I OSK 273/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant Monika Myślak - Kordjak po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 685/09 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. K. kwotę 102,00 (sto dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 685/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny, 2) określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz R.K. kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r. nr [...], określił R.K. na dzień 1 listopada 2008 r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 21%. Jako podstawę prawną wskazał § 5 ust. 4 w zw. z § 3 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 913). W uzasadnieniu rozkazu podał, iż w związku z błędnie naliczoną na dzień 1 maja 1991 r. wysługą lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego oraz nabycie nagrody jubileuszowej, zaszła konieczność jej ponownego naliczenia. Wyjaśnił, że ww. policjantowi błędnie zaliczono okres prowadzenia działalności gospodarczej do wysługi lat, gdyż zarówno przepisy obowiązującego wówczas zarządzenia nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej, jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., nie dają podstaw do zaliczenia tego okresu do wysługi lat. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 i art. 145a K.p.a., § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 913) oraz zarządzenia nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2–5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Oznacza to, że policjanci, pod rządami ww. rozporządzenia, mają ustalane okresy zaliczane do wysługi lat służby w Policji. Istnieje możliwość zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów podlegających zaliczeniu (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Dotyczy to sytuacji, gdy w momencie przyjęcia do służby w Policji policjant nie dysponował dokumentami potwierdzającymi dotychczasowe zatrudnienie, a w szczególności wysługę lat. A zatem w przypadku ich przedłożenia możliwa jest zmiana wcześniej określonej wysługi lat w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat, w trybie określonym w § 5 ust. 2 i 3 przedmiotowego rozporządzenia. Doliczenie dodatkowych okresów do wysługi lat następuje w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji natomiast brak jest możliwości odliczenia okresów z wysługi lat wcześniej zaliczonych. W rozpoznawanej sprawie organ odliczył skarżącemu okres wcześniej zaliczony do wysługi lat. Z akt sprawy wynika, że skarżący podjął służbę w Policji z dniem 1 maja 1991 r. i na ten dzień ustalono mu wysługę lat. Zdaniem Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcie, ze dany okres został policjantowi zaliczony nieprawidłowo może nastąpić wyłącznie w drodze jego weryfikacji w trybie nadzwyczajnym. W związku z powyższym stwierdzając naruszenie powołanych przepisów, uchylił wydane w sprawie decyzje oraz rozkaz personalny i wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien rozważyć, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w świetle obowiązujących przepisów istnieje możliwość ponownego ustalenia skarżącemu wysługi lat. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez nieuwzględnienie z urzędu okoliczności, iż w wydaniu zaskarżonej decyzji w drugiej instancji orzekał organ niewłaściwy, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w trybie art. 156 §1 pkt 1 K.p.a., a w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt. 1 zaskarżonemu wyrokowi zarzucił 2) naruszenie przepisów prawa materialnego naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego poprzez uznanie, iż wymienione powyżej przepisy nie pozwalają na weryfikację prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz uznanie, iż doszło do ustalenia wysługi lat w dacie przyjęcia do służby R.K., tj. w dniu 1 maja 1991 r. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt. 1 o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a w przypadku uwzględnienia zarzutu z pkt. 2 o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając zarzut określony w pkt. 1 podniósł, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie zbadał, czy zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a. W ocenie skarżącego kasacyjnie skoro przedmiotowa sprawy dotycząca ustalenia wzrostu procentowego uposażenia zasadniczego policjanta z uwzględnieniem wysługi lat jest sprawą personalną, w której jako organ pierwszej instancji właściwy funkcjonalnie i rzeczowo jest Komendant Główny Policji, to zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji tego organu był Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organem drugiej instancji był Komendant Główny Policji A zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., Wobec powyższego postępowanie, które przeprowadził Sąd pierwszej instancji z pominięciem możliwości zastosowania art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 3 ustawy o Policji skutkuje nieprawidłowością zaskarżonego wyroku. Z kolei, uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego autor skargi kasacyjnej stwierdził, że w dacie przyjmowania R.K. do służby nie obowiązywały przepisy nakazujące ustalanie bądź wliczanie okresów działalności gospodarczej do wysługi lat, a w dniu 1 maja 1991 r. jak i później nie istniał żaden wydany przez przełożonego służbowego akt stwierdzający, że R.K. legitymuje się określoną w latach wysługą pracy zawodowej. Wskazał, że obowiązujące wówczas przepisy zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych nr 41 z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów nie przewidywały w tym zakresie wydania decyzji administracyjnej. A zatem powoływanie się przez R.K., że w rozkazie personalnym z dnia 1 maja 1991 r. zaliczono mu i ustalono wysługę lat jest błędne. Natomiast Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że treść tego rozkazu personalnego w zakresie ustalenia wysokości wysługi lat miała charakter wiążący, do której wzruszenia powinny znaleźć zastosowanie nadzwyczajne tryby kontroli decyzji administracyjnych. W ocenie autora skargi nie ma możliwości wzruszenia rozstrzygnięcia, w sprawie, która nie wymagała formy decyzji administracyjnej. Przy czym wyjaśnił, że dopiero przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, upoważniły Komendanta Głównego Policji do ustalania wymiary wysługi lat oraz wysokości i terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez wydanie decyzji administracyjnej. A zatem dopiero w dacie wydania decyzji ustalającej termin oraz przewidywany wzrost uposażenia zasadniczego istnieje przedmiot kontroli instancyjnej. W tej sprawie była nią decyzją organu pierwszej instancji. W dacie poprzedzającej wydanie decyzji w pierwszej instancji nie istniał żaden akt stwierdzający, że R.K. legitymuje się konkretnym i potwierdzającym stosownym dokumentem wymiar wysługi lat. Zdaniem Komendanta Głównego Policji nie ma żadnych przeszkód, dla których należałoby uznać za niedopuszczalne ustalenie stanu faktycznego zgodnie z regułami kpa, w celu określenia, czy i w jakiej wysokości strona nabywa odnośne prawo. W dacie ustalania terminu i wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego organ nie uwzględnił R.K. okresu działalności zawodowej obejmującej lata, w których prowadził działalność gospodarczą. Wskazał, że zarówno przepisy zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego nie dawały podstaw prawnych do zaliczenia do wysługi lat okresu prowadzenia działalności gospodarczej. R.K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że Komendant Główny Policji nie wykazał, aby podane przez niego naruszenia prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, w jego ocenie Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego pozwalają na weryfikację wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat, tylko nie korzyść funkcjonariusza. A zatem skoro rozkazem personalnym zaliczono mu do wysługi lat sporny okres, to uznać należy, że okres ten był wówczas przez niego udokumentowany. W sprawie została więc naruszona zasada trwałości decyzji ostatecznej. Decyzja organu pierwszej instancji, ustalająca mu na nowo wysługę lat dotyczyła bowiem sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a mianowicie ww. rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 11 maja 1991 nr 0124. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. W tej sytuacji kontrola instancyjna ograniczała się zatem jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna w tej sprawie została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przed dokonaniem oceny zasadności powyższego zarzutu wskazać należy, iż w tej sprawie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr 14215 z dnia 2 października 2008 r. określił R.K. na dzień 1 listopada prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 21% (dwadzieścia jeden) procent. W dniu 23 października 2008 r. R.K. zgodnie z pouczeniem, z zachowaniem terminu, złożył odwołanie od powyższego rozkazu personalnego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 r. nr 438-537-2008 wydanym na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał odwołanie Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawie. W związku z powyższym Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu tego środka zaskarżenia decyzją z dnia 11 marca 2009 r. nr 19 zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej obowiązkiem Sądu pierwszej instancji wynikającym z art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy o Policji było rozważenie, czy w rozpoznawanej sprawie od decyzji Komendanta Głównego Policji stronie przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy do Komendanta Głównego Policji, czy też odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Następstwem naruszenia przepisów o właściwości funkcjonalnej jest bowiem nieważność decyzji wydanej przez organ nieuprawniony. W ocenie skarżącego kasacyjnie niezbędne było zatem wyjaśnienie, czy w tej sprawie organem właściwym do rozpoznania wniesionego przez R.K. środka zaskarżenia był Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji czy też Komendant Główny Policji. Oceniając zasadność tego zarzutu wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) centralnym organem administracji rządowej, właściwym w prawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W świetle art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego zawierającego legalną definicję pojęcia ministra obejmuje ono: Prezesa i wiceprezesów Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4. Przepisów art. 1 pkt 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że Kodeks ten normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach wydawania zaświadczeń. Z kolei art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548 ze zm.) stanowi, że w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienia takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej. A zatem Komendant Główny Policji jest w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. ministrem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że we wszytkich sprawach związanych z zakresem art. 5 ust. 2 ustawy o Policji jest on tym organem, ale jego zakres obejmuje także organizację służby funkcjonariuszy Policji oraz jej przebieg. Słuszność tego poglądu potwierdza treść art. 5 ust. 2 ustawy o Policji, który stanowi, ze Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji, zwanych dalej " policjantami". Komendant Główny Policji odpowiada za funkcjonariuszy, nadzoruje przebieg ich służby, decyduje o awansach i wyróżnieniach oraz podejmuje kroki dyscyplinarne. Stosownie do treści art. 32 do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych (ust. 1). Od decyzji tych organów policjantowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). Natomiast gdy ww. decyzję ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (ust. 3). Analiza art. 32 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że jedynie w trzech przypadkach wskazanych przez ustawę przewidziano nadzór procesowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Te przypadki odnoszą się do mianowania, przeniesienia i zwolnienia ze służby tych funkcjonariuszy, w stosunku do których decyzję podjął Komendant Główny Policji. W związku z powyższym uznać należy, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest organem właściwym do rozpoznania odwołań od decyzji wydanych przez Komendanta Głównego Policji tylko w tych sprawach. Oznacza to, że w sytuacji, gdy Komendant Główny Policji wyda inne decyzje niż dotyczące mianowania, przeniesienia czy zwolnienia np. jak w niniejszej sprawie określi prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, to od tego rodzaju decyzji nie będzie przysługiwało odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji. Powyższe rozważania uprawniają do stwierdzenia, iż zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji powołanych na wstępie przepisów postępowania jest niezasadny. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, iż w tej sprawie organem właściwym uprawnionym do rozpoznania środka zaskarżenia R.K. był Komendant Główny Policji. Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 cyt. ustawy o Policji w związku z § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której naliczany jest wzrost uposażenia zasadniczego stwierdzić należy, iż jest on nietrafny. Przepis art. 101 ust. 2 ustawy o Policji zawiera uprawnienia dla ministra spraw wewnętrznych do określenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Natomiast art. 102 tej ustawy upoważnia ministra spraw wewnętrznych i administracji do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Z kolei art. 104 ust. 6 cyt. ustawy zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 1–4, uwzględniając ich zakres i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. W świetle art. 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia zasadniczego wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dodatkowych nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy w świetle powołanych przepisów Komendant Główny Policji był uprawniony do określenia R.K. w drodze decyzji administracyjnej wydanej w dniu 11 marca 2009 r. nr 19 prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 21% na dzień 1 listopada 2008 r. przez niezaliczenie mu do wysługi lat okresu prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy na dzień przyjęcia do służby, tj. 1 maja 1991 r. okres ten został R.K. do wysługi lat zaliczony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że powołane jako podstawa prawna decyzji w tej sprawie cyt. przepisy rozporządzenia przewidują jedynie możliwość doliczenia policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, natomiast nie uprawniają one do anulowania, odliczenia okresu uprzednio zaliczonego do wysługi lat w drodze rozkazu personalnego. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy rozkazem personalnym nr 124 z dnia 11 maja 1991 r. wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji przyjął i mianował R.K. funkcjonariuszem w okresie służby przygotowawczej na stanowisku policjanta Plutonu Patrolowego w 19 grupie w kwocie 1.750.000 zł i jednocześnie mianował go sierżantem i zaliczył wysługę lat na dzień 1 maja 1991 r. – praca w zakładach 12 lat 7 miesięcy i 5 dni. Wskazać należy, iż zaliczenie powyższego okresu do wysługi lat było istotnym elementem wydanych następnie decyzji o uposażeniu R.K. gdyż jego wysokość jest uzależniona od grupy zaszeregowania, stanowisko służbowego oraz posiadanej wysługi lat. A zatem próba naprawienia ewentualnego błędu popełnionego w 1991 r. mogła być dokonana jedynie w nadzwyczajnym trybie weryfikowania decyzji ostatecznych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał i że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.