V SA/Wa 1295/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę W dniu 30 marca 2009 r. skarżący – M. C. złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Następnie Wojewoda [...], po bezskutecznym wezwaniu cudzoziemca do dostarczenia żądanych dokumentów, pismem z [...] maja 2009 r. zawiadomił skarżącego o pozostawieniu jego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie w terminie braków formalnych tj. niedostarczenia poprawnego tytułu prawnego do lokalu. Pismem z [...] maja 2009 r. cudzoziemiec w związku z powyższym rozstrzygnięciem organu złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na bezczynność organu. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając powyższe pismo jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. na pozostawienie wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony bez rozpoznania, postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. nr [...] uznał zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż Wojewoda [...] prawidłowo wezwał cudzoziemca do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ponieważ dokument wymieniony w wezwaniu stanowił obligatoryjny, wymagany załącznik do w/w wniosku. Wprawdzie Cudzoziemiec w dniu [...].03.2009r. dołączył umowę najmu lokalu z dnia [...].12.2008r., zawartą przez Pana K.. M. oraz jego oświadczenie o wyrażeniu zgody na użyczenie lokalu Panu M. C. jednak - jak wynika z w/w umowy najmu - najemca bez pisemnej zgody wynajmującego nie może podnająć przedmiotu najmu, w całości lub w części, oraz nie może przekazać go w nieodpłatne użytkowanie. W związku powyższym uznał, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że cudzoziemiec nie udokumentował na wezwanie organu, że posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Powyższe postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2009 r. zostało zaskarżone przez cudzoziemca do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd zauważa, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie stanowi decyzji administracyjnej. I tak w wyroku z dnia 4 stycznia 2000 r. sygn. akt I SAB 133/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno – techniczna, o której należy poinformować stronę". Z kolei w wyroku z dnia 19 stycznia 1999 r. sygn. akt I SA 1056/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "art. 64 k.p.a. nie daje podstaw do wydania decyzji. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest w ogóle rozstrzygnięciem (aktem) administracyjnym, gdyż jest dokonaniem czynności nie powodujących żadnych skutków zarówno materialno-prawnych, jak i procesowych". Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie należy zatem do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 do 7 p.p.s.a., na które mogą być wnoszone skargi do sądu administracyjnego. Nie oznacza to jednak, iż strona postępowania jest w takiej sytuacji pozbawiona możliwości poddania kontroli sądowej tej formy działania organów administracji. W wyroku z dnia 17 stycznia 2001 r. sygn. akt II SAB 240/00 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej – gdy zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności – skarga na bezczynność organu. Skarżącemu przysługuje, więc prawo wniesienia skargi na bezczynność organu w załatwieniu jego sprawy. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność dokona wówczas oceny czy stanowisko organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku było zasadne. Jeśli uzna, iż stanowisko to było niezasadne wówczas zobowiąże organ administracji do merytorycznego załatwienia sprawy. Warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W związku z powyższym zasadnie, zdaniem Sądu, pismo skarżącego datowane na [...] maja 2009 r. zostało potraktowane przez organ jako zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 § 2 k.p.a. wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje następnie w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. W niniejszej sprawie takie postanowienie w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Należy jednak podkreślić, iż jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają również zaskarżeniu do sądu administracyjnego - zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, chociaż skorzystanie przez strony z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. warunkuje dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji - w tym przypadku na ew. bezczynność Wojewody [...] (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Powyższe zapatrywanie zgodne jest z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 196463). Tym samym nic nie stoi na przeszkodzie by skarżący mógł wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organów administracji w jego sprawie. Możliwość wniesienia takiej skargi nie jest ograniczona żadnym terminem. Z powyższych względów skargę wniesioną na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2009 r. należało uznać za niedopuszczalną i za podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. .