II OZ 1168/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, , , po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1402/09 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg M. M. oraz Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1402/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w skardze z 20 sierpnia 2009 r., zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nie wykazując jednak, zdaniem Sądu, na czym miałaby polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oprócz tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż samo ustalenie warunków zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. W zażaleniu z 24 listopada 2009 r., skarżący wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia, argumentując, że choć sama decyzja nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych, to po uprawomocnieniu stanowi podstawę do wystąpienia o pozwolenie na budowę, a rozpoczęcie (i zakończenie) budowy prowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków i powstania znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, a także z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2009 r., ustalająca warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego z garażem podziemnym, usługami w poziomie parteru i pierwszego piętra, z wbudowaną stacją trafo, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach nr ew. [...],[...] i na części działek nr ew. [...],[...],[...] w obrębie [...] przy ul. [...] i [...] na terenie Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy, wydana na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), nie nadaje się do wykonania. Wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Jedynym skutkiem wykonania decyzji o warunkach zabudowy jest możliwość ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu władczo stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.