III SA/Wa 676/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] września 2008 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. "P." Sp. z o.o. – Skarżąca lub Spółka w rozpatrywanej sprawie, - wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) zwana dalej ,,o.p." pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wartości świadczeń medycznych ponoszonych przez pracodawcę na rzecz pracowników. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Skarżąca wyjaśniła, iż jest spółką developerską. W dniu [...] grudnia 2003 r. podpisała umowę z Fundacją "C." z siedzibą w W. o świadczenie podstawowych usług medycznych na rzecz pracowników Spółki. Spółka zobowiązała się dostarczyć Fundacji listę osób uprawnionych do korzystania z abonamentów medycznych. Strony zgodnie postanowiły, że za usługi objęte abonamentem medycznym Spółka będzie płacić Fundacji ryczałtową opłatę miesięczną wynoszącą 120 zł za jednego pracownika. Obowiązujące w Spółce: Regulamin Wynagradzania Pracowników i Regulamin Pracy nie zawierają zapisów, że wykupiony abonament medyczny jest dodatkowym świadczeniem wliczonym do wynagrodzenia pracowników. Żaden z pracowników Spółki nie złożył oświadczenia, iż wyraża zgodę, aby zostać objętym abonamentem, oraz aby świadczenie to stanowiło dla niego przychód podlegający opodatkowaniu. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy wykupienie przez Spółkę ryczałtowych abonamentów medycznych dla ogółu zatrudnionych powoduje w świetle art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych po stronie pracowników zapłatę podatku od tego rodzaju świadczeń? Zdaniem Skarżącej z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przychodem pracownika oprócz wynagrodzenia jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jednakże w opinii Spółki wykupienie abonamentu medycznego jest jedynie postawieniem do dyspozycji pracowników świadczeń medycznych. O ile postawienie do dyspozycji pieniędzy i wartości pieniężnych wystarczy aby pracownik osiągnął przychód, o tyle dla nieodpłatnych świadczeń konieczne jest ich otrzymanie (skonsumowanie). Przepisy nie dają więc podstawy do naliczenia podatku od zaoferowanych pracownikom w taki sposób usług. Spółka nie jest w stanie stwierdzić, czy dany pracownik faktycznie skorzystał z udostępnionych świadczeń medycznych, nie został więc spełniony warunek otrzymania świadczenia. Nie można więc naliczać podatku. Nie wiadomo bowiem, czy pracownik odniósł jakiekolwiek realne korzyści. Powyższe stanowisko jest oparte na opublikowanych wyrokach, tj.: wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1997 r. - sygn. akt SA/Sz 1191/96 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - sygn. akt III SA/Wa 625/08. Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. w interpretacji z dnia [...] stycznia 2009 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ po przytoczeniu treści art. art. 9 ust. 1, art. 10, art. 12 ust. 1, art. 11 ust.1, art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) zwana dalej u.p.d.o.f. stwierdził, iż opłacanie przez pracodawcę kosztów obowiązkowej opieki z zakresu medycyny pracy nie powoduje u pracowników powstania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto gdy pracodawca ponosi inne koszty profilaktycznej opieki zdrowotnej pracowników, niezbędnej z uwagi na warunki pracy, wartość tego rodzaju świadczeń, otrzymanych przez pracownika od pracodawcy, również nie stanowi jego przychodu w rozumieniu przepisów ustawy. Natomiast jeżeli pracodawca ponosi koszty opieki medycznej nad pracownikiem, wykraczające poza koszty obowiązkowej opieki z zakresu medycyny pracy i koszty profilaktycznej opieki niezbędnej z uwagi na warunki pracy, wówczas wartość kosztów poniesionych przez zakład pracy przypadająca na pracownika stanowi przychód ze stosunku pracy. Organ podatkowy stwierdził, iż o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z konkretnej usługi medycznej, lecz samo otrzymanie przez pracownika abonamentu medycznego (o określonej wartości pieniężnej), dającego prawo do usług medycznych w ramach wykupionego pakietu. Objęcie pracownika nieobowiązkową opieką medyczną stanowi nieodpłatne świadczenie, którego wartość ustala się według cen jego zakupu. Ryczałtowy sposób opłacania przez pracodawcę kosztów związanych z otoczeniem pracowników nieobowiązkową opieką medyczną w ramach pakietu medycznego, nie stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. Spółka zobowiązana jest bowiem sporządzać i przekazać Fundacji listę osób uprawnionych do korzystania ze świadczeń medycznych i w ramach opłacanego abonamentu medycznego , bez względu na to, czy pracownik z niego skorzysta, czy też nie. Zatem zdaniem organu Spółka jest w posiadaniu informacji, jaki jest koszt świadczenia przypadający na danego pracownika. Organ dodał, że będąc osobą uprawnioną do świadczeń medycznych objętych pakietem, pracownik w danym miesiącu może np. nie skorzystać z żadnych usług lub też skorzystać z usług o faktycznej wartości daleko wykraczających poza odpłatność ryczałtową. Ilość faktycznie wykorzystanych usług przez pracownika, nie wpływa na wysokość odpłatności ustalonej w sposób ryczałtowy. W związku z tym, przychodem nie będzie wartość rzeczywiście skonsumowanych usług medycznych, lecz wartość świadczenia uzyskiwanego przez pracownika, jakim jest możliwość skorzystania z takich usług. Reasumując organ stwierdził, iż cena zakupu usług medycznych jaką musiałby zapłacić pracownik, a które otrzymał nieodpłatnie od Spółki, stanowić będzie dla pracownika przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym w przypadku zakupu przez pracodawcę usług medycznych uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania ze świadczeń, nie wchodzących w zakres medycyny pracy, wartość ich stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W konsekwencji wartość świadczenia medycznego opłaconego za pracownika, pracodawca ma obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej kwoty obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 u.p.d.o.f. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca zarzuciła organowi wydanie interpretacji niezgodnie z prawem przez niewłaściwą interpretacje przepisów art. 11 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.f. oraz przepis art. 217 Konstytucji RP. W odpowiedzi organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko uznając zarzuty za bezzasadne. W skardze na interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy: 1) art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że w ramach nabycia przez Spółkę pakietu usług medycznych następuje otrzymanie przez pracowników nieodpłatnego świadczenia, stanowiącego dochód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) art. 12 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym można ustalić rzeczywistą wartość usług świadczonych na rzecz pracowników; II. Naruszenie przepisów prawa procesowego: tj. art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o: uchylenie przedmiotowej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a i zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że stanowisko organu, zgodnie z którym doliczanie do dochodu pracownika od osób wartości świadczeń jedynie ze względu na sam fakt pozostawienia ich do dyspozycji pracownikowi, a nie faktyczne otrzymanie należy uznać za sprzeczne z przepisami obowiązującej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżąca podniosła, że tylko możliwość ustalenia wartości świadczeń faktycznie wykorzystanych przez danego pracownika warunkuje zaliczeniem nieodpłatnych świadczeń do przychodu podatku pracownika. Za czynności objęte abonamentem medycznym strony Umowy uzgodniły wysokość wynagrodzenia jako kwotę ryczałtową, a Strona postanowiła, iż będzie płacić należności kwartalnie z góry - na podstawie wystawionej przez Fundację faktury. Zdaniem Strony sam fakt, iż pracownik ma możliwość skorzystania z usług medycznych nie może być oceniany na równi z otrzymaniem takiego świadczenia. Możliwe są bowiem sytuacje, że pomimo objęcia pracownika abonamentem medycznym pracownik w ogóle nie skorzysta z wykupionego pakietu. Dyspozycja przepisu art. 12 u.p.d.o.f. wypełnia się zatem dopiero wówczas, gdy beneficjent pakietu korzysta ze świadczeń medycznych. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 11 ust. u.p.d.o.f. wartość pieniężną świadczeń w naturze określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. W przypadku zatem objęcia pracowników nieobowiązkową opieką medyczną, w świetle art. 11 ust. 2 u.p.d.o.f., wartość świadczenia podlegającego u pracownika opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy należałoby wycenić według cen rynkowych obowiązujących dla danej usługi. Skarżąca podniosła, że w opinii Ministra Finansów, wbrew cytowanemu art. 11 ust. 2 u.p.d.o.f., w zaistniałym stanie faktycznym, wartość świadczenia podlegającego opodatkowaniu u pracownika ustalić należy według ceny zakupu usługi stosownie do art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. zgodnie z którym wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się według cen zakupu, jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione. Stanowisko takie zdaniem Skarżącej uznać należy za nieprawidłowe. Strona wskazała, iż w zaistniałym stanie faktycznym, tj. wykupienie przez Spółkę pracownikom abonamentu medycznego w formie ryczałtu powoduje, że cena zakupu usługi objęcia pracownika opieką medyczną nie jest znana. Wysokość wynagrodzenia ryczałtowego jest bowiem stała i niezależna od liczby faktycznie wykonanych świadczeń zdrowotnych. Cechą charakterystyczną ustalenia wysokości opłaty w formie ryczałtu jest bowiem to, iż opłata jest stała w kwocie o ustalonej z góry wysokości, przeznaczona na jakieś wydatki, wyliczona bez podziału na poszczególne pozycje. Skarżąca podniosła, iż skutki podatkowe objęcia pracowników abonamentem medycznym przez pracodawcę były przedmiotem licznych interpretacji organów podatkowych oraz Ministerstwa Finansów. Analiza pism w ocenie Strony prowadzi do wniosku, że brak jest jednoznacznego stanowiska w przedmiotowej sprawie, co powoduje, że kwestia zapłaty podatku od wartości abonamentu medycznego jest sporna i niejednoznaczna. Taki stan rzeczy narusza w ocenie Skarżącej nie tylko zasadę działania tychże organów zgodnie z przepisami prawa, ale również zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże Sąd nie podzielił w znacznej części jej argumentacji. Zgodnie z art.1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako "p.p.s.a."),w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W myśl art. 146 tej ustawy sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organ prawidłowo uznał, że wykupione przez pracodawcę na rzecz pracowników pakiety usług medycznych stanowią świadczenia nieodpłatne w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. a w rezultacie stanowią przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. normuje, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Należy stwierdzić, że świadczenia nieodpłatne w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym to szczególnego rodzaju świadczenia, w przypadku których otrzymujący odnosi określoną korzyść tytułem darmym, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian. ( Komentarz do art. 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.00.14.176), [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, Lex, 2009.). Inaczej mówiąc nieodpłatnym świadczeniem będzie więc przesunięcie majątkowe, stanowiące przysporzenie po stronie przyjmującego świadczenie pracownika, kosztem majątku pracodawcy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Spółka podpisała umowę z Fundacją o świadczenie podstawowych usług medycznych na rzecz pracowników spółki. Strony umowy postanowiły, że za usługi objęte pakietem usług medycznych Spółka będzie płacić Fundacji ryczałtowa opłatę miesięczną. W ocenie Sądu wbrew stanowisku Skarżącej w następstwie już samego zawarcia umowy o świadczenie usług medycznych na rzecz pracowników powstanie u pracowników przychód ze stosunku pracy, stanowiący nieodpłatne świadczenie. Nieodpłatnym świadczeniem spółki na rzecz jej pracowników nie jest w tym przypadku korzystanie przez pracowników z konkretnych usług medycznych , które mają określoną wartość, lecz fakt objęcia pracowników opieką medyczną. Zdaniem Sądu należy stwierdzić, że pracownicy uzyskują świadczenie nieodpłatne z chwilą, w której nabywają prawo do nieodpłatnych świadczeń medycznych na podstawie nabytego na jego rzecz abonamentu, a nie w momencie wyświadczenia na jego rzecz konkretnych usług medycznych w oparciu o wykupiony abonament. W związku z powyższym nie jest zasadny argument Skarżącej, iż cena zakupu usługi objęcia pracownika opieką medyczną nie jest znana, bowiem wysokość wynagrodzenia ryczałtowego jest stała i niezależna od liczby wykonanych faktycznie świadczeń medycznych. Skarżąca jako pracodawca nie świadczy wobec pracowników usług medycznych, natomiast jej świadczeniem jest przekazanie pracownikowi w sposób nieodpłatny prawa do korzystania z tych usług . W wyniku wykupienia na rzecz pracownika przez pracodawcę abonamentu medycznego pracownik uzyskuje korzyść majątkową, gdyż bez ponoszenia wydatków za abonament medyczny może korzystać ze świadczeń medycznych, które zakład medyczny świadczy innym klientom za odpłatnością. Natomiast dla ustalenia wartości przychodu uzyskanego przez pracownika na rzecz, którego wykupiono abonament nie ma znaczenia wartość usług medycznych, które wyświadczył następnie zakład medyczny w ramach wykupionego pakietu na rzecz pracownika. Należy zauważyć, że w przypadku wszystkich pracowników odpłatność za abonament medyczny jest jednakowa i na jej wysokość nie ma wpływu ilość wykonanych świadczeń medycznych na rzecz pracownika. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 12 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym można ustalić rzeczywistą wartości usług świadczonych na rzecz pracowników. W ocenie Sądu, w przypadku gdy pracodawca wykupuje pakiet medyczny, który ma określoną wartość na rzecz pracownika, pracownik ten uzyskuje nieodpłatne świadczenie w postaci prawa do korzystania z usług medycznych i dlatego wartość abonamentu medycznego na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. winna być uznana za przychód pracownika ze stosunku pracy. Przychód ten jest przychodem ze stosunku pracy, gdyż świadczenie nieodpłatne wykonywane jest przez pracodawcę na rzecz pracownika, a podstawą jego uzyskania jest stosunek pracy. Prawidłowe jest stanowisko organu, że opodatkowaniu podlegać będą koszty opieki medycznej nad pracownikiem, wykraczające poza koszty obowiązkowej opieki z zakresu medycyny pracy i koszty profilaktycznej opieki niezbędnej z uwagi na warunki pracy. Z tych względów w ocenie Sądu cena zakupu usług medycznych w ramach abonamentu jaką musiałby zapłacić pracownik, a które otrzymał nieodpłatnie od spółki, stanowić będzie na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jednakże Minister Finansów prezentując swoje stanowisko nie uwzględnił, że Skarżąca w przedstawionym stanie faktycznym stwierdziła, iż żaden z pracowników nie złożył oświadczenia, że wyraził zgodę aby zostać objętym abonamentem oraz aby to świadczenie stanowiło przychód podlegający opodatkowaniu . Jednocześnie Skarżąca wskazała, iż obowiązujące w spółce ; Regulamin Wynagradzania pracowników i Regulamin pracy nie zawierają zapisów, że wykupiony abonament medyczny jest dodatkowym świadczeniem wliczonym do wynagrodzenia. W ocenie Sądu w sytuacji , kiedy pracownik nie wyrażał zgody aby zostać objętym abonamentem, lub w przypadku braku określenia uprawnienia pracowników do korzystania z usług medycznych w treści aktu wewnętrznego obowiązującego w zakładzie pracy np. regulaminie pracy nie można uznać, iż pracownik, który nie korzystał z usług medycznych otrzymał również nieodpłatne świadczenie od pracodawcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., Brak wyrażenia w jakikolwiek sposób oświadczenia woli pracownika o przyjęciu tego świadczenia nie uprawnia do uznania, iż nie korzystający z usług medycznych pracownik uzyskał przychód ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W przedstawionym stanie faktycznym Skarżąca stwierdziła, że;, Regulamin Wynagradzania pracowników i Regulamin pracy nie zawierają zapisów, iż wykupiony abonament medyczny jest dodatkowym świadczeniem wliczonym do wynagrodzenia. Jednakże ze stwierdzenia tego nie wynika, czy akty te przewidują objęcie pracowników Skarżącej dodatkową opieką medyczną. Dlatego też organ w tym zakresie korzystając z trybu wskazanego w art. 169 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. winien wezwać Skarżącą do wskazania czy akty wewnętrzne obowiązujące u Skarżącej jako pracodawcy przewidują objęcie pracowników dodatkową opieką medyczną. Po uzupełnieniu przedstawionego stanu faktycznego Minister Finansów wydając interpretację indywidualną uwzględni wyrażoną wyżej ocenę prawną . W ocenie Sądu za niezasadne należy uznać zarzuty Skarżącej odnoszące się do naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania, tj. art. 120, 121 § 1 o.p. Zgodnie z powołanymi przepisami organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Postępowanie podatkowe powinny prowadzić w sposób budzący do nich zaufanie obywateli. Fakt wydania przez organ interpretacji przepisów prawa podatkowego zawierającej odmienne stanowisko od prezentowanego przez Skarżącą nie potwierdza zasadności tego zarzutu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., o kosztach postępowania sądowego orzeczono, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.