. W toku postępowania, na okoliczność złego stanu technicznego przedstawiono jedynie protokół zdawczo odbiorczy nieruchomości oraz kasetę video. Organ dokonał analizy tego materiału, a także przeprowadził dowody w postaci przesłuchania świadków. Z zeznań tych wynikało, że zakres przeprowadzonych prac remontowych na terenie nieruchomości obejmował głównie prace porządkowe (wywóz gruzu, szklenie okien, montaż bramy wjazdowej, naprawę instalacji elektrycznej). Na tej podstawie organ ocenił, że nie zachodziły w sprawie względy techniczne wyłączające prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd, taką ocenę podziela. Skarżąca w toku postępowania, poza wyżej wymienionymi dowodami oraz wnioskiem dowodowym w zakresie powołania biegłego, nie złożyła zastrzeżeń lub dodatkowych wyjaśnień, pozwalających na odmienna ocenę. A dowód z przesłuchania świadków, zdaniem Sądu stanowi dowód wiarygodny i jednoznacznie potwierdzający, że przedmiotowe nieruchomości nie mogą zostać wyłączone ze względu na stan techniczny. Dodatkowo, należy wskazać, że powyższą ocenę potwierdza okoliczność, iż w [...] r. (jak wynika z akt sprawy) zostały zawarte umowy najmu części przedmiotowych nieruchomości, które miały być wykorzystywane przez inny podmiot począwszy od [...] r. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi niepowołania przez organy podatkowe biegłego na okoliczność, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać go za całkowicie chybiony. Zasada wynikająca z powołanego art. 187 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, tak jak miało miejsce to na gruncie niniejszej sprawy, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Sąd nie dopatrzył się również przekroczenia przez organy podatkowe granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe dokonały wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału rozumianego jako uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich wiarogodności. Nie ma w sprawie podstaw, aby zdyskwalifikować przeprowadzoną ocenę dowodów. Sąd władny jest podważyć ocenę dowodów tylko wówczas, gdyby - w świetle dyrektyw płynących z art. 191 Ordynacji podatkowej - okazała się ona rażąco wadliwa albo w sposób oczywisty błędna. Spółka nie formułuje zarzutów mogących wskazywać na kwalifikowaną obrazę zasad swobodnej oceny dowodów przez organy podatkowe. Samo dokonanie jego oceny w sposób odmienny od oczekiwań Spółki, nie może być potraktowane jako naruszenie art. 191 § 1 Ordynacji podatkowej, czy jakichkolwiek innych przepisów postępowania podatkowego. Sąd nie stwierdza także, by uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów określonych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Opis stanu faktycznego odnosi do wszystkich kwestii mających wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy orzekający w drugiej instancji wskazał, aczkolwiek bardzo zwięźle, które fakty uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, jak również wskazał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne przytacza przepisy prawa stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd podkreśla, że nawet lakoniczność uzasadnienia orzeczenia sama przez się nie jest równoznaczna z naruszeniem powyższego przepisu, bowiem o jego naruszeniu świadczyłoby dopiero wykazanie, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia pozbawione jest konkretnych elementów, o których jest w nim mowa; lakoniczne, a więc w pewnym sensie zwięzłe, uzasadnienie może zawierać wszystkie elementy wymagane przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zatem nawet skrótowe odniesienie się przez organ odwoławczy do głównego nurtu sporu, nie stanowi w ocenie Sądu takiego rodzaju naruszenia powyższego przepisu, które mogłoby być zakwalifikowane jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Reasumując, Sąd stwierdza, zatem, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające pozwalające na prawidłowe określenie stanu technicznego przedmiotu opodatkowania. W stanie faktycznym sprawy nie budzi zastrzeżeń dokonana przez organ podatkowy ocena, iż brak było przesłanek do wyłączenia z opodatkowania przedmiotowego budynku ze względów technicznych (zgodnie z definicją zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy oppl). Przedmiotowa nieruchomość, nabyta w dniu [...]r., stanowiąc przedmiot opodatkowania związany z działalnością gospodarczą w [...] r. nie może zatem być opodatkowana wg stawek ustalonych dla budynków pozostałych, ale stawką najwyższą. Dlatego Sąd na podstawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.