II OSK 148/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1407/09 w sprawie ze skargi Gminy Baranów na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2009 r. nr GZ.tr.057-602-304/09 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Gminy Baranów kwotę 120 (sto dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1407/09, po rozpoznaniu skargi Gminy Baranów na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2009 r. nr GZ.tr.057-602-304/09 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 czerwca 2009 r. nr GZ.tr.057-602-289/08 w części odmawiającej wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas III o powierzchni 13,6502 ha położonych na terenie wsi Cegłów gmina Baranów oznaczonych symbolami: [...]; a także zasądził od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej Gminy Baranów kwotę 440 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzją z dnia 3 czerwca 2009r. znak: GZ.tr.057 - 602 - 289/08 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w wyniku rozpoznania wniosku Wójta Gminy Baranów, wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 0,2319 ha gruntów rolnych klas III oraz odmówił wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 13,6502 ha gruntów rolnych klas III, położonych na terenie miejscowości Cegłów. Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Wójt Gminy Baranów. Wskazując, iż wnioskowany teren jest uzbrojony i znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie gruntów, które uzyskały wcześniej zgodę na zmianę przeznaczenia. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku decyzją z dnia 17 lipca 2009 r. nr GZ.tr.057 - 602 - 304/09, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 127 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 3 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, iż wnioskowane do zmiany przeznaczenia grunty rolne klasy III o powierzchni 13,6502 ha to grunty o bardzo wysokim potencjale produkcyjnym, które tworzą jeden zwarty kompleks gruntów użytkowanych na cele rolne. Ponadto wnioskowany obszar usytuowany jest w otwartej przestrzeni produkcyjnej i otaczają go grunty słabszych klas bonitacyjnych, na których to możliwe jest zlokalizowanie planowanych inwestycji. Na obszarach w bliskim sąsiedztwie, znajdują się zaś duże powierzchnie gruntów, posiadających już zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, które nie zostały jeszcze zainwestowane. W związku z tym, przedmiotowe grunty powinny w dalszym ciągu pozostać w rolniczym użytkowaniu. Jednocześnie organ wskazał, iż wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów o pow. 0,2319 ha, jako teren przewidziany pod poszerzenie dróg publicznych. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina Baranów, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 czerwca 2009r. w części odmawiającej zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych o pow. 13,6502 ha, dopuszczenia jako dowodu w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Baranów z zaznaczonymi terenami, które posiadają zgodę na zmianę przeznaczenia, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że grunty, którym odmówiono zgody na zmianę przeznaczenia, wbrew twierdzeniom organu nie stanowią zwartego kompleksu gruntów użytkowanych na cele rolne. Grunty te graniczą z gruntami, które zostały już przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-usługową oraz przemysłową. Wnioskowany teren jest uzbrojony. Wydając wcześniejsze decyzje na zmianę przeznaczenia gruntów o pow. 2,9101 ha klasy II i 44,913 ha klasy III Minister również orzekał w oparciu o art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. A zatem strona skarżąca nie rozumie na czym polega zmiana interpretacji tegoż przepisu w niniejszej sprawie. Skarżący zarzucił zatem organowi naruszenie art. 7, 8 i 10 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków w celu właściwego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu gminy i jej mieszkańców, oraz niewysłuchania stron. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą z zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 czerwca 2009 r. nr GZ.tr.057-602-289/08 w części odmawiającej wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas III o powierzchni 13,6502 ha położonych na terenie wsi Cegłów gmina Baranów oznaczonych symbolami: [...]. Sąd wskazał, że podstawową kwestią, którą Sąd zobligowanym był rozważyć z urzędu przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, była forma w jakiej organ orzekający odmówił wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji podniósł, że wyrażenie, na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych i rolnych na cele nieleśne i nierolnicze następuje w formie decyzji administracyjnej. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze rozstrzyga sprawę co do jej istoty, a więc spełnia wymogi określone w art. 104 k.p.a. Władcze rozstrzygnięcie organu, wymienionego w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stanowi podstawę do dokonania zmian w przepisach prawa miejscowego. Podkreślenia wymaga, że organ wyrażający zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze nie uzgadnia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz prowadzi własne postępowanie administracyjne mające na celu rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Postępowanie to toczy się w związku z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz nie w ramach tworzenia prawa miejscowego. Za takim stanowiskiem przemawia regulacja art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 7 ust. 3 powołanej ustawy, wyrażenie zgody następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i wymaga współdziałania (poprzez wyrażenie opinii) innych organów. Konsekwencją przyjęcia, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 czerwca 2009r. podlegały uchyleniu także z tej przyczyny, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie podmioty mające przymiot strony. Decyzja w przedmiocie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze związana jest z wykonywaniem własności nieruchomości. Jej brak ogranicza dysponowanie własnością, gdyż utrudnia obrót nieruchomościami, czy też uniemożliwia ich zabudowę. W związku z tym stwierdzić należy, że stronami w rozpoznawanej sprawie byli także wszyscy właściciele (wieczyści użytkownicy) działek wchodzących w skład spornego obszaru. Organ orzekający w sprawie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 4 k.p.a., nie ustalił wszystkich stron postępowania i nie zawiadomił ich o jego wszczęciu. Ponadto z naruszeniem, określonej w art. 10 k.p.a., zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, nie zapewnił tym stronom udziału w każdym stadium postępowania. Ponadto Sąd podniósł, że decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter uznaniowy. Organ administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a następnie rozpatrzyć go w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Decyzje uznaniowe wymagają również uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, iż przepis prawa materialnego pozostawia sposób rozstrzygnięcia uznaniu organu administracji, nie zwalnia tego organu od obowiązku uzasadnienia faktycznego decyzji. Nie może ono opierać się na ogólnych stwierdzeniach, lecz musi zawierać konkretne ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Organ administracji publicznej jest także zobowiązany do podania pełnego uzasadnienia prawnego, w szczególności wyjaśnienia motywów skorzystania ze swych uprawnień. Inaczej rzecz ujmując organ administracji publicznej w każdym wypadku musi przedstawić przesłanki, jakimi kierował się działając w granicach uznania administracyjnego. Należy podkreślić, że załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji uznaniowej nie upoważnia organu do podejmowania rozstrzygnięć mających cechy dowolności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, jak również nie rozpatrzył stanu faktycznego sprawy w sposób rzetelny. W konsekwencji uzasadnienia decyzji nie odpowiadają warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja w sposób lakoniczny odnosi się do opinii wyrażonej w sprawie przez Marszałka Województwa Mazowieckiego i Mazowieckiej Izby Rolniczej. Ponadto orzekający w sprawie organ nie odniósł się do okoliczności, iż sporne grunty zlokalizowane są w bliskim sąsiedztwie miasta Warszawy oraz jak wskazuje strona skarżąca w bezpośrednim sąsiedztwie gruntów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-usługową i przemysłową. Obszar ten jest uzbrojony, a zatem zmiana jego przeznaczenia leży w interesie gminy. Ponadto wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ wnioskowany teren nie stanowi zwartego kompleksu, lecz jest podzielony, co wynika z załączonej do wniosku mapy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że organ winien dokonać rzetelnej analizy sytuacji faktycznej i prawnej sprawy i dopiero po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności podjąć stosowną decyzję. Podkreślić wprawdzie należy, że słusznie wskazał organ, iż grunty objęte wnioskiem są to użytki rolne najwyższych klas bowiem III, zgodnie zaś z brzemieniem art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Wskazać jednak należy, iż przepis ten nie wyłącza możliwości przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów klasy I-III, co wynika wprost z brzmienia art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie spoczywa więc na Ministrze Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który zobligowany jest podjąć decyzję kierując się zarówno celami ochrony gruntów rolnych wynikających z przepisów ww. ustawy, jak i słusznie pojętym interesem społecznym, wynikającym z faktu, iż zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów w niniejszej sprawie ma na celu rozwój społeczny, urbanistyczny Gminy Baranów. Podniesiono również, iż okoliczność, istnienia na terenie ww. Gminy niezagospodarowanych jeszcze terenów, które uzyskały już zgodę na zmianę przeznaczenia, nie ma związku i nie może kształtować stanowiska organu w niniejszej sprawie, bowiem kwestia tempa procesu inwestycyjnego, nie ma wpływu, na rozstrzygnięcie w zakresie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia innych gruntów rolnych. Kształtowanie polityki przestrzennej jest bowiem domeną i uprawnieniem gminy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.); 2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) przez przyjęcie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył art. 10 § 1 k.p.a., dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego stosowanie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez przyjęcie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi wniesionej przez Gminę Baranów, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Baranów wniosła o "utrzymanie zaskarżonego wyroku w całości w mocy i oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności wskazania wymaga fakt, że jak niewadliwie przyjął Sąd pierwszej instancji, decyzje będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej podlegały uchyleniu z uwagi na to, iż w postępowaniu administracyjnym nie brały udziału wszystkie podmioty mające przymiot strony. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że stroną postępowania w sprawie o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych jest przede wszystkim wnioskodawca (wójt, burmistrz lub prezydent). Przyjąć jednakże należy, że w postępowaniu tym przymiot strony może przysługiwać również właścicielom gruntów rolnych (leśnych) zainteresowanych zmianą ich przeznaczenia na cele nierolnicze (nieleśne). Takie stanowisko uzasadnione jest tym, że zgoda, jak również brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych ogranicza dysponowanie własnością i może utrudniać obrót nieruchomościami. Może również wpływać na wartość rynkową takich nieruchomości, czy też uniemożliwić planowana budowę (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 995/99). Decyzja w tym zakresie może zatem w wpływać na stosunki prawne tych osób wynikające z norm szeroko rozumianego prawa cywilnego. Tym samym za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznał zarówno zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. przez przyjęcie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył art. 10 § 1 k.p.a., dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego stosowanie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak i zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji organ orzekający w sprawie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 4 k.p.a., nie ustalił wszystkich stron postępowania i nie zawiadomił ich o jego wszczęciu. Ponadto z naruszeniem, określonej w art. 10 k.p.a., zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, nie zapewnił tym stronom udziału w każdym stadium postępowania. Przechodząc do kolejnego z zarzutów skargi kasacyjnej o charakterze procesowym tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez przyjęcie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazać należy, że również tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter uznaniowy, co w niniejszej sprawie nie pozostaje kwestią sporną. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczność, iż przepis prawa materialnego pozostawia sposób rozstrzygnięcia uznaniu organu administracji, nie zwalnia tego organu od obowiązku uzasadnienia faktycznego decyzji, o którym mowa w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja uchybia tymczasem wymogom wskazanego powyżej przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie tego przepisu polega na tym, iż zaskarżona decyzja w sposób lakoniczny odnosi się do opinii wyrażonej w sprawie przez Marszałka Województwa Mazowieckiego i Mazowieckiej Izby Rolniczej. Ponadto orzekający w sprawie organ nie odniósł się do okoliczności, iż sporne grunty zlokalizowane są w bliskim sąsiedztwie miasta Warszawy oraz w bezpośrednim sąsiedztwie gruntów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-usługową i przemysłową, czy naruszył przepis art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Podkreślić również należy, że uznaniowy charakter przedmiotowej decyzji, nie pozwala na przyjęcie, że sam fakt, iż objęte wnioskiem o zmianę przeznaczenia grunty należą do wysokiej klasy bonitacyjnej wskazują na konieczność wydania decyzji odmownej. Słusznym jest bowiem twierdzenie, że skoro przepis art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, iż na cele nierolnicze można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej, nie jest wykluczonym przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów klas I-III. Stanowisko takie jest tym bardziej zasadne, że uprzednio organ naczelny orzekał o gruntach położonych w tej samej gminie w oparciu o przepis art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i wydał decyzje o zmianie przeznaczenia gruntów klasy II i III, a więc o takiej samej oraz wyższej klasie bonitacyjnej. Wydanie w takiej sytuacji decyzji o odmowie zmiany przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze (nieleśne) bez szczegółowego podania motywów zróżnicowania użytków rolnych o podobnej klasie bonitacyjnej rodzić może uzasadniony zarzut dowolności takiej decyzji. Brak podania wyraźnych powodów z jakich odmawia się zmiany przeznaczenia jednych gruntów, a jednocześnie wydaje się zgodę względem innych może świadczyć o podejmowaniu przez organ rozstrzygnięć w oparciu o niesprawdzalne kryteria. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.