II SA/Gd 523/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. F. na decyzję Wojewody z dnia 17 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 18 lipca 2008 r., nr [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. K. pozwolenia na budowę samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej w G. przy ulicy [...], na działce nr [..] KM [...] obręb W. W dniu 28 kwietnia 2009 r. D. F. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją. Jak wyjaśniła, bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, gdyż nie została zawiadomiona o jego wszczęciu, co w konsekwencji uniemożliwiło jej korzystanie z uprawnień przysługujących stronie. Okoliczność powyższa stanowi, zdaniem wnioskującej, podstawę wznowienia postępowania administracyjnego wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. D. F. podała również, że o treści decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 31 marca 2009 r. od M. i J. M., co potwierdza załączone do wniosku oświadczenie. Decyzją z dnia 20 maja 2009 r., nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 150 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 18 lipca 2008 r.. Organ stanął na stanowisku, że D. F. nie zachowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wskazanego w art. 148 K.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tymczasem z akt sprawy wynika, że D. F. już w dniu 26 listopada 2008 r. wystąpiła do Urzędu Miasta z wnioskiem o doręczenie jej kserokopii decyzji z dnia 18 lipca 2008r. Zatem już w listopadzie 2008 r. powzięła wiadomość o jej wydaniu. Dodatkowo skarżąca wespół z sąsiadami wystosowała do Prezydenta Miasta pismo datowane na 13 grudnia 2008 r., gdzie wyraziła swoje negatywne stanowisko odnośnie budowy myjni. Okoliczności te, zdaniem organu, świadczą o przekroczeniu przez skarżąca miesięcznego terminu do złożenia podania. Od powyższej decyzji D. F. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie szeregu przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107, art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 § 2 K.p.a., polegające na ograniczeniu się w uzasadnieniu decyzji do wskazania przekroczenia przez skarżącą terminu bez wskazania sposobu jego obliczenia. Zdaniem skarżącej pisma znajdujące się aktach sprawy, na które powołał się organ, nie dowodzą wcale, iż skarżącą "dowiedziała się" w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. o wydaniu decyzji z dnia 18 lipca 2008r. w dacie ustalonej przez organ, albowiem na termin "dowiedzenie się" składa się nie tylko dotarcie do strony postępowania wiadomości o wydaniu decyzji, ale również zapoznanie się z jej treścią, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. D. F. wystąpiła do Prezydenta Miasta z wnioskiem o udostępnienie jej kserokopii decyzji w celu zapoznania się z jej treścią, jednakże organ decyzją z dnia 8 grudnia 2008r. odmówił udzielenia żądanej informacji. W konsekwencji D. F. dowiedziała się o rozstrzygnięciu dopiero po zapoznaniu się treścią oświadczenia M. i J. M. z dnia 31 marca 2009r. Decyzją z dnia 17 lipca 2009 r., nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a., art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2009r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na dokumenty zgromadzone w aktach sprawy z których wynika, że D. F. o okolicznościach wydania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę dowiedziała się już w dniu 16 grudnia 2008 r. - w dniu odbioru decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 grudnia 2008r., którą ten odmówił skarżącej udostępnienia kserokopii decyzji (części opisowej, graficznej projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu) wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 18 lipca 2008r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oraz kserokopii dokumentacji uzgodnień projektu budowlanego z Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta oraz Wydziałem Inżynierii Ruchu Urzędu Miasta. Wojewoda podkreślił, że Prezydent Miasta wydając decyzję odmowną z dnia 8 grudnia 2008r. wskazał w niej równocześnie, co jest przedmiotem decyzji o której doręczenie wnioskowała skarżąca informując, iż "będące w posiadaniu tut. organu dokumenty stanowią akta postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją prowadzonego na wniosek "A" w sprawie pozwolenia na budowę samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej na działce nr [...] obr. W. przy ul. [...] w G. Skoro zatem D. F. o okoliczności wydania decyzji z dnia 18 lipca 2008r. dowiedziała się w dniu 16 grudnia 2008r., a podanie o wznowienia postępowania złożone zostało do organu w dniu 28 kwietnia 2009 r., to termin miesięczny liczony od dnia powzięcia informacji o decyzji został przekroczony. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem D. F. zaskarżyła decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze ponownie powołała się na okoliczności opisane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podkreślając, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego w dniu 16 grudnia 2008r. nie znała pełnej treści decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej. W celu zapoznania się jej treścią wystąpiła do właściwego organu, jednakże z uwagi na przewlekłość postępowania w tym przedmiocie zgodę na udostępnienie informacji Prezydent Miasta G. wydał dopiero w dniu 29 kwietnia 2009 r., czyli już po uzyskaniu przez nią informacji od M. i J. M. Skarżąca przyznała, że już w dniu 16 grudnia 2008r. posiadała wiedzę o decyzji, ale nie posiadała pełnej wiedzy o rozstrzygnięciu w niej zawartym, w tym o naruszeniu przepisów techniczno – budowlanych skutkującym oddziaływaniem inwestycji na nieruchomość skarżącej, a tym samym o przysługującym D. F. statusie strony. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie kosztami postępowania w niniejszej sprawie strony skarżącej podtrzymując równocześnie swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, jednak zawsze związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swymi ocenami prawnymi objąć sprawy innej od tej, która stanowi przedmiot zaskarżenia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 17 lipca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję, którą organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu podania D. F. z dnia 28 kwietnia 2009 r., odmówił wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 18 lipca 2008 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej w G. przy ulicy [...]. W szczególności wątpliwości skarżącej budziła odmowa wznowienia postępowania z powodu przekroczenia miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zasady ustalania terminu składania wniosku o wznowienie postępowania zostały określone w art. 148 § 1 K.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl natomiast art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zgodnie z wyżej przytoczoną regulacją zasadniczą okolicznością decydującą o zachowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzja ostateczną jest ustalenie daty w której strona dowiedziała się o decyzji. Przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" nie należy rozumieć szczegółowego poinformowania strony o dacie wydania i treści decyzji, której wznowienia domaga się strona. Przepis wymaga jedynie, aby zainteresowany dowiedział się o istnieniu okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Pogląd taki znajduje potwierdzenie m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r. (sygn. II OSK 622/05), z dnia 6 października 2000 r. (sygn. I SA 855/99, Lex nr 54136) i z dnia 3 lutego 1998 r. (sygn. I SA 769/97, Lex nr 45129). Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim zauważyć, że ani art. 148 K.p.a. określający termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania oraz sposób jego obliczania, ani art. 149 § 3 K.p.a., określający formę odmowy wznowienia postępowania – nie zawierają szczególnych unormowań odnośnie tego, w jaki sposób ma zostać wykazane zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienia postępowania. Okoliczność ta powinna być zatem udowodniona z zachowaniem ogólnych reguł prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, w tym wskazanych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Dokonując oceny zgromadzonych dowodów, organ czyni to w sposób swobodny. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę – musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, w szczególności musi opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, powinna być także oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego przeprowadzonej zgodnie z prawidłami logiki. W przedmiotowej sprawie powyższe wymogi postępowania zostały zachowane. Wojewoda prawidłowo ustalił, że skarżąca o wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 18 lipca 2008r. dowiedziała się już w dniu 16 grudnia 2008 r. tj. w dniu odbioru decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 grudnia 2008r. W uzasadnieniu decyzji z dnia 8 grudnia 2008r. organ wyjaśnił m.in., że "odmawia się udostępnienia kserokopii decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 18 lipca 2008r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę" oraz dalej, iż "będące w posiadaniu tut. organu dokumenty stanowią akta postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją prowadzonego na wniosek "A" w sprawie pozwolenia na budowę samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej na działce nr [...] przy ul. [...] w G. W ocenie Sądu, analizując treść tego pisma z zachowaniem wyżej wymienionych reguł oceny dowodów organy prawidłowo ustaliły termin, w którym strona skarżąca dowiedziała się o treści decyzji. Słusznie zatem organ drugiej instancji wskazuje w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że już w dacie odbioru decyzji z dnia 8 grudnia 2008 r., tj. w dniu 16 grudnia 2008r. skarżąca musiała dysponować wiedzą zarówno o samym fakcie wydania decyzji, jak i jej treści. Za taką oceną przemawia również oświadczenie skarżącej zawarte w skardze, w którym stwierdziła ona, że o wydaniu decyzji dowiedziała się nawet wcześniej niż 16 grudnia 2008r. od wykonawcy, który podczas rozpoczęcia robót budowlanych na spornej działce, nie informując skarżącej o szczegółach powiedział, że budowa prowadzona jest legalnie na podstawie stosowego pozwolenia. Skarżąca otrzymała również od tego wykonawcy numer decyzji. Dodatkowo w trakcie rozprawy toczącej się przed WSA w Gdańsku w dniu 18 listopada 2009 r. reprezentujący skarżącą J. F. złożył do akt sprawy kopię decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18 lipca 2008r. oświadczając równocześnie, że otrzymał ja już w listopadzie 2008 r. od wykonawcy robót. Odkreślił przy tym że była to część decyzji bez projektu budowlanego. Wyjaśnił także, że uczestniczył wraz z żoną w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy, które dotyczyło samochodowej myjni bezdotykowej. Należy zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez organy orzekające w sprawie, iż w kontekście powyższych pism oraz zapewnień złożonych na rozprawie niewiarygodnym jest stwierdzenie skarżącej, że o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero z oświadczenia M. i J. M. z dnia 31 marca 2009 r., gdyż dopiero w tym dokumencie została ona powołana. Skoro zatem przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć jedynie, że zainteresowany dowiedział się o istnieniu okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, to w świetle wyżej wymienionych okoliczności sprawy nie ulega wątpliwości, że już w dniu 16 grudnia 2008 r. skarżąca posiadała wiedzę zarówno o wydaniu decyzji z dnia 18 lipca 2008 r., jak i jej przedmiocie oraz treści. Powzięcie przez skarżącą wiadomości o treści decyzji miało zatem taki skutek, że od tej daty rozpoczął bieg miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wobec powyższego należy stwierdzić, że złożenie przez skarżącą wniosku w dniu 28 kwietnia 2009 r. o wznowienie postępowania nastąpiło z naruszeniem terminu, o którym mowa jest w art. 148 § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania, pomimo uchybienia terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. Zasadna w niniejszej sprawie była odmowa wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. W związku z odmową wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu, organy orzekające w sprawie nie były uprawnione do badania przyczyn wznowienia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.