IV SA/Wa 1137/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Michał Sowiński, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] Prezydent W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, biurowca i hotelu wraz z garażami podziemnymi, komunikacją i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...], [...] oraz części działek nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...], [...] i [...] w W.. Na skutek odwołania M., Stowarzyszenia O. oraz A., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] za podstawie art. 138 § 2 kpa, w pkt 1 - uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji; w pkt 2 - na podstawie art. 134 kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania A.. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, iż A. nie jest podmiotem posiadającym samodzielne uprawnienia do występowania jako strona. Podmiotem tym jest M.. Pełnomocnictwo przedłożone przez kierownika osiedla nie stanowi umocowania prawnego do występowania w sprawie na zasadzie strony postępowania. A. jest jednostką organizacyjną Spółdzielni i nie posiada samodzielnych praw do gruntów należących do tej Spółdzielni. Z tego względu odwołanie A. - jednostki organizacyjnej działającej bez stosownego umocowania należało uznać jako niedopuszczalne. Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Zatem ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są obowiązujące dla celów realizacji zamierzeń urbanistycznych, także dla realizacji inwestycji, dla których wystąpiono o ustalenie warunków zabudowy. Organ orzekający ma obowiązek uwzględnić zapisy zawarte w studium, a ustalone warunki zabudowy nie mogą być sprzeczne z treścią zapisów tego studium. W niniejszej sprawie strona podniosła, że dla przedmiotowego obszaru istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a ustalenia w decyzji są sprzeczne z treścią zapisów w nim zawartych. Z uzasadnienia decyzji, ani z akt sprawy nie wynika żeby organ badał treść zapisów zawartych w studium, a tym samym nie ustosunkował się do tej kwestii. Zatem sprawa ta wymaga wyjaśnienia i przeprowadzenia analizy, czy inwestycja jest dopuszczalna w świetle uwarunkowań studium. Wobec zaistnienia możliwości sprzeczności z uwarunkowaniami studium, a także wobec możliwości szybkiego zakończenia procedury uchwalania nowego planu dla obszaru, na którym znajduje się planowana inwestycja, brak rozważenia zawieszenia postępowania należałoby uznać za nierozważne, mogące spowodować nieodwracalną sprzeczność z ustaleniami nowego planu i w konsekwencji naruszające art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. złożył P. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, precyzując na rozprawie, iż skarga obejmuje pkt 1 ww. decyzji. Strona skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja jest rażąco sprzeczna z przepisami prawa oraz dotychczasowym dorobkiem orzecznictwa zarówno SKO w W., jak i sądów administracyjnych. W zaskarżonej decyzji organ wskazał na konieczność zbadania zgodności decyzji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednak zdaniem Spółki jest to niezgodne z art. 8 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ ustalenia studium są wiążące dla organów gminy jedynie przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś studium nie jest aktem prawa miejscowego. Podobnie sprzeczny z art. 62 ww. ustawy oraz dotychczasowym dorobkiem orzecznictwa jest nakazanie rozważenia zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, podczas gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że plan miejscowy nie zostanie uchwalony w ciągu najbliższych 12 miesięcy, a organ może zawiesić postępowanie ale nie ma takiego obowiązku. Zdaniem skarżącej Spółki wadliwe jest uchylenie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Treść decyzji jest jednoznaczna, a pomyłka dotyczy załącznika do decyzji i nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Również uzasadniony jest zarzut wadliwego dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze strony Stowarzyszenia O., ponieważ brak celu organizacji zbieżnego z przedmiotem postępowania wyklucza możliwość dopuszczenia organizacji do udziału w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwaną dalej ustawą) postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego w kwestii ewentualnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 cyt. wyżej ustawy. Z odwołania M. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2008 r. wynika, że dla przedmiotowego obszaru uchwalone zostało studium i opracowywany jest plan zagospodarowania przestrzennego. Należy zauważyć, iż w sytuacji podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na terenie objętym ww. uchwałą powinien rozważyć możliwość zawieszenia postępowania trybie art. 62 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. Natomiast sprzeczność postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu powinna przemawiać za zawieszeniem postępowania. Należy podkreślić, że organ I instancji w ogóle nie rozważył możliwości zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 62 ustawy w związku z opracowywaniem planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji wskazanej we wniosku inwestora. Możliwość zawieszenia postępowania przewidziana przez art. 62 ust. 1 ustawy nie może być interpretowana jako przyznająca organowi całkowitą swobodę w decydowaniu o wstrzymaniu przebiegu postępowania. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zawiesić" winno być interpretowane w ten sposób, że w przypadku , gdy realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym planem, wówczas zawieszanie postępowania nie będzie celowe. Jeżeli natomiast zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien postępowanie zawiesić (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1085/05, wyrok NSA z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 660/08). Organ I instancji powinien rozważyć, czy w kontekście ustaleń studium nie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, a w razie uznania, iż nie zachodzą podstawy do zawieszenia powinien w uzasadnieniu decyzji wskazać argumenty na brak podstaw do zawieszenia postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.