II GSK 273/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. – F. S. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1179/09 w sprawie ze skargi N. – F. S. z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia niezgodności produktu z charakterystyką określoną w deklaracji producenta 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. – F. S. z o.o. w C. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1179/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "N. – F." Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2009r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia niezgodności produktu z charakterystyką określoną w deklaracji producenta. Sąd pierwszej instancji uwzględnił następujący stan sprawy. W dniach 6 - 8 stycznia 2009 r. w wyniku kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S. w przedsiębiorstwie skarżącej Spółki, w zakresie jakości handlowej ryb i przetworów rybnych, transportu i składowania, pobrano do analiz laboratoryjnych - prowadzonych w specjalistycznym laboratorium GIJHARS w S., między innymi próbki "Płatów śledziowych marynowanych w zalewie octowej Bismarck Polarica" a- 400 g z partii 00318 o wielkości 1215,2kg (3038 szt.). Przeprowadzone badania wykazały zaniżoną masę filetów śledziowych marynowanych, tj. w poszczególnych próbkach: 171g,185 g, 186 g, 192 g, 189 g, 190 g, 179 g, gdy producent zadeklarował w "specyfikacji wyrobu gotowego" dla ww. produktu i na etykiecie zawartość ryby nie mniejszą niż 200 g. W toku kontroli ustalono, że zakwestionowana partia została sprzedana przez producenta licznym odbiorcom detalicznym, bez obniżenia ceny ze względu na wadę wyrobu. Przeprowadzona kontrola została zakończona zawiadomieniem z dnia 19 stycznia 2009r. o wszczęciu postępowania w sprawie wprowadzenia do obrotu "Płatów śledziowych marynowanych w zalewie octowej Bismarck Polanica" a- 400 g niespełniających wymagań jakościowych zawartych w oznakowaniu etykiety opakowania oraz w deklaracji producenta "specyfikacji wyrobu gotowego" z uwagi na zaniżoną masę ryby. Pismem z dnia 4 lutego 2008 r. skarżąca wyjaśniła, że po opracowaniu wewnątrzzakładowej metodyki wykonywania odcieków i po analizie kontroli wagi w laboratorium nie stwierdziła niezgodności dotyczącej zaniżonej masy ryby. Zapewniła też, że komórka do spraw jakości wzmocni nadzór nad kontrolą ważenia surowca. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S. na podstawie art. 11 ust. 4 Ustawy z dnia 5 lipca 2001r. o cenach (Dz. U. z 2001r., Nr 97, poz. 1050) (dalej: uoc) -w zw. z art. 21 Ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577) (dalej: ujh) - i art.104 k.p.a. Ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) (dalej: k.p.a.) określił, że masa marynowanych filetów w opakowaniu - oznaczenie zawartości ryby - wykonanym wg instrukcji operacyjnej do procedury PS-13, metodyki wykonywania odcieków, instrukcji I-30 w marynacie "Płaty śledziowe marynowane w zalewie octowej Bismarck Polarica" a- 400 g z partii 1215,2 kg (3038 szt.), nr partii produkcyjnej 00318, termin przydatności do spożycia - 06.05.2009r. o wartości 8172,22 zł netto - jest niezgodne z charakterystyką określoną w deklaracji producenta - specyfikacją wyrobu gotowego i oznakowaniem umieszczonym na etykiecie opakowania, oraz ustalił stopień wad ww. artykułu na 7,715 %. Powołując się na wyniki analiz laboratoryjnych pobranych próbek produktu organ stwierdził, że w zbadanych próbkach zaniżono masę filetów śledziowych w stosunku do masy wskazanej w "specyfikacji wyrobu gotowego" i w deklaracji producenta umieszczonej na etykiecie. Organ powołał przepisy Ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i Ustawy o cenach, wskazał, że wszelkie informacje kierowane do potencjalnego nabywcy umieszczone są na etykiecie opakowania jednostkowego, do którego konsument ma bezpośredni dostęp podczas zakupu danego wyrobu. Z oznakowania na etykiecie wynika, że masa ryby wynosi 200 g, zatem konsument faktycznie powinien otrzymać wskazane 200 g ryby. Spółka wniosła odwołanie od wymienionej decyzji do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że stosownie do art. 4 ust. 1 ujh., wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W opinii organu producent powinien dostosować proces technologiczny, z uwzględnieniem zachodzących reakcji enzymatycznych tak, aby konsument otrzymał produkt finalny zgodny z deklaracją. Podkreślił jednocześnie, że deklaracja producenta odnosi się do wyrobu gotowego, co potwierdza załączona do akt sprawy "Specyfikacja wyrobu gotowego". Stwierdzona w toku kontroli nieprawidłowość jest efektem błędnej interpretacji przez skarżącą obowiązujących przepisów dotyczących znakowania środków spożywczych. Organ, cytując treść art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1 lutego 2002 r. str. 1 ze zm.), podkreślił, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2009 r., żądając jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Skarżąca Spółka zarzuciła także obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 uoc., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wykładnię oraz § 10 ust. 3 rozporządzenia MRiRW poprzez brak jego zastosowania. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu ze sprawozdania z badań przeprowadzonych przez Spółkę "E.-L." Sp. z o.o., faktury VAT i decyzji nr [...] wraz z dokumentami postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że przy pobraniu prób, jak wynika z protokołu kontroli, w jednostce kontrolowanej pozostawiono wtórniki próbek, co stworzyło możliwość powtórnego badania w przypadku niewłaściwych wyników badań podstawowych. Skarżąca Spółka podkreśliła, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił faktu przeprowadzonych badań sprawdzających, jak i nie poinformował o zakończeniu postępowania, uniemożliwiając skarżącej zgłoszenia dodatkowych wniosków i dowodów na poparcie jej stanowiska. Skarżąca zakwestionowała też dokonaną przez organ wykładnię pojęcia "produkt gotowy" powołując § 10 ust. 3 rozporządzenia MRiRW. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie uznał dołączonych do skargi dowodów za dowody "nowe" w rozumieniu art.145 § 1 pkt 5 k.pa. Sąd wskazał, że przedmiotowej sprawie skarżąca, jak sama podaje w skardze, wyniki przedmiotowych badań otrzymała 5 lutego 2009 r. (data ta pokrywa się z datą wynikającą z faktury VAT). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z jednoczesną informacją o możliwości składania wniosków i zastrzeżeń skarżąca odebrała 23 stycznia 2009 r., wcześniej zapoznawana była z protokołami kontroli z dnia 8 stycznia 2009 r. i 16 stycznia 2009 r. Jednak ani w piśmie z dnia 4 lutego 2009 r. (nadanym 6 lutego 2009 r.), ani w odwołaniu (z dnia 24 lutego 2009 r.) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, skarżąca nie poinformowała organów o fakcie zlecenia dodatkowych badań, (które siłą rzeczy musiało mieć miejsce wcześniej), ani o ich wynikach. Tym samym skarżąca uniemożliwiła zarówno organowi I, jak i II instancji odniesienie się do tych dowodów. Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżąca uczestniczyła w czynnościach kontrolnych o czym świadczą podpisy przedstawicieli skarżącej na protokołach kontroli, protokołach pobrania próbek, w wyniku których to czynności zostało wszczęte postępowanie. W kierowanym do strony zawiadomieniu wskazano wyniki analiz laboratoryjnych pobranych próbek, strona została też pouczona, iż w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia może zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia, składać wnioski i zastrzeżenia. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącej 23 stycznia 2009 r. Tą samą przesyłką doręczono zalecenia pokontrolne. Skarżąca miała zatem możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. W ocenie Sądu strona, która w sposób prawidłowy została dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym, której został udzielony termin do zajęcia stanowiska w sprawie nie może zatajać przed organem znanych jej dowodów. Skarżąca przed wydaniem decyzji ostatecznej w żaden sposób nie zakwestionowała prawidłowości badań przeprowadzonych w laboratorium GIJHARS, zaś organ nie miał podstaw do prowadzenia z urzędu badań próbek porównawczych. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że w myśl art. 4. ust. 1 ustawy o cenach wprowadzane do obrotu artykuły rolno -spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Powołany przepis art. 10 ustawy o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek pisemnego określenia, w sposób dostępny dla kupującego, szczegółowej charakterystyki jakościowej towaru. Art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych nakłada na przedsiębiorcę obowiązek spełnienia wymogów zawartych w deklaracji producenta. Obowiązek ten dotyczy nawet takich wymogów, które nie znajdują oparcia w ustawach, a wynikają jedynie z deklaracji samego producenta. Wynika on z samego faktu umieszczenia wymogu w pisemnej deklaracji skierowanej do nabywcy. Powyższej oceny nie zmienia charakter wyrobu, którego składniki "dojrzewają i przenikają się ze sobą", co miałoby, zdaniem skarżącej uniemożliwiać precyzyjne wskazanie zawartości ryby w zalewie płynnej na datę zakupu produktu w terminie późniejszym, bywa, że odległym czasowo od daty jego sporządzenia (w ramach terminu przydatności do spożycia). Skarżąca, jako profesjonalny podmiot trudniący się produkcją artykułów żywnościowych, zdając sobie sprawę z ciążących na niej obowiązków - w tym obowiązku stosowania się do własnej deklaracji - winna zadbać o to, aby ich wykonanie było rzetelne, odpowiadało normom ustawowym i zasadom wynikających z norm prawa wspólnotowego. Przepisy te m.in. zakazują praktyk mogących wprowadzać konsumenta w błąd, m.in. poprzez prezentację produktów żywnościowych, w tym informacje podane na opakowaniach (art. 8 ust. 1 lit. a i art. 16 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r.) ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie Bezpieczeństwa Żywności (Dz. U. UE z 1 lutego 2002 r.). W ocenie Sądu nie były zasadne zarzuty skarżącej dotyczące uchybień procesowych polegających na zaniechaniu przez organy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego podczas gdy w ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności dla wyjaśnienia, których niezbędne są wiadomości specjalne, w szczególności dla ustalenia, jakie są naturalne procesy zachodzące w gotowym wyrobie marynat śledziowych. Zdaniem Sądu okoliczności te nie są istotne w sprawie. § 10 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. nie zawiera zakazu oznakowania wskazującego na ilość składników podaną według ich masy oznaczonej w gramach, tak, jak to nastąpiło w odniesieniu do produktu skarżącej. Wprowadzenie do obrotu bez obniżenia ceny produktu, niezgodnego z charakterystyką jakościową, skutkuje zastosowaniem ust. 4 art. 11 ustawy o cenach, co znalazło swój wyraz w decyzji organu I instancji. Skargę kasacyjną od wyroku wniosła Spółka zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach: 1. Naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a także niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: a. Jak to dosłownie określono, art. ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach – przez jego niewłaściwe zastosowanie i wykładnię; b. § 10 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych – przez jego niewłaściwe zastosowanie. 2. Naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a. Art. 10 § 1,2,3 k.p.a. – przez niewłaściwe jego zastosowanie i wykładnię, a polegające na uznaniu przez Sąd, że zawiadomienie organu administracyjnego zwalnia tenże organ od obowiązku, aby przez wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki określone w § 2 tegoż artykułu, a bezsporne jest, że organ administracji nie utrwalił w aktach sprawy przyczyn odstąpienia od zasad określonych w art. 10 § 1 k.p.a. b. Art. 84 § 1 k.p.a. – przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, w wyniku czego nastąpiło bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności, dla wyjaśnienia których niezbędne są wiadomości specjalne z zakresu technologii produkcji marynat rybnych, a w szczególności dla ustalenia, jakie są naturalne procesy zachodzące w gotowym produkcie marynat śledziowych. c. Art. 7 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. oraz art. 106 § 3 i art. 133 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przez naruszenie przez Sąd zasady prawdy obiektywnej poprzez uznanie, iż organ administracyjny nie jest zobligowany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż nie miał obowiązku przeprowadzenia badań próbek porównawczych i ustalenia, jaka była waga ryb w produkcie gotowym w chwili jego wyprodukowania, a także poprzez pominięcie dowodu ze sprawozdania z badań wykonanych przez firmę "E.-L." Spółka z o.o. pomimo, że Sąd wydał postanowienie o dopuszczeniu tego dowodu. Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi, który wydał orzeczenie. Pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. pełnomocnik spółki wniósł o odroczenie rozprawy podnosząc, ze jej pełnomocnik będzie wykorzystywać urlop wypoczynkowy a mocodawca nie wyraził zgody na udzielenie substytucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia , że nie był uzasadniony wniosek o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. "Rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności". Nieobecność pełnomocnika strony wywołana urlopem wypoczynkowym nie jest ani nadzwyczajnym wydarzeniem ani przeszkodą o jakich mowa w tym przepisie (por. wyrok SN z 24 marca 2000 r. , sygn. I PKN 546/99 , OSNP 2001/15/482). Jak wynika z regulacji zawartej w art. 39 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach, a więc w przypadku gdy pełnomocnikiem jest adwokat – do udzielenia substytucji na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy z 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. nr 146, poz. 1188 ze zm.). Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez spółkę adwokatowi E. S. obejmujące prawo do "substytuowania". Brak natomiast jakiegokolwiek oświadczenia strony ograniczającego zakres udzielonego pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach : 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Uznanie, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną podstaw kasacyjnych zależne jest od wskazania, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) aktu prawnego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., FSK 191/04, LEX nr 143621). Przedstawienie ogólnych uwag dotyczących granic badania sprawy przez Naczelny Sad Administracyjny oraz wymogów stawianych skardze kasacyjnej jest w niniejszej sprawie konieczne zważywszy, że pierwszy z zarzutów naruszenia prawa materialnego został sformułowany w sposób nie pozwalający ustalić jakiego przepisu prawa materialnego dotyczy. Ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej części określonej jako uzasadnienie nie wymieniono numeru artykułu ustawy o cenach, który zdaniem strony został naruszony. Uzasadnienie zarzutu nie pozwala również odtworzyć jakiej treści przepis strona uważa za naruszony. W tej sytuacji omawiany zarzut nie wyznaczał granic badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. "N. – F." Sp. z o.o. z siedzibą w C. zarzuciła naruszenie art. 10 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. Zarzut strona wiąże z faktem, że przed wydaniem decyzji organ odwoławczy nie umożliwił spółce wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Poza sporem pozostaje, że istotnie przed wydaniem decyzji organ odwoławczy nie zawiadomił spółki o zamiarze zakończenia postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem uchybienie obowiązku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie stanowi samo przez się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. m. in. wydaną na tle postępowania podatkowego uchwałę NSA z 25 kwietnia 2005 r. , sygn. FPS 6/04, ONSA i WSA 2005/4/66 oraz wyrok NSA z 16 października 2007 r. , sygn. I OSK 1192/06, LEX nr 427561). Strona wnosząca skargę kasacyjną wywodziła, że zaniechanie dokonania przez organ administracji publicznej czynności, o jakich mowa w art. 10 § 1 k.p.a. , uniemożliwiło jej przedstawienie dowodów w postaci wyników badań próbek porównawczych wykonanych przez E. – L. Spółkę z o. o. w L. Przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ustalenia wskazywały jednak, że uchybienie organu odwoławczego nie było okolicznością, skutkiem której pozbawiono stronę możliwości przedłożenia odpowiednich dokumentów i złożenia wniosku o przeprowadzenia z nich dowodów. Spółka zleciła przeprowadzenie badań i odebrała ich wyniki jeszcze w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, jednak nie ujawniła żadnej z tych okoliczności ani w piśmie kierowanym do organu w odpowiedzi zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z informacją o możliwości składania wniosków i zastrzeżeń do wyników przeprowadzonej kontroli ani w odwołaniu wniesionym 19 dni po otrzymaniu wyników badań. Strona przemilczała fakt zlecenia i wykonania badań próbek w toku postępowania przed organem odwoławczym. Jak z tego wynikało spółka, mimo wezwania do przedstawienia wniosków, zaniechała ujawnienia przeprowadzenia czynności zmierzających do uzyskania środków dowodowych na okoliczności przeciwne od dających się ustalić na podstawie dowodów przeprowadzonych z urzędu przez organ administracji publicznej. Wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązki organów administracji publicznej w zakresie prowadzenia z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego (por. m. in. wyroki NSA : z 20 maja 1998 r., sygn. I SA/ Ka 1605/96, LEX nr 33414; z 26 października 1984 r. , sygn. II S.A. 1205/84, ONSA 1984/2/98). Nieprzeprowadzenie dowodów z pozostających w dyspozycji strony wyników badań było w stanie faktycznym niniejszej sprawy wynikiem braku współdziałania strony w ustaleniu prawdy materialnej a nie skutkiem naruszenia przez organ administracji publicznej art. 10 k.p.a. "N. – F." Sp. z o.o. z siedzibą w C. zarzuciła naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez jego, jak to określiła, niewłaściwe zastosowanie. Rozwinięcie zarzutu i jego uzasadnienie wskazywało, że zarzut w istocie dotyczył niezastosowania wskazanego przepisu, zgodnie z którym "Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii". Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną powinien zostać przeprowadzony dowód z opinii biegłego celem ustalenia, jakie są naturalne procesy zachodzące w gotowym produkcie marynat śledziowych , w szczególności czy procesy takie mogą prowadzić do zmniejszenia masy wyrobu. Jak wynika z regulacji zawartej w art. 75 § 1 k.p.a. przedmiotem dowodu są takie środki, które służą wyjaśnieniu sprawy. Zakres niezbędnych ustaleń determinują wyniki wykładni prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonując wykładni art. 4 ust. 1 ojh i art. 10 ust. 1 ustawy o cenach doszedł do wniosku, że zadeklarowane przez producenta wymagania w zakresie jakości handlowej wprowadzonego do obrotu artykułu rolno – spożywczego powinny zostać zachowane w całym okresie przydatności do spożycia. Wykładnia wskazanych przepisów nie została skutecznie zakwestionowana skargą kasacyjną. Prowadzenie dowodu, którego efektem mogłoby być ustalenie, że zmniejszenie masy składnika wyrobu w momencie sprzedaży stanowiło skutek naturalnych procesów, byłoby zbędne i niecelowe, gdyż takie ustalenie nie zmieniałoby oceny, że masa składnika wyrobu w okresie zdatności do spożycia była mniejsza od deklarowanej przez producenta. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ administracyjny nie jest zobligowany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż nie miał obowiązku przeprowadzenia badań próbek porównawczych i ustalenia, jaka była waga ryb w produkcie gotowym w chwili jego wyprodukowania, Naczelny Sąd Administracyjny powołuje się na argumenty przedstawione w ramach oceny zarzutu naruszenia art. 84 § 1 i art. 10 k.p.a. Ustalenie wagi ryby w produkcie w chwili jego wyprodukowania nie byłoby przydatne dla oceny czy artykuł rolno – spożywczy odpowiadał deklarowanym właściwościom w chwili jego sprzedaży w okresie zdatności do spożycia. Przypomnieć także należy, że strona dysponowała wynikami badań próbek porównawczych, których to wyników nie ujawniła w toku postępowania jurysdykcyjnego wykazując brak wymaganego współdziałania w wyjaśnianiu prawdy materialnej. Strona wnosząca skargę kasacyjną, jak wynika z uzasadnienia zarzutu, postrzegała naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w tym, że Sąd pierwszej instancji rozważał, czy dołączone do skargi wyniki badań laboratoryjnych stanowiły nowy dowód w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy nie toczyło się postępowanie wznowieniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rzeczywiście dokonał oceny we wskazanym w skardze kasacyjnej zakresie, nie twierdził jednak, że zaskarżoną decyzję wydano skutkiem stosowania przepisów o wznowieniu postępowania. Sąd rozważał zatem czy zachodziła przyczyna uwzględnienia skargi wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. , to jest naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Rozważania Sądu były zbędne, gdyż stwierdzenie, że zachodziła podstawa wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie stanowi przyczyny zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. A. Kabat, Komentarz do art. 145 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009 r., wyd. III). Przedstawione uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, jeśli zważyć, że Sąd dokonał pełnej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dopuścił w trybie art.106 § 3 p.p.s.a. dowód z dołączonych do skargi wyników badań laboratoryjnych. Jak wynikało z uzasadnienia wyroku celem przeprowadzenia dowodu było ustalenie takich okoliczności jak daty przeprowadzenia badań i dostępności ich wyników dla strony. Dokonane w tym zakresie ustalenia były przydatne dla oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Sąd zatem przeprowadził dowód zgodnie z wymienionym jako naruszony art. 106 § 3 p.p.s.a. i wydając wyrok uwzględnił zawartość akt sprawy stosownie do wymogów określonych w art. 133 § 1 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 10 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z wymienionym przepisem "Informację o ilościowej zawartości składnika lub kategorii składników określa się w procentach, podając ilość składnika lub kategorii składników, w momencie ich użycia w procesie produkcyjnym". Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, że przepis ten nie zakazuje producentom określenia ilości składników według ich masy. Skoro w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że na etykiecie artykułu rolno – spożywczego producent określił masę składnika (ryby), to tym samym charakterystyka jakościowa w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o cenach oraz wymagania w zakresie jakości w rozumieniu art. 4 ust. 1 ujh zostały sformułowane przez producenta poprzez podanie masy a nie zawartości procentowej składnika. Producent zatem zapewnił konsumentów o tym, że produkt ma właściwości wymienione przez wskazanie wagi. Skargę kasacyjną z wymienionych powodów oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm. ).