I FSK 250/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 756/09 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2002r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 5 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Gd 756/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 12 sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2002r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca powinna była uiścić wpis sądowy od skargi zgodnie z art. 221 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a."), tj. bez wezwania Sądu. Wobec uchybienia temuż obowiązkowi w przypadku skargi wnoszonej przez radcę prawnego – a w takim charakterze występowała skarżąca – należało skargę odrzucić. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej zwanego "rozporządzeniem z 16 grudnia 2003r.") oraz art. 221 P.p.s.a. W uzasadnieniu autorka skargi kasacyjnej podnosiła, że nie reprezentuje strony, lecz jest stroną postępowania, wobec czego Sąd powinien był ją wezwać do uiszczenia wpisu sądowego, podobnie jak to czynił w innych sprawach z jej udziałem. W związku z powyższym strona uznała, że skargę odrzucono niesłusznie i wniosła o uchylenie kwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z dniem 10 kwietnia 2010r. weszła w życie ustawa z 12 lutego 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 36, poz. 196), którą uchylono art. 221 P.p.s.a. będący podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Jednocześnie należy przypomnieć, że do stanu faktycznego mającego miejsce w poprzednim stanie prawnym zastosowanie znajdują przepisy postępowania obowiązujące w momencie zaistnienia tegoż stanu faktycznego, a zatem w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do 10 kwietnia 2010r. W myśl art. 221 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do 10 kwietnia 2010r.) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z samej treści ww. przepisu wynika zatem, że rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania lub - w przypadku skargi – jej odrzucenia, przewidziano w sytuacji, gdy pisma te nie zostały należycie opłacone, a podlegały opłacie stałej, o ile zostały wniesione przez adwokata lub radcę prawnego. Nie ma wobec tego znaczenia, czy adwokat lub radca prawny występuje w danej sprawie jako pełnomocnik procesowy, czy jako strona. Przesłanką zastosowania rygoru z art. 221 P.p.s.a., przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych przesłanek przewidzianych w tym przepisie jest bowiem samo wniesienie pisma do sądu przez adwokata lub radcę prawnego. Na takim stanowisku stanął NSA, który w postanowieniu z 22 sierpnia 2008r., sygn. akt I FSK 833/08 (publ. LEX nr 527675) stwierdził, że: "W przypadku wniesienia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego, niezależnie od tego czy występuje on w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony, przedstawiciela ustawowego czy też pełnomocnika procesowego, ciąży na tym adwokacie lub radcy prawnym obowiązek uiszczenia tejże opłaty bez wezwania, zgodnie z art. 221 p.p.s.a. Konsekwencją braku należytego opłacenia takiego pisma jest pozostawienie go bez rozpoznania albo odrzucenie, w zależności od rodzaju pisma procesowego.". Skarżąca ujawniła zamiar występowania w niniejszej sprawie w charakterze radcy prawnego i korzystając z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa z tego tytułu powinna także liczyć się z obowiązkami, jakie te przepisy nakładają na radców prawnych, czy adwokatów, w tym wymogami przewidzianymi w art. 221 P.p.s.a. Wobec tego, że skarżąca będąca radcą prawnym nie opłaciła skargi, mimo że należny od tej skargi był wpis stały, Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę w oparciu o ww. przepis. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.