II GSK 1057/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Zofia Borowicz Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Y. Spółki z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1721/09 w sprawie ze skargi Y. Spółki z o.o. w W. na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia 20 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 121/09 pozostawił bez rozpatrzenia skargę Y. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na pismo Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia 20 października 2009 r. nr [...] dotyczące nieuwzględnienia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Y. Spółka z o.o. złożyła do Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w W., dalej jako Jednostka Wdrażająca, wniosek o dofinansowanie projektu zatytułowanego "Rozbudowa infrastruktury informatycznej dla poszerzenia zakresu usług oferowanym klientom". Pismem z dnia 3 września 2009 r. Jednostka Wdrażająca poinformowała spółkę o negatywnym wyniku oceny merytorycznej projektu, który został odrzucony, ponieważ nie spełniał kryterium "wykonalności finansowej" określonego w załączniku nr 5 do Szczegółowego Opisu Priorytetów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2007-2013. Zastrzeżenia osób opiniujących (asesorów) wzbudziły koszty kwalifikowane oraz nieefektywność projektu. Od powyższego pisma Spółka Y. wniosła protest. Pismem z dnia 20 października 2009 r. Jednostka Wdrażająca powiadomiła o negatywnym rozpatrzeniu protestu. Jednocześnie Spółka została pouczona o prawie wniesienia skargi do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni wraz z kompletną dokumentacją. W pouczeniu Jednostka Wdrążająca poinformowała wnioskodawcę o tym, jakie dokumenty należy złożyć wraz ze skargą do sądu. Od tej informacji Spółka Y. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że powodem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia była okoliczność, że złożony przez Spółkę środek zaskarżenia był niekompletny. Wniesiona skarga nie czyniła zadość wymaganiom pisma procesowego, o jakich mowa w art. 57 § 1 p.p.s.a. Strona skarżąca nie przedłożyła bowiem uwierzytelnionej kserokopii skargi. Natomiast złożona kserokopia skargi nie stanowiła odpisu skargi w rozumieniu art. 47 § 1 p.p.s.a., który Sąd mógłby przesłać stronie przeciwnej. Sąd I instancji wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), dalej u.p.p.r., są regulacjami szczególnymi w stosunku do p.p.s.a. i wprowadzają odrębny tryb wnoszenia skarg do sądów administracyjnych z wyłączeniem określonych przepisów p.p.s.a. Sąd I instancji powołując się na orzeczenie NSA z dnia 2 września 2009 r. o sygn. akt II GSK 734/09 podkreślił, że wyłączenia te obejmują także niewymienione enumeratywnie przepisy p.p.s.a., w tym przepis art. 49 ustawy przewidujący możliwość uzupełnienia lub poprawienia przez stronę pisma w razie niezachowania warunków formalnych pisma. Zatem w ocenie Sądu I instancji przepis ten nie ma zastosowania w sprawach ze skarg wnoszonych w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Y. Spółka z o.o. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 30 c ust. 5 pkt 2 w zw. ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, dalej u.p.p.r., poprzez pozostawienie skargi spółki bez rozpoznania z uwagi na jej niekompletność pomimo braku wystąpienia przesłanki niekompletności skargi; -art. 30 c ust. 1 u.p.p.r. poprzez pozbawienie Spółki Y. prawa do zaskarżenia bezprawnych działań Jednostki Wdrażającej; - art. 30 c ust. 5 pkt 2 u.p.p.r. w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez pozostawienie skargi Spółki Y. bez rozpatrzenia z uwagi na brak uwierzytelnionego odpisu skargi, gdy z kompleksowej regulacji art. 30 c u.p.p.r. w zakresie składników skargi nie wynika obowiązek załączenia odpisu celem doręczenia go jednostce rozpatrującej wniosek o dofinansowanie; - art. 30 c ust. 5 pkt 2 u.p.p.r. w zw. z art. 47 p.p.s.a w zw. art. 32 p.p.s.a. poprzez pozostawienie skargi Spółki Y. bez rozpatrzenia z uwagi na brak załączenia uwierzytelnionego odpisu skargi celem doręczenia stronom postępowania w sytuacji, gdy jedyną stroną postępowania jest Spółka. W razie nieuwzględnienia wymienionych zarzutów Spółka Y. zarzuciła naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a w zw. art. 30 e u.p.p.r. poprzez zaniechanie wezwania Spółki do uzupełnienia ewentualnych braków pisma, pomimo, że niezałączenie odpisu skargi spełniającego kryteria określone w art. 47 § 1 i § 2 p.p.s.a. podlega uzupełnieniu w trybie wezwania do usunięcia braków pisma, ponieważ załączenie odpisu skargi nie jest objęte pojęciem kompletności skargi w rozumieniu art. 30 c ust. 2 u.p.p.r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka Y. przedstawiła rozbudowaną argumentację przedstawionych zarzutów. M.in. Spółka podniosła, że przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie przewidują przesyłania skargi za pomocą jednostki wydającej informację - jednostki rozpatrującej wniosek o dofinansowanie projektu ze środków unijnych. Jednostka ta nie przesyła do sądu administracyjnego akt sprawy, lecz obowiązek przekazania całej dokumentacji sprawy spoczywa na skarżącym. Zatem ustawodawca pominął tę jednostkę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skoro skarga ma być rozpoznawana przez wojewódzki sąd administracyjny wyłącznie w oparciu o dokumenty złożone przez stronę skarżącą. Jednostka taka została pozbawiona prawa złożenia odpowiedzi na skargę, co wynika z treści art. 30 e u.p.p.r., który wyłącza stosowanie art. 54 p.p.s.a w postępowaniu ze skargi wszczętym w trybie art. 30 c ust. 1 u.p.p.r. Skarżąca podkreśliła, że doręczenie odpisu skargi jest zatem wykluczone w świetle regulacji u.p.p.r., skoro jednostka nie może ustosunkować się w odpowiedzi na skargę do zarzutów skargi. Do skargi wniesionej w trybie art. 30 c ust. 1 u.p.p.r. nie ma więc zastosowania przepis art. 47 p.p.s.a. Tryb określony dla skargi w przepisach tej ustawy ma bowiem charakter szczególny w stosunku do rozwiązań zawartych w p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Sądu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Nie wszystkie jednak jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarga do Sądu I instancji została uznana za niekompletną i pozostawiona bez rozpatrzenia na podstawie art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie skargi kompletnej (niekompletnej) należy interpretować w kontekście art. 30 c ust. 2 tej ustawy i odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi. Należy zwrócić uwagę na to, że przepis art. 49 p.p.s.a. nakładający na przewodniczącego obowiązek wezwania strony do usunięcia braków formalnych pisma procesowego (w tym skargi) nie został wyłączony przez ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (art. 30 e). Ma on więc zastosowanie w sprawach rozpatrywanych na podstawie przepisów tej ustawy odpowiednio, w zakresie w niej nieuregulowanym (art. 30 e). Ustawa reguluje wymagania formalne dotyczące skargi wnoszonej do sądu administracyjnego jedynie co do dokumentacji, która powinna być dołączona do skargi. W pozostałym zatem zakresie (obejmującym inne wymagania formalne skargi) stosuje się przepisy p.p.s.a., w spornej kwestii art. 49 tej ustawy. Stanowisko Sądu I instancji według którego przepis art. 49 p.p.s.a. nie ma w ogóle zastosowania w sprawach rozpatrywanych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie jest wobec tego prawidłowe. Na marginesie już - Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną co do tego, że instytucja informująca o wynikach procedury odwoławczej nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi wniesionej na tę informację, nie ma zatem prawa do otrzymania odpisu skargi i złożenia odpowiedzi na skargę. Tym samym, zdaniem kasatora, domaganie się przez Sąd dołączenia odpisu skargi nie jest uzasadnione. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.