II SA/Kr 1458/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody [....] z dnia 19 listopada 2007r., nr [....] w przedmiocie sprzeciwu wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego A.S. kwotę 740 zł ( siedemset czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Starosty N. z dnia 2.10.2007r. znak [....] , na podstawie art. 30 ust. 2 i 6, pkt 2 w związku z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. wniesiono sprzeciw wobec zgłoszonego przez A.S. zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie budynku gospodarczego na działce nr [....] oraz ogrodzenia od strony drogi publicznej na działkach nr [....] i nr [....] w K. , gm. K. - w części dotyczącej zgłoszonej budowie budynku gospodarczego. W uzasadnieniu powyższego podano, że przedmiotowe zgłoszenie wpłynęło do organu administracji architektoniczno-budowlanej w dniu [....] .2007r. W wyniku sprawdzenia przedłożonych dokumentów stwierdzono nieprawidłowości, w związku z czym, postanowieniem z dnia 10.09.2007r. nałożono na inwestora obowiązek ich usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania. W odpowiedzi inwestor w dniu [....].2007r. złożył uzupełnienie dotyczące uzgodnienia lokalizacji zgłaszanych obiektów z administratorami drogi oraz administratorami istniejących sieci: wodociągowej i kanalizacyjnej. Określił również wymagane w postanowieniu odległości zgłaszanego budynku gospodarczego w stosunku do sąsiedniej zabudowy z uwzględnieniem przepisów o bezpieczeństwie pożarowym. Inwestor nie doprowadził jednak do zgodności lokalizacji zgłaszanego budynku gospodarczego z wymogiem zawartym w § 9 ust. 5 pkt 3 (dla terenów o symbolu D.2.KGD) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą Nr IX/87/2003 Rady Gminy K. z dnia 13.10.2003r.(Dz. Urz. Woj. ... nr 414 z dnia 4.12.2003r., poz. 4400 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem minimalne odległości linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni dla terenów oznaczonych w planie symbolem D2.KGD wynoszą w terenach zabudowanych - 6 m. Z załączonego do zgłoszenia opisu wynika natomiast, że planowana jest budowa budynku gospodarczego w odległości tylko 3 m od krawędzi jezdni. Inwestor przedłożył stanowisko administratora drogi dopuszczające taką lokalizację, jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje odstępstwa od wyznaczonej linii zabudowy dla dróg gminnych klasy Z, L i D. Takie odstępstwo jest dopuszczalne jedynie w przypadku dróg krajowych klasy GP oraz w przypadku dróg powiatowych klasy Z. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w terminie wniósł A.S. , który domagał się jej uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego zarzucająć naruszenia zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art.7k.p.a. i art.8 k.p.a. Skarżący podnosił, że do zgłoszenia zostały dołączone wszystkie wymagane uzgodnienia, mapki, oświadczenia i zezwolenia, a także zezwolenie Wójta Gminy K. na wybudowanie budynku gospodarczego w odległości 3 m od krawędzi asfaltu gminnej drogi. Powyższe zezwolenie wydane było na podstawie Uchwały z dnia 13.10.2003r. Rady Gminy K. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, że mógł domniemywać, iż skoro wójt sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza do niego wszelkie zmiany i przedkłada do uchwalenia Radzie Gminy, to był umocowany do wydania takiego zezwolenia. Wójt wydając zezwolenie kierował się zapewne zasadą wnioskowania "z większego na mniejsze", bo skoro ma umocowanie do wydania zezwoleń na budowę budynków gospodarczych w mniejszych odległościach niż przewiduje to plan zagospodarowania przestrzennego przy drogach o znacznie większym znaczeniu komunikacyjnym (drogi powiatowe i krajowe), to tym bardziej może wydać takie zezwolenie na wybudowanie budynku gospodarczego przy drodze o mniejszym znaczeniu komunikacyjnym (droga gminna), uwzględniając też prawdopodobnie, że wszyscy inni wójtowie Powiatu N. mają takie umocowanie, w uchwałach o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Starosta N. w kwestionowanej decyzji, powołując się na ten sam akt prawa miejscowego stwierdził, że wybudowanie budynku gospodarczego w odległości 3 m od krawędzi drogi jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaznaczając jednak, że Wójt może zezwolić na odstępstwa dla dróg o znacznie większym znaczeniu komunikacyjnym. Skarżący wskazywał nadto, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji różnych interpretacji tego samego aktu prawa miejscowego przez różne organy administracji samorządowej. Usytuowanie budynku gospodarczego zgodnie ze zgłoszeniem w żaden sposób nie zagraża interesowi publicznemu, ani nie godzi w interes sąsiadów, jak i użytkowników tej drogi gminnej oraz nie narusza ładu przestrzennego, gdyż nie odbiega od istniejącej już na tym terenie zabudowy. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją Wojewody [....] z dnia 19.11.2007r. znak [....] , na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 , art. 82 ust. 3 i art. 30 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Orzekając w ten sposób podano, że przesłanką wydania zaskarżonej decyzji jest niewykonanie przez inwestora w zakreślonym terminie obowiązku wynikającego z postanowienia Starosty z dnia 10.09.2007 znak [....] . Postanowieniem tym, działając w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nałożono na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z dnia [....] .2007 między innymi przez "doprowadzenie do zgodności lokalizacji budynku gospodarczego z wymogiem zawartym, w § 9 ust. 5 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. , który ustala minimalną odległość linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni dróg oznaczonych symbolem D.2. KDG (droga gminna klasy D) w terenach zabudowanych - 6 m, natomiast inwestor przewiduje lokalizację przedmiotowego obiektu w odległości 3 m. Przy piśmie z dnia [....] .2007 inwestor dostarczył żądane dokumenty oraz wyjaśnienia w sprawie lokalizacji przedmiotowego obiektu, którego usytuowanie pozostawił bez zmian z uwagi na uzyskaną w tym zakresie zgodę Wójta Gminy K . Rozpatrując sprawę ponownie tym kontekście wyjaśniono, że zaskarżona decyzja jest w pełni uzasadniona. Powołany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. nie przewiduje możliwości korekty ustalonej planem linii zabudowy dla dróg gminnych. Uprawnienie takie dotyczy wyłącznie - w myśl § 9 ust.5 pkt 1 i 2 - drogi krajowej klasy GP i dróg powiatowych klasy Z , zaś dopuszczalne jest wyłącznie "za zgodą zarządcy drogi". Są nimi odpowiednio Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad oraz Zarząd Dróg Powiatowych. Powyższe wskazuje jednoznacznie na brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie prezentowanej w odwołaniu zasady wnioskowania: "z większego na mniejsze". Wójt Gminy jako zarządca dróg gminnych nigdy nie posiadał uprawnień do "wydawania zezwoleń na budowę budynków gospodarczych w mniejszych odległościach niż przewiduje to plan zagospodarowania przestrzennego przy drogach o znacznie większym znaczeniu komunikacyjnym jak droga gminna" – co sugeruje skarżący w treści odwołania. Wyrażona przez Wójta Gminy inwestorowi w piśmie z dnia [....] .2007 zgoda na zbliżenie projektowanej zabudowy na odległość 3 m od drogi gminnej oznaczonej w planie miejscowym symbolem D.2. KGD nie ma mocy wiążące albowiem udzielona została bez podstawy prawnej. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 19.11.2007r. znak [....] , A.S. zarzucał naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 11, art. 76 i art. 77 k.p.a. Skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [....] , a także zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zawarł argumentację analogiczna do zarzutów odwołania wskazując, że nie odniósł się do nich w istocie organ drugiej instancji. Wskazywał, że organy orzekające zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia przyczyn rozbieżności interpretacyjnych co do umocowania prawnego wydanej [....] 2007r. zgody Wójta Gminy na lokalizacje budynku gospodarczego. Organy te nie przeprowadziły również dowodu przeciwko treści powyższego dokumentu. Skarżącego nie zapoznano z zebranymi dowodami i nie umożliwiono mu wypowiedzenie się co do tych dowodów przed wydaniem w toku instancji kolejnych decyzji. Skarżący podkreślał ponownie, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji różnych interpretacji samego stanu faktycznego i prawnego przez różne organy administracji publicznej, wywodzących z nich tak odmienne dla niego skutki. Wskazał, że usytuowanie budynku gospodarczego, zgodnie ze zgłoszeniem, w żaden sposób nie zagraża interesowi publicznemu, ani nie godzi w interes sąsiadów, jak i użytkowników tej drogi gminnej oraz nie narusza ładu przestrzennego, gdyż nie odbiega od istniejącej już na tym terenie zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20.03.2008r.sygn. akt II SA/Kr 31/08, oddalono skargę A.S. . W uzasadnieniu tego wyroku powołano § 9 ust. 5 pkt 3 uchwały Nr IX/87/2003 Rady Gminy K. z dnia 13.10.2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. , wsie : [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , etc.....(Dz. Urz. Woj. .... nr 414 z dnia 4.12.2003r., poz. 4400 z późn. zm.). Poddano też analizie charakter planu miejscowego jako aktu normatywnego uznając w efekcie czynionych rozważań, że lokalizacja objętego zgłoszeniem budynku gospodarczego była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przyczyn wskazanych trafnie w zaskarżonej decyzji, a zatem organ administracji zasadnie wniósł sprzeciw w oparciu o art. art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. W uwzględnieniu skargi kasacyjnej A.S. powyższy wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.07.2009r. sygn. akt II OSK 1136/08, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Uznając za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 43 ust. 1 i 2 w związku z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.07.2009r. sygn. akt II OSK 1136/08 zawarto związaną z tym stwierdzeniem obszerną ocenę prawną. Wskazano, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie winien dokonać kontroli zaskarżonych decyzji z uwzględnieniem zapisów zarówno uchwały Nr IX/87/2003 Rady Gminy K. z dnia 13.10.2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. , jak i pomijanej dotąd ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych. Ustalając zaś wzajemne relacje regulacji prawnych zawartych w tych aktach, w tym przede wszystkim w § 9 ust. 5 pkt 3 cytowanej uchwały Rady Gminy K. z dnia 13.10.2003r. i w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, winien wziąć pod uwagę hierarchię źródeł prawa powszechnie obowiązującego oraz akceptowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że prawa i obowiązki podmiotów, w tym także inwestorów, powinny być określone w akcie co najmniej rangi ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Fakt uprzedniego wydania w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 14.07.2009r. sygn. akt II OSK 1136/08 ma ten skutek, że : " Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 powołanej ustawy " ( por. wyrok NSA II z dnia 20.09.2006r. , sygn. akt OSK 1117/05, zam. zb. LEX nr 238489 ). Stosownie do art. 190 p.p.s.a. zdanie pierwsze - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie , a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. W orzecznictwie wskazuje się trafnie, że " 1. Pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. 2. Sąd pierwszej instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego. 3. Stwierdzenie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie zwalnia sądu od zbadania legalności decyzji co do istoty sprawy. " tak wyrok NSA z dnia 4 września 2007 roku, sygn. akt I FSK 1130/06, zam. zb. LEX nr 384165 ). Uwzględniając powyższe ogólne uwagi w stanie faktycznym niniejszej sprawy oraz mając na uwadze treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.07.2009r. sygn. akt II OSK 1136/08 należy mieć nadto na uwadze uznać, że dokonując kontroli postępowania sądowoadministracyjnego nie dostrzeżono w nim wad, o których mowa w art. 183 §2 p.p.s.a. W sprawie niniejszej po dacie wydania powyższego wyroku nie doszło do zasadniczych zmian w stanie faktycznym lub prawnych uzasadniających odstąpienie od zawartej w nim oceny prawnej. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawiony akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za zasadną. Stan faktyczny sprawy jest pomiędzy stronami bezsporny. Zasadnicze ustalenia zawarte w obu decyzjach nie budzą także zastrzeżeń w ramach przeprowadzonej sadowej kontroli obu decyzji, jako zgodne z dostępnym w aktach administracyjnych materiałem dowodowym. Kwestie związane z podstawą faktyczną rozstrzygnięcia jako nie budzące kontrowersji pozostawia się poza szerszymi rozważaniami. Spór w sprawie niniejszej dotyczy oceny prawnej stanu faktycznego, która w znaczny zakresie została przesądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.07.2009r. sygn. akt II OSK 1136/08 . Uwzględniając wyrażone w nim poglądy należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 tej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W świetle przytoczonych regulacji prawnych stwierdzić należy, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo że należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na terenie działania organów gminy, które je ustanowiły, nie są jedynymi przepisami prawa, które należy uwzględniać przy ocenie legalności robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Do analogicznego wniosku prowadzi brzmieniem art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), który stanowił podstawę wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, zaś przewidywał, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Stosowana w sprawie niniejszej uchwała Nr IX/87/2003 Rady Gminy K. z dnia 13.10.2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. , wsie : [....] , [....] , [....] , etc.....(Dz. Urz. Woj. .... nr 414 z dnia 4.12.2003r., poz. 4400 z późn. zm.) w §1 definiuje używane a w tym akcie prawnym pojęcia . dróg publicznych ( ust. 4 ), dróg wewnętrznych ( ust. 5 ), drogi lub pasa drogowego ( ust. 6 ). Zwarty w części nazwanej ustaleniami ogólnymi i formalnymi § 3 ust. 1 tej uchwały stanowi, że ustalenia planu nie naruszają i nie wykluczają obowiązku stosowania innych przepisów szczególnych, zaś ust. 3. tego paragrafu przewiduje, zaś w myśl ust. 2 tego paragrafu organ odpowiedzialny za realizację planu obowiązany jest do stałego monitorowania zmian przepisów prawa i podejmowania stosownych czynności mających na celu zmianę planu dla doprowadzenia do zgodności prawa miejscowego z przepisami ustaw i aktów wykonawczych. Znajdujący się w tej samej części uchwały § 9 w ust. 1 - 13 zawiera ustalenia w zakresie rozwiązań komunikacyjnych. Niektóre ustępy tego planu, wyodrębniają redakcyjnie jeszcze punkty stosownych regulacji. Paragraf 9 ust. 5 stanowi : " Ustala się następujące minimalne odległości linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni : 1) dla drogi krajowej klasy GP – 25 m, za zgodą zarządcy drogi w terenach zabudowanych dopuszczone – 10 m, 2) dla dróg powiatowych klasy Z – 20 m, za zgodą zarządcy drogi w terenach zabudowanych – 8 m, 3) dla dróg gminnych klasy Z,L,D – 15 m, w terenach zabudowanych – 6 m, 4) dla dróg wewnętrznych, dojazdów do zespołu działek i dojazdów do pojedynczych działek – 6 m. " Zwraca uwagę na tle powyższej regulacji brak w pkt 3 - 4 ust. 5 §9 uchwały zapisu dotyczącego możliwości odstąpienia od ustaleń podstawowych planu za zgodą zarządcy drogi. Powyższe nie oznacza jednak niemozności odstąpienie od ustaleń planu, określonych w §9 ust. 5 pkt 3, na co wskazuje regulacja §9 ust. 6 uchwały. Przepis ten stanowi, że : " Dopuszcza się po - uzyskaniu zgody właściwego zarządcy drogi – odcinkowe zawężenie określonych w pkt 3 i 4 parametrów, wynikające z ukształtowania terenu lub istniejącego zainwestowania, a w niezbędnych przypadkach wynikające ze względów bezpieczeństwa lub ukształtowania terenu – także ich poszerzenia. " Charakterystyczne dla cytowanej regulacji jest to, że nie podaje ona dokładnie, których punktów 3 i 4 dotyczą jej postanowienie. W takim przypadku istotne przy dokonywaniu wykładni zasady legislacji nakazują przyjęcie, że ust. 6 § 9 odnosi się do wszystkich regulacji zawartych w przepisach zamieszczonych w § 9, poprzedzających ust. 5, w których wyodrębniono pkt 3 i 4. Przy takiej interpretacji należy uznać, że zapis z § 9 ust. 5 pkt 3 jest spójny z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz.115 ), w świetle którego obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w terenach zabudowy w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Ponadto, z uwagi na zapis z § 9 ust. 6 uchwały jest on spójny z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze gminnej, w odległości mniejszej niż 6 m, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed zgłoszeniem przez inwestora wykonywania robót budowlanych. W myśl art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, zarządcą drogi gminnej jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta Gdyby nawet uznać, że § 9 ust. 6 uchwały przez wprowadzenie pewnych warunków , które należy brać pod uwagę przy wyrażaniu zgody na zawężenie lub poszerzenie parametrów przewidzianych między innymi w § 9 ust. 5 pkt 3 ogranicza kognicję zarządcy drogi w ramach stosowania art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w takim przypadku - uwzględniając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 14.07.2009r. sygn. akt II OSK 1136/08, należy stosować przepisy ustawy. Powyższe uzasadnia bowiem wzgląd na hierarchię źródeł prawa powszechnie obowiązującego oraz akceptowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że prawa i obowiązki podmiotów, w tym także inwestorów, powinny być określone w akcie co najmniej rangi ustawy. W sprawie niniejszej skarżący przedstawił zgodę Wójta Gminy K. z dnia [....]. 03.2007r. znak [....] na lokalizację przedmiotowej inwestycji w z zachowaniem odległości minimum 2 m od krawędzi asfaltu drogi gminnej oznaczonej jako działka nr [....] , czemu odpowiada zgłoszenie budowy przedmiotowego budynku gospodarczego. Wydając obie kontrolowane decyzji organy administracji architektoniczno-budowlanej naruszyły zatem przepisy prawa materialnego, tj. § 9 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, regulację z art. 43 ust. ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za zasadną, nie dostrzegając jednakże innych wad uzasadniających eliminację wydanych decyzji poza już wytkniętymi, mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. " a " i "c" p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.