II OSK 791/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1486/09 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. S. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1486/09, oddalił skargę E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak DOA/ORZ/711/696/09 w przedmiocie nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Wojewoda Pomorski na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z urzędu stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatowego w Nowym Dworze Gdańskim z dnia [...] listopada 2002r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w Krynicy Morskiej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania E. S. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zatwierdzony decyzją Starosty Powiatowego z dnia [...] listopada 2002r. projekt budowlany jest niezgodny z decyzją Burmistrza Miasta Krynica Morska z dnia [...] października 2002 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, gdyż pomimo nałożenia na inwestora obowiązek zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu nie przewiduje on wyposażenia budynku w instancje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń. Z tego względu jest również niezgodny z § 49 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. ( Dz. U. Nr 15, poz. 140 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także wykonanie ścian przyziemia oraz poddasza z pustaków o gr. 25 cm bez ocieplenia nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zatwierdzony projekt pozwala na jej całoroczne funkcjonowanie. Zatwierdzony projekt budowlany narusza więc art. 5 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dokumentację projektową opracował R. K. posiadający zgodnie z decyzją Wojewody Elbląskiego z dnia [...] sierpnia 1975r. uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Organ stwierdził, iż dokonując interpretacji uprawnień budowlanych uzyskanych na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. Nr 8, poz. 46 ze zm.) a także uwzględniając wszystkie późniejsze zmiany tego rozporządzenia, iż w wyniku zmiany tego rozporządzenia w 1991 roku ( Dz. U. Nr 69, poz. 299) projektant R. K. nie mógł sporządzać projektów budowlanych. Dokumentacja projektowa zawiera bowiem rozwiązania architektoniczne i konstrukcyjne, co wymagało posiadania uprawnień architektonicznych i konstrukcyjnych. Powyższe naruszenia w ocenie organu prowadzą do stwierdzenia, że decyzja Starosty Powiatowego w Nowym Dworze Gdańskim z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 1 lit. b ,c oraz ust.1 pkt 3 Prawa Budowlanego, zaś stwierdzone naruszenia nie pozwalają traktować wskazanej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. S. podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem obu organów, że decyzja Starosty w Nowym Dworze Gdańskim z dnia [...] listopada 2002 r. rażąco narusza prawo, w szczególności wywołuje skutki prawne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Podkreśliła, że R. K. posiadał uprawnienia do sporządzania projektów w zakresie budownictwa osób fizycznych przed zmianą rozporządzenia z 1975 r. i przez wiele lat takie projekty opracowywał. Nie zgadza się również ze stanowiskiem organów, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2002 r. nr [...] nakłada na inwestora obowiązek zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu. Obiekt, którego dotyczy to postępowanie, miał być przeznaczony na usługi związane z wynajmem pokoi gościnnych wyłącznie w sezonie letnim i w takim celu jest obecnie wykorzystywany, zatem nie było potrzeby projektowania i wykonywania instalacji grzewczej. W związku z tym błędny jest pogląd organu II instancji, że projekt narusza art. 5 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, z którego wynika bowiem wprost, że przy projektowaniu i budowaniu obiektu budowlanego należy zapewnić warunki użytkowe stosowanie do jego przeznaczenia, natomiast energię cieplną należy zapewnić jedynie wówczas, gdy wskazują na to potrzeby związane z jego funkcjonowaniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W uzasadnieniu wyroku podano, że celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji jest eliminacja z obrotu prawnego tego aktu administracyjnego, obarczonymi ciężkimi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Natomiast przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia jego wad. Z tych względów zasadniczym obowiązkiem organu nadzoru dokonującego oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa, jest wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy według daty wydania badanej decyzji. Zdaniem Sądu badana decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2002 r. w świetle obowiązujących w dacie jej wydania przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. Nr 69, poz. 299 ) rażąco narusza art. 35 ust.1 pkt 1 lit. c oraz ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji wskazał, powołując się na orzecznictwo, iż o rażącym naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. W sposób rażący może zostać naruszony wyłączne przepis, który może być zastosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. W niniejszej sprawie projekt został sporządzony przez R. K.. Zgodnie z treścią decyzji Wojewody Elbląskiego z dnia [...] sierpnia 1976 r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych osoba ta jako technik budowlany posiada uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie wynikającym z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3, § 7 i 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1974 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Sąd przytoczył treść § 6 ust. 3 oraz § 2 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie w specjalności architektonicznej – w budownictwie osób fizycznych. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniło przepisy ww. rozporządzenia z 1974 r. Według nowego brzmienia § ust. 2 pkt 1 osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie: w specjalności architektonicznej – w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze 1000 m2. Zgodnie z nowym brzmieniem § 6 ust. 2 osoby posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej są uprawnione również do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planu zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. Sąd stwierdził, iż w świetle tych przepisów dokumentacja projektowa przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego została sporządzona przez osobę nie posiadającą stosownych uprawnień budowlanych, co stanowi rażące naruszenie prawa. Projektant R. K. posiadał wyłącznie uprawnienia kierownika budowy i robót, nie mógł więc sporządzać projektów budowlanych w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych. Dokumentacja projektowa zawiera rozwiązania architektoniczne i konstrukcyjne, a to wymagało posiadania uprawnień architektonicznych i konstrukcyjnych. Sąd stwierdził również, że sporządzony projekt nie przewiduje instalacji grzewczej, zatem jest niezgodny z decyzją Burmistrza Miasta Krynica Morska z dnia [...] października 2002 r. o warunkach zabudowy, w której nałożono na inwestora obowiązek zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu, tym samy jest niezgody z § 49 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. S. zaskarżając wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja Starosty Powiatowego w Nowym Dworze Gdańskim z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] rażąco narusza prawo, przez co zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności, w sytuacji, gdy naruszenie prawa w stopniu rażącym nie miało miejsca, - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to jest faktu, iż R. K. w dniu sporządzania projektu rozbudowy i przebudowy budynku posiadał uprawnienia do wykonywania tego projektu budowlanego dla skarżącej oraz pominięcie zagadnienia, iż jedynym podmiotem uprawnionym do oceny zjawisk technicznych ( w tym także kwestii posiadania odpowiednich uprawnień i kwalifikacji zawodowych w budownictwie) jest osoba posiadająca odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, - art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w pełny sposób do wszystkich zarzutów skargi koncentrując się głównie na zarzucie braku właściwych uprawnień przez autora projektu podczas gdy skarżąca zakwestionowała i wykazała niezasadność pozostałych podniesionych przez organy nadzoru budowlanego stwierdzeń mających w przekonaniu nadzoru budowlanego uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż w myśl przyjętej przez orzecznictwo interpretacji, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. II OSK 1032/06 (lex nr 368207) przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Autor kasacji podkreślił, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż organy obu instancji wykazały, że decyzja Starosty Powiatowego w Nowym Dworze Gdańskim rażąco narusza prawo, gdyż zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony z naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. przez osobę nie posiadającą wymaganych uprawnień do wykonywania projektów w budownictwie jednorodzinnym. Pełnomocnik skarżącej powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 11 lutego 1998 r. IV SA 693/96 ( lex nr 43314), wywiódł, iż w świetle art. 104 Prawa budowlanego z 1994 roku i art. 67 Prawa Budowlanego z 1967 roku oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. nie uległ zmianie zakres uprawnień budowlanych R. K., gdyż o istnieniu i zakresie ww. uprawnień decyduje treść decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Elblągu z dnia [...] sierpnia 1976 r. , w której wskazane jest wprost, że jest on uprawniony m.in. do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań. Zatem brak jest podstaw, jak to przyjął Sąd, do uznania, za zasadne stanowisko organów, iż R. K. w dacie sporządzenia projektu budowlanego nie posiadał wymaganych uprawnień budowlanych. W ocenie autora kasacji Sąd pierwszej instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem dokonując oceny stanu faktycznego sprawy, nie wziął pod uwagę faktu, że uprawnionym do oceny zjawisk technicznych i samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych jest wyłącznie osoba posiadająca odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową. W trakcie postępowania organ dokonując oceny uprawnień zawodowych R. K. nie posłużył się opinią osoby posiadającej odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową w budownictwie, opierając swoje wnioski jedynie na regulacjach prawnych obowiązujących w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Działanie takie nie może być uznane za wystarczające do należytego i wyczerpującego zbadania istoty powstałego w niniejszej sprawie sporu. Sąd Wojewódzki badając stan faktyczny sprawy nie odniósł się do niepełnej analizy sprawy jaką dokonały organy. Sąd nie dostrzegł również, że przebudowa, którą dokonała skarżąca ma kubaturę niespełna 700 m3 , podczas gdy uprawnienia R. K. zezwalały mu na projektowanie obiektów o kubaturze do 1000 m3 . Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie podniósł, iż Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.ps.a., gdyż nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, w której oprócz kwestii związanych z uprawnieniami projektanta podniesiono także zarzuty dotyczące innych podnoszonych przez organy nadzoru budowlanego kwestii, a które także miały uzasadniać unieważnienie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku pensjonatowego. Dotyczyło to m.in. zagadnienia zabezpieczenia funkcjonalności obiektu ( jego ogrzewania), grubości ścian itp. Sąd w ogóle nie odniósł się do argumentów wskazanych w skardze, że z uwagi na sezonowe funkcjonowanie obiektu, utrzymywanie całorocznych urządzeń służących ogrzewaniu nie jest wcale konieczne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W ocenie Sądu Administracyjnego nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Na wstępie wskazać należy, iż kontroli Sądu pierwszej instancji została poddana decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, wynikiem którego było stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatowego w Nowym Dworze Gdańskim z dnia [...] listopada 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę oraz przebudowę budynku mieszkalnego. W ocenie organów nadzoru budowlanego badana decyzja z dnia [...] listopada 2002r. rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.c oraz ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego z tego powodu, że autor zatwierdzonego projektu budowlanego nie posiadał wymaganych uprawnień budowlanych do jego wykonania. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz utrwalonym orzecznictwem o rażącym naruszeniu prawa decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepis, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze- skutki, które wywołuje decyzja ( por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994/3/96; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. VSA 535/94,ONSA 1995/2/91). Orzecznictwie przyjmuje się, iż z rażącym naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną jeżeli jest to jedna z możliwych interpretacji przepisu, (tak min. wyrok NSA z 17 czerwca 1994r. I SA 1559/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 51, wyrok NSA z 7.10.2008r. IIOSK 685/07 niepubl.). Nie stanowi zatem przesłanki rażącego naruszenia prawa rozbieżność w jego wykładni (wyrok NSA z dnia 6.02.1995 II SA 1642/94 Prok. i Pr. 1995, nr 7-8, s.70 i n., WSA w Warszawie wyrok z dnia 4.03.2004r. IVSA 3121\02 Lex 156916). W tym aspekcie rzeczą Sądu pierwszej instancji było dokonanie kontroli, czy organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę skarżonej decyzji Starosty Powiatowego w Nowym Dworze Gdańskim z dnia [...] listopada 2002 r. pod kątem istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organów, że projektant R. K. w świetle decyzji Wojewody Elbląskiego z dnia [...] sierpnia 1976 r. określającej zakres jego uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie był uprawniony do sporządzenia projektu budowlanego w przedmiocie rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego. Stanowisko to Sąd ten wyprowadził dokonując porównania treści przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, stanowiących podstawę określenia uprawnień R. K. w decyzji z dnia [...] sierpnia 1976 r., z nowym ich brzmieniem nadanym rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych. Dokonując takiej analizy Sąd pierwszej instancji w ogóle nie wziął pod uwagę art. 104 Prawa budowlanego, zgodnie z którym osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Zgodnie z decyzją Wojewody Elbląskiego o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia funkcji technicznych w budownictwie z dnia [...] sierpnia 1976 r. R. K. posiada uprawnienia do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. Nr 69, poz. 299 ) wprowadzono nowe brzmienie § 2 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnie z posiadanym wykształceniem, wyłącznie w specjalności architektonicznej – w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze 1000 m3 . Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia 1991 r., osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym tym rozporządzeniem. Dokonana zatem nowelizacja rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zastąpiła pojęcie " budownictwo osób fizycznych" pojęciem w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3 ". Należało zatem wnikliwie rozważyć w związku z tą zmianą pojęć, uwzględniając przy tym treść art. 104 Prawa budowlanego, czy R. K. w dacie wydania decyzji Starosty Powiatowego w Nowym Dworze Gdańskim był uprawniony do wykonania przedmiotowego projektu budowlanego czy też nie, a czego Sąd pierwszej instancji w istocie nie uczynił. Dlatego też za zasadny należało uznać zarzut skargi naruszenia art. 145 § 1pkt 1 lit. a) i art. 134 § 1 p.p.s.a. Za uprawniony należało też uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. , gdyż słusznie podniósł autor kasacji, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy prawidłowości stanowiska organów nadzoru budowlanego w zakresie stwierdzenia, że decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2002 r. jest niezgodna z warunkami wynikającymi z decyzji Burmistrza Miasta Krynica Morska z dnia [...] października 2002 r., jak również nie odniósł się do argumentów skargi wskazujących, iż z uwagi na sezonowe funkcjonowanie obiektu nie było konieczne projektowanie i wykonanie urządzeń służących do jego ogrzewania. Tymczasem w rozpoznawanej rzeczą Sądu pierwszej instancji było wnikliwie rozważyć, czy brak w projekcie budowlanym instalacji do ogrzewania budynku może być kwalifikowane jako rażące naruszenia obowiązku " zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu" nałożonego w decyzji Burmistrza Krynicy Morskiej ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jak również ze względu na to, że przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie nie stosuje do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tych wszystkich podanych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę za uzasadnioną, zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 203 § 1 p.p.s.a.