I OSK 1511/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.), Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędzia WSA del. do NSA Jolanta Rudnicka, Protokolant asystent sędziego Aleksandra Żurawicka, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wydawnictwa [...] Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Gd 565/09 w sprawie ze skargi Wydawnictwa [...] Sp. z o.o. w G. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasad gospodarowania zasobem komunalnych lokali użytkowych, czynszów i ich płatności 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wydawnictwa [...] Sp. z o.o. w G. na rzecz Rady Miasta Gdańska kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 565/09 oddalił skargę Wydawnictwa [...] Spółka z. o. o. w G. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasad gospodarowania zasobem komunalnych lokali użytkowych, czynszów i ich płatności. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Dnia 26 czerwca 2008 r. Rada Miasta Gdańska podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zasad gospodarowania zasobem komunalnych lokali użytkowych, czynszów i ich płatności, co do której Wydawnictwo [...] Spółka z o.o. z siedzibą w G. wystąpiło, w trybie art. 101 ust. 1 U.s.g., o usunięcie naruszenia prawa polegającego na podziale Miasta Gdańska na strefy czynszowe, które doprowadziło do drastycznego zwiększenia obciążenia najemców z tytułu opłat czynszowych, zarzucając organowi naruszenie zasad stanowienia aktów prawa miejscowego, polegające na przerzuceniu przez Radę Miasta Gdańska na Zarząd Miasta Gdańska uprawnienia do określania wysokości czynszów dla najemców, co stanowi przejaw nieuprawnionej delegacji kompetencji, jak również złamanie konstytucyjnej zasady państwa prawnego, co przejawia się m.in.: w braku trybu respektowania praw nabytych przez najemców na podstawie umów podpisanych z władzami miasta, czy też wprowadzenia stosowanych przepisów przejściowych, co oznacza wejście w życie postanowień uchwały niekorzystnych dla najemców z mocą wsteczną oraz braku vacatio legis. Podniesiono też zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania podmiotów poprzez wprowadzenie w kwestionowanej uchwale podziału najemców na dwie kategorie oraz różnicowanie wysokości czynszu w zależności od charakteru wykonywanej działalności bądź miejsca jej wykonywania (strefa prestiżu). Następnie pismem z dnia 3 czerwca 2009 r. Wydawnictwo [...] Spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą uchwałę żądając jej uchylenia w części dotyczącej określenia zasad płatności czynszów oraz zwrotu kosztów postępowania, powtarzając w uzasadnieniu w znacznej części argumentację podniesioną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, koncentrując się na zarzutach naruszenia Konstytucji RP polegających m.in.: na bezprawnym delegowaniu kompetencji przez Radę Miasta Gdańska na Zarząd Miasta, naruszeniu zasady państwa prawnego poprzez nierespektowanie praw nabytych najemców oraz brak przepisów przejściowych w kwestionowanej uchwale, które łagodziłyby skutki znacznego wzrostu czynszów oraz naruszeniu zasady równego traktowania najemców – adresatów uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Gdańska wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż we wcześniej obowiązującej uchwale z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], Rada Miasta Gdańska wskazała, że wysokość stawek bazowych niezbędnych do ustalana wysokości czynszu za najem lokali będzie ogłaszana przez Prezydenta Miasta Gdańska w formie zarządzenia, na podstawie badania rynku przeprowadzonego przez wyspecjalizowaną jednostkę, które doprowadziły do zmiany sposobu obliczania stawki i wprowadzenia w życie zmian kwestionowaną uchwałą z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...]. Prezydent Miasta Gdańska, zarządzeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. podał do publicznej wiadomości zarówno wyniki badania rynku, jak i opis cech lokali użytkowych i przyporządkowanych im współczynników. Organ nie zgodził się również z zarzutem nieprzestrzegania standardów państwa prawnego, powołując się na zawarte w kwestionowanej uchwale przepisy przejściowe, w tym § 12, na podstawie których termin wprowadzenia nowego mechanizmu ustalania stawek czynszu przesunięto z dnia 1 stycznia 2007r. do dnia 1 stycznia 2009 r., co było korzystne dla najemców. Ponadto okres dostosowawczy przewidziany w § 12 uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. został wypracowany m.in. w rezultacie długotrwałych konsultacji z reprezentantami środowisk gospodarczych poprzedzających podjęcie uchwały, które nie mogło być zatem zaskakujące dla jej adresatów, a tym bardziej nie naruszyło zasady państwa prawnego. Co do zarzutu naruszenia zasady równego traktowania podmiotów organ wskazał, że obniżka stawki czynszu o 25% w strefie prestiżu jest instytucją powszechnie stosowaną w wielu gminach w Polsce a dodatkowo była już stosowana przed uchwaleniem uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. na terenie Gdańska. Nie oznacza to jednak dyskryminacji, czy uprzywilejowania niektórych podmiotów, lecz jest przejawem ochrony dla słabszej gospodarczo grupy przedsiębiorców, wykazujących się ze względu na specyfikę i koszty prowadzonej działalności niższą konkurencyjnością na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę w pierwszej kolejności badał czy skarżące Wydawnictwo [...] Spółka z o.o. z siedzibą w G. spełniło wymogi formalne do wniesienia skargi, z art. 52 § 3 P.p.s.a., i wskazał, że wezwało ono Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 28 kwietnia 2009 r., a wobec niezłożenia odpowiedzi na to wezwanie wniosło skargę na uchwałę do sądu za pośrednictwem organu, którego działanie zaskarżono w trybie art. 101 ust. 1 U.s.g. Dalej Sąd I instancji biorąc pod rozwagę podstawę prawną zaskarżonej uchwały tj. art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 35 i art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stwierdził, iż Rada Miasta Gdańska posiadała kompetencje do podjęcia uchwały w przedmiocie sposobu obliczania stawki czynszu odnośnie lokali użytkowych, których jest właścicielem, bowiem określenie zasad obciążania lokali użytkowych z tytułu najmu należy do wyłącznej kompetencji Rady Gminy, których nie może przenosić na organ wykonawczy, gdyż mają charakter niezbywalny, jednakże nie ma przeszkód do tego, by samo wykonanie uchwały powierzyć organowi wykonawczemu gminy (burmistrzowi), jak to miało miejsce w zaskarżonej uchwale, co wynika chociażby z treści art. 30 ust. 1 U.s.g. Jednocześnie podjęta uchwała mogła być zaskarżona do sądu administracyjnego, bowiem niniejsza sprawa mieści się w szeroko rozumianym pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej, użytym w art. 101 ust. 1 U.s.g., przez które należy rozumieć wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez organy administracji, które nie mają charakteru cywilnoprawnego. Tak jest przy podejmowaniu przez organy gminy rozstrzygnięcia o zasadach ustalania wysokości stawek czynszu najmu lokali użytkowych w oparciu o opracowany przez rzeczoznawcę algorytm (wzór), odzwierciedlający wpływ ustalonych cech lokalu na wysokość stawki czynszu najmu, co umożliwia uzyskanie właściwego dla rynku poziomu stawek najmu lokali użytkowych, szczególnie w tych rejonach miasta, w których stawki czynszu uzyskiwane na rynku znacząco odbiegają od średniej stawki dla Gdańska. Zdaniem Sądu, decydowanie o tym ma w sobie typowe cechy administrowania mieniem komunalnym, zaś rozstrzyganie w formie uchwały następuje w ramach wykonywania publicznoprawnych zadań gminy i poprzedza rozporządzanie nieruchomością w formie czynności cywilnoprawnych (zawarcie stosownej umowy przez organ wykonawczy). Odnosząc się natomiast do zasadniczej kwestii, która przesądziła o oddaleniu skargi, tj. braku legitymacji skargowej Wydawnictwa [...] Spółka z o.o. Wojewódzki Sąd stwierdził, że skarżące Wydawnictwo nie wykazało naruszenia swego interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę, podając jedynie, iż kwestionowana uchwała z dnia 26 czerwca 2008 r. narusza przysługujące jemu prawa najmu nieruchomości oraz szereg przepisów w tym Konstytucję RP. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że ograniczenie, wynikające z ustaw samorządowych, polegające na wykazywaniu przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, powoduje, że skarga z art. 101 ust. 1 U.s.g nie ma w pełni charakteru actio popularis i stanowi istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 P.p.s.a. Sąd natomiast zobowiązany jest do zbadania legitymacji procesowej skarżącego poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie, zaś osoba skarżąca musi wykazać naruszenie owego interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją, bowiem do wniesienia skargi nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani stan zagrożenia interesu prawnego. Wojewódzki Sąd ustalił, iż Wydawnictwo [...] Spółka z o.o. nie dysponuje tytułem prawnym w odniesieniu do zajmowanej nieruchomości, który wynika z umowy cywilnoprawnej, tj. z umowy najmu, mającej charakter zobowiązaniowy. Fakt zawarcia umowy cywilnoprawnej nie pozbawia właściciela możliwości dysponowania przedmiotem najmu (dzierżawy), w szczególności – ustalania nowych zasad wysokości czynszu najmu w stosunku do określonej kategorii lokali. Przedmiotowa uchwała nie zmienia sytuacji prawnej Wydawnictwa i w konsekwencji – nie narusza jego interesu prawnego. Natomiast zwiększenie wysokości czynszu wobec najemców w istocie to niedogodność, niemniej taka, która stanowi jedynie przejaw naruszenia interesu ekonomicznego, który nie może być utożsamiany z naruszeniem interesu prawnego, m.in. dlatego, że nie dotyczy bezpośrednio zaskarżonej uchwały, a dopiero przyszłej czynności o charakterze cywilnoprawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził, że skarżące Wydawnictwo nie wykazało zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną. Taki związek musi powodować obecnie, a nie w przyszłości, następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Tymczasem zaskarżona uchwała Rady Gminy Gdańska jest uchwałą o charakterze programowym, określająca kierunek działania gminy na obszarze rozporządzania własnością gminy w odniesieniu do lokali użytkowych, skierowaną do organu wykonawczego, który ma wykonać określone obowiązki związane z realizacją postanowień przyjętych przez organ stanowiący. Jest to istotne, gdyż uchwały rady gminy i zadania gminy dotyczące gospodarowania mieniem komunalnym wykonuje, w myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 U.s.g., wójt (burmistrz, prezydent miasta). Powierzenie wykonania tej uchwały Prezydentowi Miasta Gdańska oznacza jedynie, że został on służbowo zobowiązany do podjęcia właściwych czynności organizacyjnych oraz czynności prawnych w określonym ustawowo trybie postępowania, zmierzających do zawierania z najemcami lub dzierżawcami umów najmu na nowych zasadach, przy równoczesnym uchwalaniu stawek wobec osób indywidualnych. Nie jest to zatem, wbrew twierdzeniu skarżącego, bezprawne delegowanie kompetencji przez Radę Miasta Gdańska na Zarząd, ale podział kompetencji w granicach prawa. Od powyższego wyroku Wydawnictwo [...] Sp. z o.o. złożyło skargę kasacyjną, w której, na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1, art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gdzie problem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy Wydawnictwo [...] Sp. z o.o. będąc najemcą lokalu użytkowego, znajdującego się w gestii Gdańskiego Zarządu Nieruchomości Komunalnych z siedzibą w G. przy ul. [...], położonego w G. przy ul. [...] ma w świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) ma legitymację skargową do zaskarżenia uchwały Rady Miasta Gdańska dotyczącej zasad najmu lokali użytkowych na terenie miasta Gdańska oraz zmiany odpłatności za ich użytkowanie, obejmującej użytkowany przez Wydawnictwo lokal, w sytuacji gdy sposób realizacji przysługujących w tym zakresie uprawnień Radzie Miasta Gdańska jest sprzeczny z obowiązującym prawem. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w/g norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż skarżący nie kwestionuje prawa Rady Miasta Gdańska do dysponowania swoim mieniem, w tym ustalania zasad jego gospodarowania, ale problem dotyczy tego, czy sposób jego realizacji jest zgodny z obowiązującym stanem prawnym i czy nie narusza praw innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Gdańska, w tym najemców lokali użytkowych będących w gestii władz miejskich, bowiem w skardze zostało wykazane, że działanie to jest sprzeczne z prawem zarówno miejscowym jak również z Konstytucją RP, że narusza indywidualny i subiektywnie pojmowany interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy, a skarżący wykazał, że w dacie wniesienia skargi istniał związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną sytuacją prawną i wynikające z tego naruszenie interesu prawnego. Uzasadnieniem tego ma być okoliczność otrzymania od Gdańskiego Zarządu Nieruchomości Lokalowych aneksu, którego podstawą jest zaskarżona uchwała, do umowy najmu z 2 lutego 1991 r., a który dotyczył podwyżki czynszu najmu, którego niepodpisanie skutkować miało wypowiedzeniem umowy najmu. W trakcie już postępowania sądowego skarżący otrzymał kolejny aneks dotyczący nie tylko kwestii finansowych, ale również zmieniający zasady korzystania przez niego z lokalu z takim samym skutkiem przy braku jego podpisania a ponadto pozbawiającym skarżącego prawa do wykupu tego lokalu w trybie bezprzetargowym, o co skarżący wystąpił w piśmie z dnia 23 lutego 2001 r. i w chwili obecnej trwają negocjacje. Zatem podjęte na podstawie uchwały postanowienia powodują, iż w przypadku ich nieprzyjęcia skarżący traci uprawnienie zarówno do najmu jak również wykupu w trybie bezprzetargowym lokalu. Tak więc związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a sytuacją prawną skarżącego jest oczywisty i ma on w pełni niezaprzeczalny interes prawny, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy, do jej kwestionowania w drodze skargi do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i o zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a. rozpoznaje sprawę będąc związany granicami skargi kasacyjnej, jednakże z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przyczyny nieważności, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny oceniał zaskarżony wyrok w ramach podstaw i zarzutów określonych w skardze kasacyjnej, która w swojej treści zawiera wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, wobec czego NSA związany jest stanem faktycznym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji. Podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w niezasadnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż skarżące Wydawnictwo [...] Sp. z o.o. - najemca lokalu użytkowego znajdującego się w zarządzie Gdańskiego Zarządu Nieruchomości Komunalnych, nie miał legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady Miasta Gdańska dotyczącej zasad najmu lokali użytkowych na terenie miasta Gdańska oraz zmiany odpłatności za ich użytkowanie, w sytuacji kiedy sposób realizacji przysługujących Radzie, w tym zakresie uprawnień, jest sprzeczny z obowiązującym prawem, należało uznać za nietrafny. Stosownie bowiem do wskazanego przepisu: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Należy przypomnieć, iż zagadnieniem legitymacji skargowej, na mocy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniach wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, publ. OTK ZU 8/A/2003 poz. 84) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, publ. OTK-A 2008/7/121) wskazał, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Trybunał podzielił interpretację przyjętą przez sądy, w myśl której prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego, to gwarantuje prawo do sądu wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że skarżący musi wykazać się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, wykazać związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Ponadto skarżący obowiązany jest wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Interes ten powinien być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków (tak: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, publ. Lex nr 171196; z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, publ. Lex nr 192482; z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, publ. Lex 53376; z dnia 22 lipca 2008 r., I OSK 277/08, publ. Lex nr 490092; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. III RN 42/02, publ. OSNP 2004/7/114). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). Przedstawione powyżej stanowiska znalazły aprobatę w orzecznictwie sądowo- administracyjnym, które podziela skład sędziowski orzekający w niniejszej sprawie. Odnosząc zatem powyższy stan prawny do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania stwierdzić trzeba, iż skarżące Wydawnictwo nie wskazało żadnego przepisu prawa, na podstawie którego wywodzi swój interes prawny, który został naruszony podjętą uchwałą. Przedstawione zarówno w skardze jak i skardze kasacyjnej okoliczności w postaci otrzymania od Gdańskiego Zarządu Nieruchomości Lokalowych aneksów, których podstawą jest zaskarżona uchwała, o podwyżce czynszu najmu, jak również w sprawie zmiany zasad korzystania z lokalu, których to niedopisanie skutkuje utratą najmu oraz pozbawieniem skarżącego możliwości wykupu lokalu nie mogą stanowić, jak rozumuje skarżący, uzasadnienia interesu prawnego, bowiem są to wyłącznie okoliczności faktyczne, które świadczą jedynie o naruszeniu interesu ekonomicznego, który nie dotyka bezpośrednio zaskarżonej uchwały, a jedynie przyszłej czynności o charakterze cywilnoprawnym. Zależności faktyczne nie mają znaczenia, choć pośrednio mogą wpływać na stosunek cywilnoprawny bezpośredniego naruszenia interesu prawnego, który wyłącznie daje możliwość zaskarżenia uchwały, a którego skarżące Wydawnictwo nie wykazało. Należy zatem uznać za prawidłowe stanowisko Wojewódzkiego Sądu na temat braku legitymacji skargowej Wydawnictwa do zaskarżenia przedmiotowej uchwały poprzez niewskazanie istnienia naruszenia przez przedmiotową uchwałę interesu prawnego skarżącego, w rozumieniu wskazanym powyżej. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.