II SA/Kr 1139/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : NSA Izabela Dobosz (spr.) NSA Jan Zimmermann Protokolant : Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi Firmy Remontowo-Budowlanej A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia 7 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej; skargę oddala. Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z [...].VIII.2007 r., znak: [...] wszczęto postępowanie zmierzające do ustalenia dodatkowej opłaty rocznej obciążającej Firmę Remontowo-Budowlaną A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. , jako użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Skarbu Państwa, obejmującej działkę ewidencyjną nr 1 o powierzchni 0,3612 ha obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], objętej księgą wieczystą [...], położonej w K. przy ul. [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta K. decyzją znak: [...] z [...] .X.2007 r. orzekł o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej za rok 2008 w kwocie 31.786,00 zł obciążającej Firmę Remontowo-Budowlaną A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. oraz o zwiększeniu opłaty rocznej o dalsze 10% wartości nieruchomości gruntowej za każdy następny rok niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości. Od decyzji tej Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Wojewoda decyzją znak: [...] z [...] .II.2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda uznał, iż organ I instancji działając w ramach uznania administracyjnego powinien był dokładnie i wyczerpująco przedstawić uzasadnienie faktyczne decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z [...].IV.2008 r. znak: [...] ustalił dodatkową opłatę roczną za rok 2008 w kwocie 31.786,00 zł obciążającą Firmę Remontowo-Budowlaną A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. , jako użytkownika wieczystego opisanej wyżej nieruchomości gruntowej. Orzekł również o zwiększeniu opłaty rocznej o dalsze 10% wartości nieruchomości gruntowej za każdy następny rok niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości. Decyzję swą wydał na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 64 i art. 4 pkt 9 i 9 b1 ustawy z 21.VIII.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz na podstawie upoważnienia Nr [...] Prezydenta Miasta K. z 17.II.2003 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Wojewoda K. decyzją znak: [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe Kolejowe Zakłady Nawierzchniowe "[...]" w K. użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 2 o powierzchni 1,2476 ha. Następnie Kierownik Urzędu Rejonowego w K. decyzją z dnia [...] maja 1998 r. znak: [...] ustalił dla Przedsiębiorstwa Państwowego Kolejowe Zakłady Nawierzchniowe "[...]" w K. terminy zagospodarowania działki nr 2 termin rozpoczęcia zabudowy - 24 miesiące licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; termin zakończenia zabudowy - 5 lat od tego samego dnia. Zagospodarowanie nieruchomości powinno być zgodne z jej przeznaczeniem w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. , tj. "Obszar Produkcji i Zaplecza Technicznego - Obszar PS". Umową przenoszącą prawo użytkowania wieczystego gruntu zawartą w dniu 17 maja 2000 r. Rep.[...] Przedsiębiorstwo Państwowe Kolejowe Zakłady Nawierzchniowe "[...]" w K. sprzedały małżonkom A. i J.M. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1 która powstała w wyniku podziału geodezyjnego z działki nr 2 . Użytkownicy wieczyści zostali poinformowani o terminach zabudowy ww. nieruchomości (pkt l aktu notarialnego). W dniu 15 czerwca 2000 r. małżonkowie A.M. i J.M. wystąpili do Urzędu Miasta K. z wnioskiem o przedłużenie terminów zagospodarowania nieruchomości. Umową o zmianie terminu zagospodarowania nieruchomości zawartą w dniu [...] września 2002 r. Rep. [...] przedstawiciel Skarbu Państwa wyraził zgodę na wyznaczenie dodatkowego terminu rozpoczęcia zabudowy na dzień 1 maja 2004 r. i zakończenia zabudowy na dzień 1 maja 2007 r. Wydział Skarbu Miasta UMK pismem znak: [...] z dnia 27 stycznia 2005 r. poinformował użytkowników wieczystych, że z uwagi na problemy dotyczące przebudowy i wyznaczenia zarządcy dla ul. D. , która miała stanowić dojazd do nieruchomości, istnieje możliwość nie naliczania dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania dodatkowego terminu rozpoczęcia zabudowy nieruchomości. Równocześnie poinformowano użytkowników wieczystych, że w przypadku niedotrzymania terminu dodatkowego zakończenia zabudowy nieruchomości (1 maja 2007 r.), zostaną naliczone dodatkowe opłaty roczne. W wyniku przekształceń własnościowych użytkownikiem wieczystym działki stała się Firma Remontowo - Budowlana [...] Sp. z o. o. W sierpniu 2007 r. rzeczoznawca majątkowy J.B. sporządził operat szacunkowy określający wartość przedmiotowej nieruchomości, który stanowił podstawę naliczenia Firmie Remontowo-Budowlanej [...] Sp. z o. o. dodatkowej opłaty rocznej. Nieruchomość znajdującą się w użytkowaniu wieczystym wspomnianej firmy rzeczoznawca wycenił na kwotę 317.860,00 zł. Oceniając tak ustalony stan faktyczny organ I instancji wskazał, że zakres korzystania z nieruchomości przez użytkownika wieczystego wskazują: przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego, postanowienia umowy. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 (termin dodatkowy) oraz w art. 62 (termin zabudowy ustalony w umowie, termin przedłużony) mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II. W toku postępowania dowodowego ustalono, że użytkownik wieczysty działki nr 1 nie dotrzymał terminów zagospodarowania nieruchomości ustalonych w decyzji administracyjnej, a następnie przedłużonych w umowie z dnia 26 września 2002 r. W sytuacji, gdy upłynęły dodatkowe terminy zagospodarowania nieruchomości, a użytkownik wieczysty, pomimo uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, nie zagospodarował nieruchomości należało podjąć działania dyscyplinujące użytkownika wieczystego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Firma Remontowo-Budowlana [...] Sp. z o. o., domagając się jej uchylenia. Strona skarżąca stwierdziła, że organ administracji publicznej wydając wspomnianą decyzję nie uczynił zadość wskazaniom Wojewody zawartym w decyzji z [...].II.2008 r. oraz nie odniósł się do przyczyn uzasadniających niemożność dotrzymania przez użytkownika wieczystego terminów zabudowy. Tym samym, pomijając niezależne od użytkownika przyczyny niedochowania terminów zabudowy - organ I instancji działał całkowicie niezgodnie z art. 7 k.p.a. nie wziął bowiem pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu stron. Zdaniem skarżącej spółki wywiązanie się z nałożonego na nią obowiązku zabudowy użytkowanego terenu nie było możliwe ze względu na niemożność korzystania z najbliższego i najdogodniejszego dojazdu, którą w tym przypadku stanowi ul. D. mająca nieuregulowany stan prawny. Skarżący wielokrotnie podejmował działania zmierzające do uporządkowania stanu prawnego tej drogi i dlatego trudno mu zarzucić jakąkolwiek winę w przedmiocie nie wywiązania się z nałożonego na niego obowiązku zabudowania działki. Złożenie wniosku o ustanowienie drogi koniecznej, mogące stanowić rozwiązanie zaistniałego problemu jest wysoce utrudnione, brak jest bowiem możliwości w obecnym stanie faktycznym i prawnym ustalenia wszystkich uczestników tego postępowania (wpisy w księdze wieczystej, dotyczące prawa własności działek, datowane są na początek lat 60-tych). Ponadto problemy związane z zagospodarowaniem nieruchomości były wielokrotnie sygnalizowane przez użytkownika wieczystego we wnioskach (z 15.VI.2000 r. oraz 9.XII.2004 r.) o przedłużenie terminu zagospodarowania nieruchomościami. Wskazane okoliczności uznano wówczas za przyczyny niezależne od użytkowników i dlatego umownie przedłużono terminy zabudowy działki. Skoro wówczas niedotrzymanie terminu rozpoczęcia budowy jako niezależne od użytkowników spowodowało nienaliczenie opłat dodatkowych, to niezrozumiałe jest dlaczego istnienie tych samych okoliczności nie zostało uwzględnione obecnie. Ponadto skarżąca spółka odnosząc się do operatu szacunkowego z 3.VIII.2007 r. stawia pod znakiem zapytania fachowość i rzetelność kreowanych w nim opisów, ocen i szacunków . Decyzją z [...].V.2009 r. znak: [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w części, w której ustalono zwiększenie nałożonej opłaty o 10% za każdy następny rok niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości, umarzając w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i 2, art. 139 k.p.a. oraz art. 9a ustawy z 21.VIII.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Prezydenta Miasta K. Przedmiotowa nieruchomość nie została przez użytkownika wieczystego zagospodarowana, pomimo wyznaczenia dodatkowego terminu jej zagospodarowania. W takiej sytuacji zaistniała podstawa do zastosowania sankcji określonej w art. 63 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w postaci obciążenia użytkownika wieczystego dodatkową opłatą roczną i to niezależnie od kwestii zawinienia, która ma znaczenie wyłącznie przy rozpatrywaniu wniosku o przedłużenie terminu pierwotnego zabudowy. Organ odwoławczy uznał również, że Prezydent Miasta K. w uzasadnieniu swej decyzji w sposób dostateczny uzasadnił nałożenie na użytkownika wieczystego dodatkowych opłat rocznych z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w terminie. Wojewoda zauważył, iż brak dostępu odwołującej się Spółki do drogi publicznej o uregulowanym stanie prawnym istniał już w chwili zakupu nieruchomości o czym nabywcy prawa użytkowania wieczystego dochowując należytej staranności winni byli wiedzieć. Ponadto w aktach sprawy brak jest dowodów na podejmowanie przez Firmę działań zmierzających do usunięcia wyżej opisanej przeszkody poprzez np. ustanowienie drogi koniecznej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyceny nieruchomości organ II instancji uznał, że operat szacunkowy sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy nie zawiera istotnych wad, które podważałyby dokonany szacunek wartości nieruchomości. Niemniej jednak rzeczoznawca majątkowy w piśmie z 2.XII.2008 r. poinformował, zgodnie z art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami, iż w związku z zaistniałymi na rynku nieruchomości w roku 2008 zmianami koniunktury i odzwierciedleniu tego w poziomie cen nieruchomości, przedmiotowy operat szacunkowy utracił ważność po upływie 12 miesięcy od daty jego sporządzenia i nie może być użyty po tym terminie. Dlatego też w celu potwierdzenia wartości nieruchomości zlecono opracowanie nowego operatu szacunkowego, określającego wartość przedmiotowej nieruchomości na dzień 1.I.2008 r.. Rzeczoznawca majątkowy M.S. w wyniku dokonanej analizy, w oparciu o ustaloną wartość skorygowanej średniej ceny 1m2 w wysokości 117,57 zł. ustaliła wartość omawianej nieruchomości na kwotę 424.663 zł. Mając jednak na uwadze art. 139 k.p.a. organ odwoławczy mimo, iż wartość nieruchomości została określona przez rzeczoznawcę na kwotę 424.663 zł. uznał, iż dodatkowa opłata roczna za rok 2008 nałożona na Spółkę nie może przekroczyć kwoty 31.786,00 zł, bowiem opłatę w takiej wysokości ustalił Prezydent Miasta K. W przedmiocie orzeczenia o zwiększeniu opłaty rocznej o dalsze 10% wartości nieruchomości gruntowej za każdy następny rok niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości Wojewoda uznał, że zgodnie z art. 63 ust. 2 i 3 oraz art. 64 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie dodatkowych opłat rocznych za pierwszy rok i ewentualnie za lata następne nie może nastąpić w jednej decyzji. Na powyższą decyzję w części, w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...].IV.2008 r. ustalającą dodatkową opłatę roczną za rok 2008 Firma Remontowo-Budowlana [...] Sp. z o. o. z siedzibą w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Strona skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzuciła naruszenie 1. art. 7 k.p.a. - przez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony (por. wyrok NSA z 21.VII.1998 r. II SA 506/98), 2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - przez nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej, 3. art. 8 i 11 k.p.a. - przez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy podjęciu decyzji, co nie pozwala stronie nie tylko na zrozumienie decyzji, ale i na jej zaakceptowanie - podważając zaufanie obywatela do organów państwa, a tym samym naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nałożenie dodatkowej opłaty rocznej wbrew stanowisku organów orzekających w niniejszej sprawie wymaga ustalenia winy po stronie użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminów zagospodarowania nieruchomości. Winy takiej skarżącej spółce ani jej poprzednikom prawnym nie można zarzucić, bowiem brak zagospodarowania działki wynika z braku technicznych i prawnych możliwości uregulowania kwestii dojazdu do niej poprzez ulicę D. W chwili obecnej nie widnieje ona w wykazie dróg publicznych. Na ulicy tej ustanowiony został znak drogowy zakazujący poruszania się po niej pojazdom o masie przekraczającej 2,5 t, co uniemożliwia większe prace budowlane. Ponadto, w odpowiedzi na pismo Firmy Remontowo-Budowlanej [...] Sp. z o. o. w przedmiocie przywrócenia Zarządu Gminy co do tej ulicy Wiceprezydent Miasta K. pismem z 10.I.2002 r. stwierdził, że przejęcie w zarząd w/w ulicy nie jest możliwe bez wcześniejszego uregulowania jej stanu prawnego, co wiąże się z kosztami (przeprowadzenie postępowań spadkowych), których Skarb Miasta nie jest w stanie ponieść. Mimo wszystko firma na własny koszt podjęła próbę ustalenia spadkobierców działek drogowych składających się na ul. D. , jednak w księgach wieczystych dla działek nr: 3, 4 oraz 5 brak jest aktualnych danych spadkobierców. Ponownie wskazano, że powyższe okoliczności stanowiły wcześniej podstawę do przedłużenia terminów zagospodarowania nieruchomości i odstąpienia od nałożenia na użytkownika wieczystego dodatkowej opłaty rocznej, a obecnie - mimo, iż sytuacja nie uległa zmianie - opłata ta została nałożona. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, nie widząc podstaw do jej zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone we ustawie. Sądowa kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty podniesione w skardze nie mogą odnieść skutku. Prawo użytkowania wieczystego działki nr 2 (z której wydzielono działkę nr 1 o powierzchni 0,3612 ha obręb [...], jednostka ewidencyjna P. , która stanowi przedmiot niniejszego postępowania) powstało z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. Początkowo sposób i terminy zagospodarowania nieruchomości nie były określone, jednakże ustalono je decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] maja 1998 r. znak: [...]. Terminy te zostały przedłużone umową z dnia 26 września 2002 r. Rep.[...]. Obecnie użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości jest Firma Remontowo-Budowlana [...] Sp. z o. o. z siedzibą w K. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że do dnia zakończenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie działka nr 1 nie została zagospodarowania na cel określony w wymienionej wyżej decyzji tj. nie została zabudowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie podziela stanowisko organów I i II instancji dotyczące celowego charakteru użytkowania wieczystego. Stosunek prawny użytkowania wieczystego ma charakter specyficzny - m. in. ze względu na fakt, że prawem użytkowania wieczystego mogą być obciążone wyłącznie grunty stanowiące własność podmiotów publicznoprawnych (Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków). Instytucja ta uregulowana jest w kodeksie cywilnym i w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W obu tych ustawach przeważają unormowania cywilistyczne, a więc oparte na zasadzie równorzędności podmiotów będących stronami stosunku prawnego. Metoda administracyjna ma jednak zastosowanie przy nakładaniu opłaty dodatkowej, gdyż możliwość jednostronnego - nawet wbrew woli użytkownika wieczystego - nałożenia na niego opłaty dodatkowej oraz jej wysokość (10% wartości nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste) wynika wprost z ustawy. Taka regulacja jest uzasadniona celem użytkowania wieczystego, którym jest zagospodarowanie na koszt użytkownika wieczystego gruntów będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego przy równoczesnym zapewnieniu tym podmiotom publicznoprawnym stałego dochodu (opłata roczna). Użytkownik wieczysty nie może korzystać z nieruchomości w sposób dowolny, musi korzystać z niej w sposób określony w umowie lub w decyzji wydanej na podstawie art. 220 u.g.n. Użytkowanie wieczyste jest jednym z narzędzi polityki urbanistycznej jednostek samorządu terytorialnego. Przyznanie właścicielowi nieruchomości kompetencji władczych w stosunku do użytkownika wieczystego służy właśnie umożliwieniu wyegzekwowania ustalonych obowiązków oraz ochronie interesu lokalnej wspólnoty samorządowej (lub interesu Skarbu Państwa). Podmiot publicznoprawny oddający swój majątek do zagospodarowania osobie trzeciej musi mieć zapewnione skuteczne metody działania zapewniające zagospodarowanie tego majątku zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Opłata dodatkowa służy więc dyscyplinowaniu użytkownika wieczystego do wywiązania się z obowiązku zagospodarowania użytkowanej działki. Jak wynika z powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku NSA z dnia 8.11.2006 r. sygn. akt I OSK 1031/05 (LEX nr 321551) "dodatkowe opłaty roczne można ustalić w każdym przypadku niedotrzymania terminu, czy to pierwotnego, czy też przedłużonego, wreszcie dodatkowego. Nie ma więc ustawowego obowiązku wyznaczenia terminu dodatkowego, natomiast zagadnienie winy użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu ma znaczenie wyłącznie przy rozpatrywaniu wniosku o przedłużenie terminu pierwotnego, gdyż tylko wówczas bada się, czy termin nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkowników (art. 62 ust. 4)". Podzielając to stanowisko należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie termin pierwotny został przedłużony o 4 lata, a powodem tego przedłużenia był właśnie brak winy użytkownika wieczystego w niezagospodarowaniu nieruchomości. Na obecnym etapie postępowania argument ten nie może być uwzględniony. Uzasadnienia obu decyzji szczegółowo wyjaśniają czym kierowały się organy przy ich wydawaniu i dlaczego skorzystały z możliwości nałożenia na użytkownika wieczystego dodatkowej opłaty rocznej. Wskazano na wiedzę użytkownika wieczystego o obowiązujących go terminach zagospodarowania działek oraz brak działań zmierzających do rozpoczęcia zabudowy mimo uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo Wojewoda zaznaczył, że skarżąca spółka nabyła użytkowanie wieczyste w 2000 r. Brak dostępu do drogi publicznej o uregulowanym stanie prawnym oraz trudne warunki gruntowe istniały już wówczas, o czym nabywca użytkowania wieczystego powinien był wiedzieć. Nie podzielając stanowiska skarżącej spółki, iż nałożenie dodatkowej opłaty rocznej jest zależne od stwierdzenia po stronie użytkownika wieczystego winy należy powyższe okoliczności uznać za wystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Sąd podziela również ocenę Wojewody odnośnie do braku podstaw do ustalania wysokości opłaty rocznej na kolejne lata. Prawidłowo uchylono w tym zakresie decyzję I instancji umarzając postępowanie, bowiem brak podstawy prawnej do orzekaniu w jednej decyzji o ustaleniu opłaty rocznej za pierwszy rok i za lata kolejne. Prawidłowo również zastosowano art. 139 k.p.a. Wartość przedmiotowej nieruchomości była istotną okolicznością niniejszej sprawy, bowiem od wartości tej zależała wysokość nałożonej opłaty rocznej. Wydanie rozstrzygnięcia wymagało więc ustalenia aktualnej wartości nieruchomości. Jednakże mimo stwierdzenia, że wartość ta jest wyższa od przyjętej przez organ I instancji organ odwoławczy nie mógł podnieść nałożonej opłaty, bowiem byłoby to orzeczenie na niekorzyść strony, która złożyła odwołanie. Biorąc powyższe pod uwagę należało ocenić skargę jako bezzasadną i oddalić ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).