I SA/Sz 739/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi "C." Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2004 r. oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku oddala skargę Decyzją z dnia[...] ., Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 247 § 1 i art. 248 § 2 i 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S z dnia [...] r. określającej Spółce Akcyjnej [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok [..] w wysokości [...] zł oraz stwierdzającej nadpłatę w tymże podatku w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż pismem z dnia [...] r. Spółka Akcyjna [...] następca prawny Spółki Akcyjnej [...] wystąpiła z żądaniem stwierdzenia nieważności wyżej wskazanej decyzji Prezydenta Miasta S z dnia [...] r., powołując się na przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i podnosząc, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa przez to, że przy określaniu tą decyzją wysokości zobowiązania podatkowego doszło do opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w roku [...] nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Spółki, wyłączenie z opodatkowania w roku [...] podatkiem od nieruchomości budowli dróg wewnętrznych oraz w/w obiektów budowlanych wynika z literalnego brzmienia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stosownie do którego to przepisu, w jego brzmieniu obowiązującym w latach [...] opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W ocenie Spółki, zmiana treści art. 2 wskazanej ustawy, obowiązująca w okresie od[...] . do [...] r., rozszerzyła zakres wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na wszystkie drogi, a zatem zarówno na drogi publiczne, jak i na drogi wewnętrzne w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Wyłączenie powyższe obejmuje niewątpliwie również obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Zdaniem Spółki, porównanie treści przepisu ustawy podatkowej z treścią de-cyzji wymiarowej prowadzi do prostej konkluzji, że treść decyzji pozostaje w wyraź-nej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa obowiązującego w okresie, którego dotyczyła decyzja. Spółka stwierdza również, że skutki naruszenia, jakie wywołała decyzja nie mogą zostać zaakceptowane w praworządnym państwie, w którym po-datki mogą być nakładane tylko i wyłącznie w drodze ustawy. Nie można bowiem - w opinii Spółki - wbrew wyraźnemu i jasnemu przepisowi ustawy - opodatkować określonego stanu faktycznego, do czego doszło w przedmiotowej decyzji. Wynika dalej z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji, że rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S nie znalazło podstaw do stwierdzenia, że decyzja Prezydenta Miasta Sz z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku Kolegium przypomniało, że w/w decyzją zostało Spółce Akcyjnej [...] określone zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] w kwocie [...] zł oraz że decyzją tą jednocześnie stwierdzono nadpłatę w tymże podatku w wysokości [...] zł, zaś przedmiotem opodatkowania były budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o po-wierzchni[...] , pozostałe budynki o powierzchni[...] , budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz grunty związane z prowa-dzeniem takiej działalności o powierzchni[...] . Stwierdziło też, że od tej decyzji nie wniesiono odwołania, wobec czego stała się ona ostateczną. Rozpatrujący wniosek organ wskazał dalej na przepis art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, zawierający wyliczenie wadliwości decyzji ostatecznej stanowiących podstawy do stwierdzenia jej nieważności, w tym wadliwość polegającą na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa, mogącym mieć miejsce jedynie wówczas, gdy "w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny" (tak: w wyroku NSA z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, publ. ONSA 1995, Nr 2, poz. 91). Organ ten stwierdził dalej w uzasadnieniu swej decyzji, że w zakresie doty-czącym wyłączenia z opodatkowania budowli dróg i związanych z nimi obiektów budowlanych stan prawny obowiązujący w roku [...] budził wątpliwości, gdyż przed nowelizacją przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach, dokonaną z dniem [....] r., wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości były jedynie budowle dróg publicznych, zaś nowelizacja tego przepisu, stanowiąca, że opodatkowaniu temu nie podlegają "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", rodziła wątpliwości co do tego, czy wyłączeniem z opodatkowania objęte zostały równie drogi wewnętrzne, a to ze względu na wyjaśnienia Departamentu Dróg Publicznych w Ministerstwie Infrastruktury sformułowane w pismach z dnia [...] (Nr[...] ) oraz z dnia [...] r. (nr [...] wskazujące na to, iż nowelizacja ta miała charakter porządkujący i upraszczający niektóre procedury oraz pojęcia stosowane w ustawie, a ponadto dostosowała przepisy o drogach publicznych również do innych przepisów prawnych, w tym do wymagań Konstytucji RP, natomiast zamierzeniem ustawodawcy podatkowego nie było dokonywanie zmian stanowiących istotę dotychczasowych regulacji, a wyłącznie usunięcie rozbieżności interpretacyjnych. Mając to na uwadze nie można uznać, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za rażące naruszenie prawa opodatkowania dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsłu-gą ruchu. Rażące naruszenie prawa nie dotyczy bowiem sytuacji, w których przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wybór jednej z możliwych inter-pretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa nawet wtedy, gdy zos-tanie ona później uznana za nieprawidłową. Rażące naruszenie prawa będzie miało natomiast miejsce, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (tak w wyroku NSA z dnia 3 maja 2003 r., III SA 2395/01, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie nie doszło, według tego organu, do rażącego naruszenia prawa, stwierdzenie takiego naruszenia mogłoby nastąpić tylko w przypadku opodatkowania przedmiotów nie podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też zastosowania wyższej stawki podatku i od większej powierzchni w sytuacji, gdy podatnik wykazał w informacji w sprawie podatku od nieruchomości inną kategorię przedmiotu opodatkowania i jego mniejszą powierzchnię, gdy tymczasem w tejże sprawie konsekwencją zmiany przepisu nie było wyłączenie z opodatkowania określonych przedmiotów, a jedynie rozszerzenie pojęcia przedmiotu podlegającego temu wyłączeniu, w związku z czym uległy rozwiązaniu dotychczasowe problemy interpretacyjne w zakresie wyłączenia z opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związa-nych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Wykluczenie rażącego naruszenia prawa ma bowiem miejsce wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą (tak w wyroku WSA z dnia 14.10. 2004 r., I SA/Wr 3191/02. POP 2005, z. 1. poz. 3). W przypadku rażącego naruszenia prawa nie chodzi bowiem o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie tego prawa w sposób jasny i niedwu-znaczny. Na koniec uzasadnienia swej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż przedmiotem decyzji objętej żądaniem stwierdzenia jej nieważności są budynki, budowle oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W decyzji tej nie zostały przy tym wyodrębnione przedmioty opodatkowania stano-wiące drogi wewnętrzne oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem. zabez-pieczeniem i obsługą ruchu. W związku z powyższym podatnik - realizując swoje prawo do skorzystania z wyłączenia z opodatkowania w/w przedmiotów - powinien był wystąpić do organu podatkowego pierwszej instancji z korektą informacji w spra-wie podatku od nieruchomości, na podstawie której organ ten dokonałby stosownej zmiany decyzji wymiarowej, uwzględniając brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązujące w okresie od [...] r. do [...] Od powyższej decyzji Spółka Akcyjna [....] wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie prawa poprzez brak należytego wyjaśnienia przesłanek odmowy uznania, że opodatkowanie dróg wewnętrznych Spółki dokonało się z rażącym naruszeniem obowiązującego w roku [...] prawa materialnego. Rozpatrując ponownie sprawę na skutek tego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 1 oraz art. 247 § 1 i art. 248 § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), orzekło o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] r. odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S z dnia [...] r., określającej Spółce Akcyjnej [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok [...] w wysokości [...] zł oraz stwierdzającej nadpłatę w tymże podatku w kwocie [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium zauważyło przede wszystkim, że wbrew stwierdzeniu, jakie zawarte zostało w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej odwołaniem, decyzja, której uznania za nieważną domaga się Spółka Akcyjna [...] była przedmiotem odwołania złożonego przez podatnika oraz przedmiotem utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego, co jednakże nie zmienia faktu, iż ma ona walor decyzji ostatecznej i tym samym może być ona przed-miotem wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Następnie Kolegium ponownie odwołało się do orzecznictwa sądowoadmi-nistracyjnego, według którego punktem wyjścia w ocenie istnienia przesłanki rażą-cego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że "w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny" (wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, publ. ONSA 1995, Nr 2, poz. 91). Stwierdziło, że w zakresie opodatkowania w roku [...] gruntów będących drogami stan prawny uległ zmianie z dniem [...] r., kiedy to na mocy art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wymienione obiekty stały się zwolnione od podatku od nieruchomości, bowiem z dniem wejścia w życie nowelizacji tej ustawy zmieniono treść tego artykułu, który odtąd stanowił, że pasy drogowe wraz z drogami oraz budowlami zlokalizowanymi w ich obrębie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazało też, iż roku [...] ponownie zmieniono przepis art. 2 ustawy powracając do jego pierwotnego brzmienia. Analiza wypowiedzi doktryny oraz orzecznictwa w zakresie tego zwolnienia wskazuje na to, że w pierwszych latach jego obowiązywania nie było jasne zarówno to, czy obejmuje ono inne drogi niż publiczne, jak i to, co jest warunkiem jego zastosowania, to jest oznaczenie gruntu symbolem dr, czy też istnienie budowli drogi (B. Pabl, Wyłączenia i zwolnienia w konstrukcji prawnej podatku od nieruchomości w zakresie drogowych obiektów budowlanych i zajętych pod nie gruntów, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2009, nr 1, s. 6 i przedstawione tam interpretacje, orzeczenia i publikacje). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S zauważyło też dalej, iż kwestionowane przez odwołującą się Spółkę opodatkowanie budowli dróg i gruntów pod nimi, dokonane na podstawie materiału dowodowego jaki zgromadzony został w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, której uznania za nieważną Spółka się domaga, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, bowiem przedmiotem sporu powodującego wszczęcie postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] r. była wartość budowli podlegających opodatkowaniu. W deklaracji podatkowej Spółka Akcyjna [...] której następcą prawnym jest Spółka Akcyjna [...] wykazała powierzchnię gruntów bez wyłączenia powierzchni gruntu stanowiącego drogi wewnętrzne. Określając wysokość zobowiązania podatkowego za rok [...] organ podatkowy oparł się w tym zakresie na danych z deklaracji podatkowej, mając do tego podstawę w art. 181 Ordynacji podatkowej. Zarówno w deklaracjach podatkowych, jak również w załączanych do nich wykazów opodatkowanych budowli oraz we wniosku o stwierdzenie nadpłaty i w odwołaniu od wydanej w jego efekcie decyzji organu pierwszej podatnik nie wykazywał posiadania dróg i związanych z nimi obiektów. Wydając decyzję, o stwierdzenie nieważności której wnosi strona, organ podatkowy nie miał podstaw badania czy zachodzą podstawy zastosowania zwolnienia, o którym stanowi art. 2 ust. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach. Nie można więc mu zarzucić, aby jego postępowanie było dotknięte wadą prawną i do tego wadą rażącą, oczywistą, wynikającą z pobieżnego nawet porównania normy prawnej z rozstrzygnięciem. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, stwierdziło w konkluzji swych wywodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Powyższa decyzja ostateczna została przez Spółkę Akcyjną [...] zaskarżona do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości skarżąca zarzuca jej naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2004, pomimo tego, ze wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa. Z uzasadnienia skargi wynika, że stawiając powyższy zarzut skarżąca Spółka niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem upatruje w błędnym przyjęciu przez wydający ją organ, iż obowiązujący w roku [...] stan prawny dotyczący wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości pasów drogowych wraz z drogami oraz związanych z nimi obiektów budowlanych nie był na tyle niewątpliwym, iż z opo-datkowania tego wyłączał również drogi wewnętrzne. Wywodzi ona, iż wbrew stano-wisku organu, który wydał zaskarżoną decyzję, za jednoznaczną wykładnią spornego przepisu, prowadzącą do wniosku o wyłączeniu z opodatkowania także dróg wew-nętrznych, przemawia wskazywane w skardze orzecznictwo sądów administra-cyjnych oraz zapatrywania wskazywanej tam również doktryny. Odnosząc się z kolei do wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że materiał dowodowy, na jakim opierał się organ podatkowy wydający decyzję określającą podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nierucho-mości za rok [...] wynikający ze złożonych przez podatnika deklaracji, nie wska-zywał na objecie opodatkowaniem także dróg wewnętrznych, z opodatkowania wyłączonych, skarżąca wywiodła, iż obowiązkiem organu podatkowego było wszech-stronne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, w tym ustalenie przedmiotów opodatkowania, a nie poprzestanie na złożonych deklaracjach, a ponadto podniosła, że w prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji dysponował wykazem budowli, jakie zostały przez podatnika zgłoszone do opodatkowania w roku[...] , jednakże pominął fakt wykazania przezeń budowli dróg wewnętrznych (placów) wyłą-czonych z opodatkowania, co stanowiło naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S uznał, co następuje: Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa w stopniu nie pozwalającym na jej pozostawienie w obrocie prawnym. W związku z przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, którym jest odmowa stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej, zauważyć przede wszystkim należy, iż przesłanki stwierdzenia takiej nieważności zostały określone wyczerpująco w przepisie art. 247 § 1 ustawy z dnia 29.09.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), który jako jedną z nich wymienia wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z ukształtowanym w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministra-cyjnym, z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa, a jedynie takie, które powoduje, że decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. O rażącym naru-szeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decy-zji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w sprzecz-ności (tak np. w wyroku NSA z dnia 11.05.1994 r. - III SA 1705/93). Wstępnym wa-runkiem do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, jest stwierdzenie, jak to trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w zakresie objętym określoną decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny (tak np. w wyroku NSA z dnia 18.07.1994 r. - III SA 535/94), zaś tam, gdzie występuje odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie można mówić o jego rażącym naru-szeniu (tak np. w wyrokach NSA z dnia 21.11.1994 r. - III SA 388/93 i z dnia 21.12.1994 r. - III SA 640/94). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S jak i z uzasadnienia decyzji ją poprzedzającej, pod-stawę wszczętego na wniosek Spółki Akcyjnej [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowił zarzut rażącego naruszenia prawa przy wydaniu ostatecznej decyzji określającej Spółce Akcyjnej [...]którego następcą prawnym stała się ona w międzyczasie, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok [...]w wysokości odmiennej od deklarowanej oraz stwierdzającej w konsekwencji takiego określenia istnienie nadpłaty w tymże podatku. Zarzucane we wniosku rażące naruszenie prawa miało polegać na objęciu przez organ podatkowy opodatkowaniem także dróg wewnętrznych i określeniu wysokości należnego z tego tytułu podatku wbrew regulacji zawartej w obowiązującym w roku [...]przepisie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiącej, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", która to regulacja oznaczała, według wnioskodawcy, w przeciwieństwie do regulacji obowiązującej wcześniej (do dnia 8.12.2003 r.) i wyłączającej z opodatkowania "budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty", że w roku [...] wyłączenie z opodatkowania rozciągało się również na drogi wewnętrzne. Nie wdając się w tym miejscu w ocenę tego, czy w zakresie dotyczącym opodatkowania dróg wewnętrznych obowiązywał w roku [...]niewątpliwy stan prawny, zauważyć należy, iż z treści decyzji ostatecznej, której stwierdzenia nie-ważności domaga się skarżąca Spółka, nie wynika bynajmniej to, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którego wysokość decyzją tą została określona, były również należące do ówczesnego podatnika, tj. Spółki Akcyjnej [...]"pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu". O ewentualnym rażącym naruszeniu prawa materialnego, jakim był przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w jej brzmieniu obowiązującym w roku[...]), można by zatem mówić jedynie wówczas, gdyby wbrew brzmieniu tego przepisu przedmioty w nim wymienione takim opodatkowaniem zostały objęte. Koniecznym w tym miejscu jest przypomnienie, iż stosownie do przepisu art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych osoby prawne, a taką była Spółka Akcyjna [...]realizują swój obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w drodze tzw. samoopodatkowania, co oznacza, że obowiązane są one składać, w terminie do dnia[...], właściwemu organowi podatkowemu deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, odpowiednio korygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tymże roku, a także bez wezwania wpłacać na rachunek właściwej gminy obliczony w deklaracji podatek, przy czym obowiązek składania deklaracji dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień od podatku na mocy przepisów tej ustawy (art. 6 ust. 10). Wynika z tych przepisów, iż obowiązkiem podatnika będącego osobą prawną jest objęcie składaną deklaracją wszystkich przedmiotów opodatkowania, z posiadaniem których ustawa podatkowa łączy powstanie obowiązku podatkowego, oraz że jego zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z mocy samego prawa z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania oraz w wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji, chyba że organ podatkowy wysokość tego zobowiązania określi w innej wysokości w warunkach, o jakich stanowi art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że do wydania decyzji ostatecznej, której stwierdzenia nieważności odmówiono zaskarżoną decyzją, doszło w następstwie wszczęcia postępowania podatkowego przez właściwy organ podat-kowy, do którego ówczesny podatnik, tj. Spółka Akcyjna [...]złożył w dniu [...]r. (data wpływu) wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata [...] załączając do niego skorygowane deklaracje na podatek od nieruchomości i wskazując, że korekta opodatkowania, polegająca na jego stosownym zmniejszeniu, jest skutkiem analizy złożonych deklaracji podatkowych i stwierdzenia, iż doszło w nich do zawyżenia stanowiącej podstawę opodatkowania powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz do objęcia odrębnym opodatkowaniem, jako budowli, instalacji i linii służących do doprowadzania mediów oraz wewnętrznych instalacji technologicznych, a także terenów zielonych, co do których we wniosku stwierdzono, iż opodatkowaniu takiemu nie podlegają. Jak wynika z akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się obecnie następca prawny ówczesnego podatnika, do skorygowanych deklaracji zostały też załączone wykazy poszczególnych przedmiotów opodatkowania obrazujące bądź to ich powierzchnię (grunty, budynki), bądź to ich wartość (budowle) i wskazujące na wysokość skorygo-wanego podatku należnego od tych przedmiotów opodatkowania. Zarówno treść skorygowanych przez podatnika deklaracji (za lata[...]), jak i załączone do nich wykazy skorygowanych przedmiotów opodatkowania, nie wskazują na to, aby korektą, a więc wyłączeniem z pierwotnie deklarowanych, objęte zostały przedmioty opodatkowania mogące stanowić przedmioty wyłączone z opodatkowania na pod-stawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co oznacza, iż deklarując skorygowaną przez siebie wysokość zobowiązania m.in. za lata [...] i domagając się w związku z tym stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości Spółka Akcyjna "[...] " nadal nie wykazywała posiadania przedmiotów objętych wskazanym wyżej wyłączeniem. Treść decyzji ostatecznej, stwierdzenia nieważności której domaga się skar-żąca Spółka Akcyjna [...]podobnie jak treść decyzji ostatecznej dotyczącej zobowiązania podatkowego za rok [...]której stwierdzenia nieważności skarżąca domagała się też w odrębnym postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją odmawiającą takiego stwierdzenia i zaskarżoną również do sądu adminis-tracyjnego (sygn. akt I SA/Sz 740/09), wskazuje jednoznacznie na to, że określając podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego za lata [...]w kwocie wyższej od zadeklarowanej w skorygowanych deklaracjach oraz stwierdzając nadpłatę w podatku od nieruchomości za te lata w kwotach niższych, aniżeli wskazane we wniosku, organ podatkowy pierwszej instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy, nie miały podstaw faktycznych do przyjęcia, że skorygowanymi przez samego podatnika deklaracjami opodatkowane zostały również przedmioty wyłączone z tego opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co zarzut rażącego naruszenia tego przepisu prawa, poprzez brak jego zastosowania, czyni w zupełności niezasadnym, podobnie jak nieuzasadnionym jest wynikający z uzasadnienia skargi zarzut braku dopełnienia przez organ podatkowy obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i w konsekwencji braku ustalenia, że nie wszystkie budowle deklarowane do opodatkowania w skorygowanych przez podatnika deklaracjach opodatkowaniu temu pod-legają w świetle wyżej wskazanego przepisu. Nie od rzeczy będzie w tym miejscu wskazać na okoliczność znaną z urzędu orzekającemu w rozpatrywanej sprawie Sądowi, ujawnioną w toku rozpatrywania skargi Spółki Akcyjnej [...]na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...] r., orzekającą o utrzymaniu własnej decyzji tego organu z dnia [...]r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S z dnia [...]r. opartej na tych samych okolicznościach faktycznych co decyzja będąca przedmiotem rozpatrywanej sprawy i określającej [...]Spółce Akcyjnej z siedzibą w S wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] oraz stwierdzającej nadpłatę w tymże podatku za [...]\tegoż roku, iż także ta decyzja wymiarowa była przedmiotem postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...]r., którą decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy i której legalność na skutek skargi Spółki Akcyjnej [...]była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S wyrażonej w wyroku z dnia [...]r. (sygn. akt I SA/Sz 627/06) oddalającym skargę jako nieuzasadnioną, co oznacza, iż zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja uznana została za zgodną z prawem, co też późniejsze postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, wszczęte na wniosek następcy prawnego tegoż podatnika, czyniło niedopuszczalnym w świetle przepisu art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem, w szczególności z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przez to, iż nie znajduje podstaw do uznania, że z rażącym naruszeniem prawa wydana została decyzja, której stwierdzenia nieważności doma-gała się skarżąca Spółka, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.