VIII SA/Wa 414/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w G. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515 ze zm. ) skierował J.D., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii AB, na badanie lekarskie z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. J.D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., podnosząc, że w dniu [...] marca 2009 r., około godz. 18.20 "uciekając przed staranowaniem przez tira na obwodnicy G. zjechał do rowu". Po przybyciu policji na miejsce zdarzenia, na pytanie funkcjonariuszy czy spożywał alkohol, odpowiedział, że wypił jedno piwo około godz. 15.30. Podniósł, że przed wyjazdem z domu ok. godz. 18.10 zażył również leki przeciwko astmie oraz zastosował preparat Dentosept pod protezę dentystyczną. W dniu [...] kwietnia 2009 r. w obecności adwokata M.Ż. przeprowadził próbę na alkomacie, która również wykazała pozytywny wynik - 1,75% promila alkoholu. W związku z powyższym wnosi o uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. i przeprowadzenie komisyjnego badania na alkomacie po zażyciu leków, tak jak to miało miejsce w dniu [...] marca 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej jako ustawa Prawo o ruchu drogowym ) utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że jak wynika z zebranych materiałów dowodowych J.D. w dniu [...] marca 2009 r. w G. przy ul. [...] będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym w pierwszym badaniu 0,79 mg/l, w drugim badaniu 1,64 promila alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem marki [...] o nr rej. [...] po drodze publicznej. Kierowanie przez J.D. pojazdem silnikowym w stanie nietrzeźwości zostało potwierdzone również zeznaniami świadka oraz funkcjonariuszy policji, nadto strona nie zaprzeczyła faktowi spożywania alkoholu w dniu kierowania pojazdem. W związku z powyższym zaistniały okoliczności określone w art. 122 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tym samym, Komendant Powiatowy Policji w G., zgodnie z dyspozycją § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami wydał J.D. skierowanie na badanie lekarskie. Odnosząc się do postulatów podniesionych przez stronę w odwołaniu, organ odwoławczy zauważył, że Komendant Powiatowy Policji w G. wydając przedmiotową decyzję, kierował się obowiązkiem ustawowego – obligatoryjnego skierowania na badanie osoby kierującej pojazdem, u której stwierdzono w toku kontroli drogowej stan nietrzeźwości. Odwołujący się nie kwestionował, że spożył przed rozpoczęciem kierowania pojazdu po drodze publicznej alkohol w ilości jednego piwa ok. 3 godzin przed badaniem, podważa jednak wynik badania ilościowego stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu ze względu na zażywanie przed kontrolą leków na astmę, po spożyciu alkoholu. Jednakże świadek K.P., który zawiadomił najbliższą jednostkę policji o znajdującym się w rowie samochodzie marki [...] na obwodnicy G., zeznał, że od kierowcy wyczuwalna była woń alkoholu, mowa bełkotliwa, a sposób zachowania wskazywał na znajdowanie się w stanie nietrzeźwości. Spójne z zeznaniami tego świadka są zeznania funkcjonariuszy policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia, wskazujące na wyczuwalną woń alkoholu, a nawet zataczanie się J.D., wobec czego został poddany badaniu alkosensorem z wynikiem pozytywnym. Stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu potwierdza fakt zażywania alkoholu jak również nie wyklucza zażycia leków. Zdaniem organu II instancji prawidłowo oceniono podstawę faktyczną do wydania decyzji o skierowaniu, gdyż oświadczenie odwołującego się o spożyciu alkoholu, wyczuwalna woń alkoholu, trudności z utrzymaniem równowagi oraz niewyraźna bełkotliwa mowa w chwili kontroli poparta pozytywnym wynikiem badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu stanowią wystarczające ku temu przesłanki. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że postępowanie administracyjne jest odrębne od postępowania karnego, nie przesądza o winie strony, a jedynie o zasadności przesłanek do wydania skierowania. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.D. wnosząc o jej uchylenie jako niesłusznej, nieuzasadnionej i niezgodnej z prawem z powodu braku dowodu lub orzeczenia Sądu Grodzkiego w G. o udowodnieniu mu winy lub niewinności, bowiem postępowanie toczy się w Prokuraturze Rejonowej w G. W uzasadnieniu skargi podniósł, że prowadził w dniu [...] marca 2009 r. pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i około godz. 18.05 do 18.10 włączając się do ruchu na obwodnicę G. spostrzegł jadącego z dużą prędkością tira, który przekroczył ciągłą linię pasa ruchu do wjazdu na obwodnicę ([...]). Jedyną słuszną decyzją jaką mógł podjąć, aby uniknąć "staranowania" była ucieczka do rowu. Następnie skarżący opisał jak spędził czas od godz. 12.00 w dniu zdarzenia. Z powyższego wynika min., że około godz. 14.30 skończył spożywanie jednego piwa, około godz. 17.00 zjadł kolację, a o godz. 18.00 wziął leki na astmę, umył protezy zębowe i nałożył preparat Dentosept. Następnie chcąc odwiedzić swoich rodziców wsiadł do samochodu i doszło do w/w zdarzenia. Na miejscu zdarzenia policjanci nie przeprowadzili żadnej próby na trzeźwość, dopiero na komendzie policji, w okresie 10-15 minut został pięciokrotnie poddany próbie na alkomacie. Przerwa zaś, między pierwszą a drugą próbą powinna trwać 10-15 minut. Pierwsze trzy próby zostały "wyrzucone do kosza" i nawet nie wie co wykazały, czwarta próba dała wynik – alkohol resztkowy. Podczas piątej próby, poirytowany tym sposobem badania na alkomacie, wyjął protezy z ust i dmuchnął w alkomat aż do bólu płuc. Wynik badania wyniósł 1,64 % promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Przestał rozmawiać i przekonywać policjantów, że na powyższy wynik mogły mieć wpływ zastosowane przez niego leki. Sposób przeprowadzenia badania na alkomacie, jego zdaniem przeczył odruchom ludzkim jak i art. 126 ust. 2 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stwierdzać, że kierujący pojazdem jest pod wpływem alkoholu można bowiem po badaniu urządzeniem elektronicznym, ale na podstawie dwóch lub trzech kolejnych prób różniących się od siebie w dwóch dziesiątych promila. Dowodem w takim przypadku może być tylko wynik badania krwi, a nie "policyjne nosy" bowiem etanol zawarty w Dentosepcie pachnie tak samo jak alkohol i do kiedy nie wchłonie się w dziąsła, podniebienie i ściany policzkowe, to w wydychanym powietrzu będzie na alkomaty i alkosensory oddziałowywał tak jak alkohol. W takim przypadku, przed badaniem na alkomacie konieczne jest obowiązkowe płukanie jamy ustnej. W związku z powyższym stwierdził, że w czasie prowadzenia samochodu na wjeździe na obwodnicę G. był trzeźwy. W dniu [...] kwietnia 2009 r. adwokat M.Ż., złożył w Prokuraturze Rejonowej w G. wniosek o przeprowadzenie eksperymentu procesowego, polegającego na poddaniu skarżącego badaniu na zawartość alkoholu przed zażyciem leków, a następnie kilkakrotnemu badaniu po zastosowaniu leków w celu udowodnienia, że to leki, a nie alkohol mogą być przyczyną co najmniej dziwnych wyników badania na trzeźwość. W dniu [...] maja 2009 r. Komenda Powiatowa Policji w G. odmówiła wykonania takich badań. Wobec powyższego, w dniu [...] maja 2009 r. skarżący sam osobiście przeprowadził takie testy przy użyciu alkomatu, który to test potwierdził jego przekonanie, że wsiadając do samochodu około godz. 18.10 w dniu zdarzenia był zupełnie trzeźwy. W konkluzji skargi dodał, że tak wysoki wynik w piątym badaniu na Komendzie Powiatowej Policji w G. powstał w wyniku "kumulacji ładunku – zbyt mały czas na wietrzenie alkomatu". W związku z powyższym, nie może zrozumieć, dlaczego policja nie chciała przeprowadzić dodatkowych testów wykluczających jakąkolwiek pomyłkę w udowodnieniu jego winy, opartej do tej pory na poszlakach i przypuszczeniach. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem i obowiązującymi przepisami Komendant Powiatowy Policji jest zobligowany do wydania decyzji o skierowaniu na badanie w terminie 30 dni od zdarzenia. Decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy i w terminie przewidzianym w ustawie. Stosownie do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów wykonawczych organ kontroli ruchu drogowego nie może powstrzymywać się z wydaniem decyzji o skierowaniu na badanie do chwili prawomocnego zakończenia odrębnego postępowania karnego w sprawie, gdyż ustawodawca przewidział termin nieprzekraczalny 30 dni. Zeznania policjantów obecnych przy powtarzanych próbach badania stosownym urządzeniem wskazują, że skarżący celowo utrudniał czynności wdmuchując bardzo małe ilości powietrza pluciem w ustnik – powodując nieważność prób. Organ wyjaśnił, że wniosek dowodowy z dodatkowych testów na alkomacie po zażyciu leków na astmę oddalono, uznając jako zgłaszany celem wydłużenia postępowania. Skarżący zażywając leki spożył alkohol i kierując pojazdem po drodze publicznej znajdował się w stanie nietrzeźwości, co stanowi podstawę do wydania skierowania na badanie psychologiczne. Bez odbycia zaś stosownego badania skarżący nie powinien być dopuszczony do kierowania pojazdem po drogach publicznych. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 4 listopada 2009 r., skarżący złożył kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] października 2009 r. z której wynika, że jest chory na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Podniósł, że w związku z dolegliwością płuc nie jest w stanie wydmuchać wystarczającej ilości powietrza i stąd wystąpiły błędne, nieprawidłowe wskazania alkomatu. Nadmienił, że sprawa karna przed Sądem w G. jest w toku. Wyjaśnił, że nie żądał powtórzenia badania na policji, czy zrobienia badania krwi, bo był zaskoczony zaistniałą sytuacją. Zapach alkoholu z jego ust był spowodowany zastosowaniem przez niego płynu Dentosept około 10-15 minut przed zdarzeniem. Jego bełkotliwa mowa w dniu zdarzenia była natomiast wynikiem źle zamontowanych protez. Nadto, podczas kontroli drogowej nie zataczał się, a jeśli nawet, to powyższe było spowodowane zmęczeniem wynikającym z próby wypchnięcia samochodu na suchy grunt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a ). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J.D. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] maja 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowi art. 122 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, na podstawie którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Zgodnie zaś z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2005 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15, dalej jako rozporządzenie w sprawie badań lekarskich ) kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje Komendant Powiatowy Policji, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że J.D. w dniu [...] marca 2009 r. kierował pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] po drodze publicznej, którym następnie zjechał do rowu. Sporne jest zaś, czy skarżący kierując pojazd znajdował się stanie nietrzeźwości wywołanym uprzednio na skutek spożycia alkoholu, czy też pozytywny wynik badania stwierdzającego alkohol w wydychanym powietrzu był jedynie skutkiem zastosowania przez niego bezpośrednio przed zdarzeniem leków, tym samym, czy zasadne było skierowanie skarżącego na badanie lekarskie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu alcosensorem oraz alkomatem V5 posiadającym aktualne świadectwo wzorcowania wynika, że skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości. Jak wynika z w/w protokołu pierwsze badanie, mające miejsce w dniu [...] marca 2009 r. o godz. 18.50 dało wynik - 0,79 mg/dm3, wynik drugiego badania o godz. 19.47 to – 1,64 % promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Pomimo jednak takiego rezultatu, jak wynika z przedmiotowego protokołu, skarżący nie żądał ponownego badania wydychanego powietrza, nie żądał również pobrania krwi ani też nie zgłaszał żadnych uwag co do przeprowadzonego badania. Z protokołu wynika ponadto, że skarżący oświadczył, że w dniu zdarzenia o godz. 16.00 spożywał alkohol w postaci 0,5 l piwa. Powyższe dane zostały potwierdzone własnoręcznym podpisem skarżącego. Stan nietrzeźwości skarżącego został również potwierdzony przez świadka K.P., tj. osobę która zawiadomiła policję o znajdującym się w rowie samochodzie, którym kierował skarżący. Z zeznania tego świadka wynika, że od skarżącego wyczuwalna była woń alkoholu, mowa była bełkotliwa a jego zachowanie jasno świadczyło, że jest pod wpływem alkoholu. Zdaniem świadka, aby doprowadzić się do takiego stanu trzeba było pić alkohol kilkadziesiąt minut. Powyższe zeznanie koreluje ze spójnymi zeznaniami dwóch innych świadków – funkcjonariuszy policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia. Zarówno świadek M.D. jak i drugi z funkcjonariuszy – D.K. zeznali, że od skarżącego wyczuwalna była woń alkoholu, jego zachowanie również wskazywało na stan nietrzeźwości, dlatego też został poddany badaniu na miejscu zdarzenia urządzeniem elektronicznym alkosensorem, które dało wynik pozytywny 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Jak wynika z zeznań w/w świadków kolejne badanie zostało przeprowadzone na Komendzie Powiatowej Policji w G. Kilka prób badania było nieważnych, bowiem skarżący utrudniał jego przeprowadzenie - nie słuchał poleceń funkcjonariuszy, pluł w ustnik i jedynie przez krótką chwilę dmuchał powietrze. Tym samym, zarzut skarżącego związany z nieprawidłowościami mającymi miejsce podczas przeprowadzanego badania urządzeniem elektronicznym należy uznać za niezasadny. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że skarżący w dniu [...] marca 2009 r. kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Należy zauważyć, że sam skarżący nie zaprzeczył spożywania alkoholu w dniu zdarzenia, konsekwentnie bowiem przyznaje się do wypicia 0,5 l piwa. Podnoszoną przez niego argumentację związaną z równoczesnym zastosowaniem przez niego leków jakie codziennie stosuje w związku z chorobą oraz płynu Dentosept, bezpośrednio przed zdarzeniem należy uznać za przyjętą przez niego linię obrony w celu uniknięcia konieczności skierowania na badanie lekarskie. Nadto, skarżący powinien się zastanowić przed rozpoczęciem jazdy samochodem, czy stosowane przez niego leki w powiązaniu ze spożytym uprzednio, nawet w niewielkiej ilości alkoholem, nie spowodują, że będzie on znajdował się w stanie nietrzeźwości. Okoliczność zaś, że skarżący znajdował się stanie nietrzeźwości po spożyciu samego alkoholu, czy też alkoholu w połączeniu ze stosowanymi przez niego lekami nie ma znaczenia. W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia skarżącego, w świetle innych zebranych w niniejszej sprawie dowodów są mało wiarygodne. Za niezasadne należy uznać kwestionowanie przez skarżącego wyników badań przeprowadzonych za pomocą elektronicznych urządzeń kontrolno – pomiarowych do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu. W aktach znajduje się bowiem świadectwo wzorcowania alkomatu z terminem kolejnego wzorcowania wyznaczonym na dzień 1 czerwca 2009 r. ( badanie skarżącego miało zaś miejsce [...] marca 2009r.). Nadto, powyższe badanie jest jedynie tylko jednym z dowodów w sprawie, bowiem stan nietrzeźwości skarżącego został również potwierdzony zeznaniami świadków i to nie tylko funkcjonariuszy policji, ale również osoby zupełnie postronnej. Świadek K.P., w ocenie Sądu, składając zeznanie pod odpowiedzialnością karną z kodeksu karnego za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy nie miał bowiem żadnego interesu, aby zeznawać na niekorzyść skarżącego. Zeznanie tego świadka tylko zaś potwierdza zeznania funkcjonariuszy policji w części dotyczącej zachowania skarżącego wskazującego na jego stan nietrzeźwości w dniu [...] marca 2009 r. Na niekorzyść skarżącego przemawia również fakt, że w dniu zdarzenia, bezpośrednio po przeprowadzanych badaniach na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu, nie kwestionował on ich wyników, nie żądał również pobrania krwi i nie składał żadnych uwag do protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego. Z wnioskiem dowodowym polegającym na przeprowadzeniu eksperymentu polegającego na poddaniu go badaniu na zawartość alkoholu przed zastosowaniem leków, a następnie po ich zażyciu skarżący wystąpił dopiero w dniu [...] kwietnia 2009 r., a więc już po wydaniu decyzji - skierowania z dnia [...] kwietnia 2009 r.na badanie psychologiczne. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenia dla sprawy. W myśl § 2 w/w artykułu organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji w sprawie był jednak wystarczający do tego, aby stwierdzić fakt, iż skarżący prowadził pojazd znajdując się w stanie nietrzeźwości, zaś okoliczność czy skarżący wprowadził się w taki stan jedynie po spożyciu alkoholu, czy też po spożyciu alkoholu, a następnie zastosowaniu leków nie ma znaczenia. Zarzut zawarty w skardze dotyczący braku dowodu lub orzeczenia Sądu Grodzkiego w G. o udowodnieniu winy lub niewinności, gdyż postępowanie karne dopiero się toczy również jest nietrafny. Orzeczenie w sprawie karnej nie ma bowiem żadnego znaczenia w sprawie dotyczącej wydania przez właściwy organ kontroli drogowej skierowania na badanie lekarskie, nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego dla tego rozstrzygnięcia. Postępowanie karne jest postępowaniem odrębnym, niezależnym od postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie. Nadto, zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, z przepisu § 2 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich wynika, że termin 30 dni od dnia kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości na wydanie skierowania na badanie jest terminem materialnym, którego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia organów policji do wystawienia takiego skierowania. Sformułowanie " w terminie nie dłuższym niż 30 dni" wyraźnie wskazuje, iż chodzi o termin nieprzekraczalny, albowiem tylko taki gwarantuje jednostce stabilność jej sytuacji prawnej w zakresie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami i braku zastrzeżeń co do jej stanu zdrowia. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja skierowania osoby kierującej pojazd pod wpływem alkoholu, na badanie lekarskie, po upływie 30 dni od dnia zdarzenia. Skierowanie kierowcy prowadzącego pojazd w stanie nietrzeźwości na takie badanie po dłuższym okresie czasu od tego zdarzenia uniemożliwia uzyskanie aktualnych na datę zdarzenia badań. Uzyskanie zaś aktualnego badania możliwe jest tylko w przypadku wykonywania ich na bieżąco. Tym samym, w takiej sytuacji zasadne i zgodne z prawem, było wydanie skarżącemu już w dniu 1 kwietnia 2009 r. skierowania na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym. Należy zauważyć, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a ma na celu wyjaśnienie wątpliwości lub zastrzeżeń, co może prowadzić zarówno do stwierdzenia, że nie istnieją przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy, jak i że takie przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy występują. W niniejszej sprawie zaistniały uzasadnione podstawy do kontroli stanu zdrowia skarżącego, bowiem stwierdzony u niego stan nietrzeźwości może oznaczać, że nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę ( por. R.A Stefański : Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005 ). Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za zasadne. Organ prawidłowo bowiem ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa i w wyczerpujący sposób wyjaśnił podstawy swojego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.