I OSK 155/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt I SAB/Wa 100/08 w sprawie ze skargi S. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt I SAB/Wa 100/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Ministra Infrastruktury do rozpoznania wniosku H. L. z dnia [...] maja 1970 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną we wsi S. – J. w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz S. L. zwrot kosztów postępowania sądowego. Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następującym stanie faktycznym: Orzeczeniem Prezydium Warszawskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1951 r., nr [...], sprostowanym późniejszym orzeczeniem Prezydium z dnia [...] czerwca 1970 r., nr [...], orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa m. in. gruntów leśnych o pow. 18 ha, położonych we wsi S. J. gmina Ł. stanowiących własność spadkobierców W. L. Pismem z dnia [...] maja 1970 r. H. L. - żona W. L. - wystąpiła o ustalenie odszkodowania za wyżej wskazaną nieruchomość do Komisji do Spraw Ustalenia Odszkodowań przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. W odpowiedzi na jej wniosek Kierownik Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Warszawskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej pismem z dnia [...] sierpnia 1970 r., nr [...] poinformował Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G., iż brak jest podstaw do uwzględnienia roszczeń dotyczących przyznania odszkodowania H. L. Następnie pismem z dnia [...] marca 2004 r. S. L. - jako następczyni prawna H. L. - złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w postaci orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] sierpnia 1970, nr [...] w zakresie odmowy przyznania odszkodowania H. L. Pismem z dnia [...] maja 2005 r. Minister Infrastruktury zwrócił się do Archiwum Państwowego w m. st. Warszawie o przesłanie akt archiwalnych dotyczących orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1970 r. Archiwum przesłało część akt sprawy i poinformowało, że przeprowadzi poszukiwanie dokumentów w/w sprawy w zespole Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych. Pismem z dnia [...] lipca 2005 r. S. L. zwróciła się o udzielenie informacji odnośnie postępów w rozpatrzeniu sprawy oraz o przewidywanym terminie jej załatwienia. Z kolei Ministerstwo Infrastruktury zwróciło się do niej o nadesłanie postanowienia sądu dotyczącego nabycia spadku po W. L. i H. L. - które to postanowienia zostały nadesłane przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2005 r. Pismem z dnia [...] września 2005 r. organ poinformował, że nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w terminie określonym w art. 35 kpa z uwagi na konieczność zgromadzenia materiału dowodowego, o który wystąpiono do pełnomocnika wnioskodawczyni pismem z dnia [...] września 2005 r. Jednocześnie organ poinformował, że przedmiotowy wniosek zostanie rozpatrzony w terminie dwóch miesięcy od zgromadzenia całości materiału dowodowego. Następnie zwrócił się o nadesłanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po C. L., S. L. i J. L. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Minister Budownictwa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku S. L. o stwierdzenie nieważności "decyzji administracyjnej w postaci orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] sierpnia 1970 r., nr [...] w zakresie odmowy przyznania odszkodowania H. L.". W ocenie organu żądanie wnioskodawczyni nie dotyczyło decyzji administracyjnej, ale pisma Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w Warszawie skierowanego do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w G., w którym wydział ustosunkował się do stanowiska Komisji do spraw Ustalania Odszkodowań przy tamtejszym Prezydium oraz przekazał zlecenie do dalszego postępowania. Pismo to nie jest decyzją administracyjną, gdyż nie posiada podstawy prawnej rozstrzygnięcia, pouczenia o sposobie odwołania, nie zostało podpisane przez organ państwowy tylko przez urzędnika, poza tym nie zostało skierowane do stron postępowania a stanowiło jedynie korespondencję pomiędzy wydziałami. Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz wniosła o niezwłoczne załatwienie sprawy wszczętej wnioskiem H. L. z dnia [...] maja 1970 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...] Starosta Powiatowy w P. uznał swoją niewłaściwość do rozpatrzenia wniosku S. L. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez Ministra Budownictwa. Natomiast Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. Pismem z dnia [...] października 2007 r. S. L. wniosła o niezwłoczne załatwienie sprawy z wniosku H. L. z dnia [...] maja 1970 r. W odpowiedzi Minister Infrastruktury wskazał, że nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w sprawach dotyczących przyznania odszkodowania, z wyjątkiem roszczeń wynikających z art. 160 kpa. Nie jest również w posiadaniu żadnego wniosku o przyznanie odszkodowania, którego podstawą byłby art. 160 kpa. Organ podniósł też, iż nie jest w posiadaniu żadnego innego wniosku dotyczącego przyznania odszkodowania, na podstawie którego można by ustalić zakres żądania, jego podstawę prawną oraz organ właściwy do jego rozpoznania. Wobec powyższego nie prowadzi żadnego postępowania w sprawie przyznania odszkodowania, ani też postępowania nadzorczego. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. Minister Infrastruktury zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty Powiatowego w P. z dnia [...] października 2006 r. przekazującego mu przedmiotową sprawę do rozpoznania. Podniósł, że w treści postanowienia nie wskazano, jakiego wniosku postępowanie ma dotyczyć, a przedmiotu sprawy nie można również ustalić na podstawie akt. Starosta nie wskazał podstawy prawnej do ustalenia właściwości organu naczelnego, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby w przedmiocie przyznania odszkodowania właściwym był Minister Infrastruktury. Ponadto podniósł, że postępowanie o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość może być prowadzone przez Starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. W dniu [...] maja 2008 r. S. L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jej poprzedniczka prawna H. L. wystąpiła wnioskiem z dnia [...] maja 1970 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość leśną o powierzchni 18 ha położoną we wsi S. gmina Ł. Wobec tego wielokrotnie przekroczony został przez organ najdłuższy dopuszczalny termin załatwienia sprawy administracyjnej wskazany w art. 35 § 3 kpa. Ponadto podniosła, że mimo nie załatwienia sprawy w terminie nie została o tym fakcie poinformowana z podaniem przyczyn zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy, co samo w sobie stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania i gwarancji stron w postępowaniu administracyjnym. Wskazała też, że niniejsza sprawa winna zostać zakończona decyzją administracyjną, do tego typu spraw odnosi się przepis art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a., sprawa ta nie należy więc do spraw, które mogą być zakończone innymi aktami w rozumieniu art. 52 § 4 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Infrastruktury do niezwłocznego rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej sprawy wszczętej wnioskiem jej poprzedniczki prawnej z dnia [...] maja 1970 r. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ nie prowadzi żadnego postępowania w sprawie przyznania odszkodowania ani też postępowania nadzorczego, nie jest bowiem w posiadaniu żadnego wniosku o przyznanie odszkodowania, którego podstawą byłby art. 160 kpa. Podniósł ponadto, że nie posiada żadnego innego wniosku dotyczącego przyznania odszkodowania, na podstawie którego można by ustalić zakres żądania, jego podstawę prawną oraz organ właściwy do jego rozpoznania, o czym poinformowano S. L. pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. Ponadto pismem tym wezwał ją - na podstawie art. 64 § 2 kpa - do wskazania podstawy prawnej wszczęcia lub tez prowadzenia postępowania, wskazania przedmiotu postępowania, wykazania interesu prawnego, ewentualnie przedstawienia dokumentów na podstawie których właściwe postępowanie zostało wcześniej wszczęte. Minister podniósł też, że na wskazane pismo nie uzyskał odpowiedzi. Natomiast pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. wystąpił on do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty Powiatowego w P. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] o przekazaniu wniosku S. L. dotyczącego "ustalenia odszkodowania za nieruchomość leśną o pow. 18 ha, położoną we wsi S., gmina Ł.". W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ administracji od czasu złożenia przez skarżącą wniosku do 2004 r., nie podejmował praktycznie żadnych czynności w sprawie jego załatwienia. Po złożeniu przez skarżącą wniosku z dnia [...] marca 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w postaci orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] sierpnia 1970 r. w zakresie odmowy przyznania odszkodowania H. L. organ rozpoczął kompletowanie akt sprawy dotyczących "orzeczenia" z dnia [...] sierpnia 1970 r. Skarżąca wzywana była do nadesłania postanowień o stwierdzenie nabycia spadku po W. L. i H. L. W rezultacie prowadzonego postępowania, po dwóch latach od złożenia wniosku z dnia [...] marca 2004 r., Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie tego wniosku ponieważ uznał, że wskazane przez skarżącą "orzeczenie" z dnia [...] sierpnia 1970 r. nie było decyzją administracyjną. Tak więc w okresie od 2004 r. do 2006 r. organ zajmował się wnioskiem o stwierdzenie nieważności nieistniejącej decyzji - nie podjął natomiast żadnych czynności w sprawie załatwienia wniosku z dnia [...] maja 1970 r. Organ nie informował wnioskodawczyni, że nie jest możliwe rozpoznanie wniosku w terminie określonym w art. 35 kpa, również w żadnym kierowanym do niej piśmie nie wskazał konkretnego terminu załatwienia sprawy. Tymczasem termin załatwienia sprawy powinien zostać wyraźnie przez organ oznaczony. W sierpniu 2006 r. skarżąca złożyła wniosek o niezwłoczne załatwienie sprawy wszczętej wnioskiem z 1970 r. W przedmiotowej sprawie Starosta Powiatowy w P. postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. uznał swoją niewłaściwość do rozpatrzenia niniejszej sprawy i przekazał ją do rozpatrzenia przez Ministra Budownictwa. Natomiast Minister Infrastruktury wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tego postanowienia uznając, że postępowanie może być prowadzone przez Starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Tak więc między organami powstał spór co do tego, który z nich jest właściwy do rozpoznania tej sprawy. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury powinien rozpoznać wniosek merytorycznie - gdyby uznał swoją właściwość do jego rozpoznania, będąc poza tym związany postanowieniem przekazującym mu sprawę. W przeciwnym razie - jeżeli stwierdzi swoją niewłaściwość do rozpoznania tej sprawy - powinien podjąć odpowiednie czynności tj. zgodnie z powołanym wyżej art. 22 kpa powinien wdać się w spór kompetencyjny. Organ w niniejszej sprawie nie dokonał żadnej z tych czynności. Wniosek z 1970 r. pozostał nierozpoznany i nie podjęto żadnych istotnych czynności zmierzających do jego rozpoznania, czym naruszono art. 12 kpa. Każdy bowiem wniosek złożony przez stronę postępowania administracyjnego organ ma obowiązek rozpoznać, niezależnie od tego jaki jest charakter wniosku. Od powyższego wyroku Minister Infrastruktury wniósł skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 22 § 1 pkt 1-9 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że jest to jedyna możliwa forma rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami administracji oraz § 3 pkt 1 tego artykułu poprzez nieuwzględnienie uprawnienia strony do podjęcia czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między organami. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 poprzez brak dostatecznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i sformułowanie w uzasadnieniu okoliczności nie znajdujących uzasadnienia w materiale dowodowym, art. 149 ppsa, w związku z art. 35 kpa poprzez uznanie, iż organ pozostaje w bezczynności w związku z brakiem podjęcia czynności mających na celu rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w terminie, art. 149 ppsa w związku z art. 12 kpa, 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 22 kpa poprzez uznanie, że nadzorczy tryb badania legalności postanowienia nie stanowi wystarczającego środka do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego, art. 149 ppsa w związku z art. 129 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie oczywistej niewłaściwości Ministra Infrastruktury do rozpatrzenia sprawy, art. 149 ppsa w związku z art. 22 § 2 kpa poprzez ustalenie zbyt krótkiego terminu na załatwienie sprawy, art. 133 ppsa poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż uznając swoją niewłaściwość Minister Infrastruktury stwierdził, że rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Powiatowego w P. nastąpi szybciej niż rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez sąd administracyjny i w związku z tym podjął odpowiednie czynności. Wskazano, iż w aktualnym stanie prawnym nie obowiązuje żaden przepis, który nakazywałby kierowanie sporów kompetencyjnych tylko i wyłącznie na drogę określoną w art. 22 § 1 pkt 1-9 i § 2 kpa. Podniesiono również, że Sąd pierwszej instancji pominął okoliczność, iż zgodnie z art. 22 § 3 pkt 1 kpa władnym do wystąpienia z wnioskiem o rozpatrzenie sporu jest również strona postępowania. W ocenie Ministra S. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, winna była mieć na względzie możliwość, że Minister nie jest organem właściwym do przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, bo wynika to wprost z obowiązujących przepisów prawa. Powinna ona była podjąć czynności mające na celu jak najszybsze ustalenie organu właściwego do rozpatrzenia jej sprawy - zwłaszcza że przepis art. 22 § 3 pkt 1 dawał jej ku temu uprawnienie. Nieskorzystanie z niego obarcza ją w takim samym stopniu winą za przewlekłość postępowania, jak organ naczelny. Sąd pierwszej instancji nie wziął tej okoliczności pod uwagę. Zdaniem Ministra Infrastruktury Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił z jakich przesłanek wywiódł, że tryb z art. 22 kpa stanowić będzie skuteczniejszą formę zabezpieczenia interesu prawnego strony oraz dlaczego nie będzie prowadził do naruszenia wymienionych norm tak jak czyni to forma rozwiązania sporu kompetencyjnego zastosowana przez organ. Sąd nie wyjaśnił również, dlaczego w jego ocenie, wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia przekazującego sprawę do rozpatrzenia Ministrowi Infrastruktury, nie stanowi wystarczająco efektywnej czynności postępowania mającej na celu rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego oraz tego dlaczego, w ocenie sądu, pomimo jej podjęcia organ w dalszym ciągu znajdował się w bezczynności. Podkreślono, iż w sytuacji oczywistego naruszenia prawa jakim było błędne wskazanie przez Starostę Powiatowego w P. organu właściwego, najbardziej odpowiednią drogą było stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia. Strona wnosząca skargę kasacyjną podkreśliła, że akt oczywistego naruszenia art. 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez Starostę nie powinien był ujść uwadze Sądu rozpatrującemu sprawę i nakazującemu w wyznaczonym terminie wydać rozstrzygnięcie przez oczywiście niewłaściwy organ jakim jest Minister Infrastruktury. Zdaniem strony stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku nie znajdują również poparcia w zebranym materiale dowodowym i nie uwzględniają całokształtu okoliczności sprawy. Zarzuty organu dotyczą przede wszystkim 2-miesięcznego terminu w jakim Sąd nakazał rozpatrzenie wniosku H. L. przez Ministra Infrastruktury. Sąd nie wyjaśnił co w przedmiotowej sprawie rozumie przez pojęcie "rozpoznania wniosku". Minister zaś nie będzie go rozpoznawał merytorycznie ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego nie jest on do tego właściwym organem. W ocenie strony przyjmując jako wiążącą interpretację Sądu pierwszej instancji, Minister powinien wystąpić z wnioskiem do sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w trybie z art. 22 § 2 kpa. Niemniej, w ocenie Ministra 2 -miesięczny termin nakreślony w wyroku jest niewystarczający na rozstrzygnięcie takiego sporu przez sąd. Zastrzeżenia strony wzbudziło także stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku, jakoby zwłoka w wydaniu decyzji została zawiniona wyłącznie przez Ministra, gdyż strona również dysponowała uprawnieniem do podjęcia odpowiednich działań w sprawie, miała w tym również interes prawny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. L. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wskazała, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś bezczynność organu w omawianej sprawie jawi się jako oczywista. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wchodzi w rachubę. Sąd kasacyjny rozpoznaje więc sprawę tylko w granicach podstaw kasacyjnych, określonych w skardze kasacyjnej przez ukazanie przepisów prawa materialnego albo procesowego naruszonych przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, określenie postaci tego naruszenia (prawo materialne) i wykazanie, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (prawo procesowe), a także podanie uzasadnienia dotyczącego zarzutów naruszenia prawa (art. 174 w zw. z art. 176 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stwierdzenie Sądu I instancji, że doszło do zwłoki w załatwieniu sprawy i zwłoka została spowodowana przez organ administracyjny. Kodeks postępowania administracyjnego w rozdziale 7 reguluje terminy załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Terminy przewidziane w art. 35 do załatwienia spraw są terminami maksymalnymi. Rozpoczynają swój bieg, w przypadku organu I instancji w momencie wszczęcia postępowania (art. 61 § 3 k.p.a. – data doręczenia żądania organowi administracji publicznej) a kończą się z chwilą wydania w tej instancji decyzji administracyjnej. Podstawową funkcją tych terminów jest dyscyplinowanie organów prowadzących postępowanie, co ma ścisły związek z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania. Dla organu I instancji wyznaczono trzy rodzaje terminów: niezwłoczny, miesięczny i dwumiesięczny w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej. Do biegu terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. nie wlicza się: - terminów przewidzianych w przepisach prawa albo dokonania określonych czynności (np. przy współdziałaniu organów); - okresów zawieszenia postępowania (w zw. z art. 103 k.p.a.); - okresów opóźnień powstałych z winy strony; - okresów opóźnień powstałych z przyczyn niezależnych od organu. Natomiast do przyczyn określonych w art. 35 § 5 k.p.a. nie wlicza się takich okoliczności jak fakt przekazania akt sądowi administracyjnemu, brak środków finansowych. Należy podkreślić, że okoliczności zwalniające organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. O ile organ ma załatwić sprawę i nie czyni tego w terminie określonym w art. 35 lub wyznaczonym zgodnie z art. 36, pozostaje w bezczynności. Należy tutaj podkreślić, że o bezczynności organu można mówić nie tylko wtedy, gdy organ w ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności, ale również wtedy, gdy prowadził postępowanie, ale nie prowadziło ono do zakończenia sprawy zgodnie z przepisami prawa. Z akt administracyjnych przekazanych Sądowi wynika, że minister Infrastruktury pozostawał bezczynny w załatwieniu wniosku. Postanowienie Starosty P. z dnia [...] października 2007 r. o przekazaniu wniosku S. L. do rozpatrzenia ówczesnemu Ministrowi Budownictwa [...] listopada 2006 r. Dopiero w dniu [...] czerwca 2008 r. Minister Infrastruktury wystąpił do Wojewody Mazowieckiego o stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że ta czynność Ministra nie zmierzała do szybkiego załatwienia sprawy i że Minister powinien, albo rozpoznać wniosek merytorycznie gdyby był właściwy do jego rozpoznania, albo w przypadku stwierdzenia swojej niewłaściwości wdać się w spór kompetencyjny zgodnie z art. 22 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, że w postępowaniu w sprawie skargi na bezczynność organu Sąd nie może oceniać zgodności z prawem orzeczeń wydanych przez inne organy administracyjne. Sąd ocenia jedynie skutki zarzucanej organowi administracyjnemu bezczynności. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 185 p.p.s.a. oddalił skargę.