II OSK 914/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./ sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 750/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną. II OSK 914 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. we W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na wniosek [...] o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 2007 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na rzecz inwestora [...] S.A. w K. dla zamierzenia budowlanego zlokalizowanego na działkach nr [...],[...] obr. [...], przy ul. [...] w K. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej, wskazując w uzasadnieniu, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do kwalifikowanej wadliwości postępowania o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec prawidłowego doręczenia badanej decyzji stronom postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło [...], podnosząc, że przysługuje mu przymiot strony postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na posiadanie statusu właściciela działek nr [...] oraz nr [...], znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, nabytych umową sprzedaży z dnia [...] listopada 2007 r. od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, będącej dotychczasową stroną postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw, aby przyznać słuszność stanowisku, że [...] nie brało udziału bez własnej winy w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, co wpływa na brak istnienia podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Właścicielem działek, które nabyła Spółka, w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. w dniu [...] października 2007 r. była Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, która na prawach strony brała udział w postępowaniu. Decyzja została prawidłowo jej doręczona w dniu 30 października 2007 r., zatem termin do wniesienia odwołania dla tego podmiotu, a także podmiotu wkraczającego w jego prawa i obowiązki (związane z posiadaniem nieruchomości) upłynął z dniem 13 listopada 2007 r. Z upływem tego okresu nie odnotowano wniesienia środka zaskarżenia, wobec czego decyzja wydana w I instancji stała się decyzją ostateczną. Jak podkreślił organ, Spółce przysługiwało prawo wniesienia odwołania od decyzji w terminie 14 dni od jej doręczenia Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, jednakże wpływ właściwego organu administracji publicznej na świadomość Spółki o toczącym się postępowaniu był niemożliwy, ponieważ po dniu wydania decyzji w sprawie i jej doręczenia ówczesnym stronom postępowania, nie zachodziła konieczność dokonywania przez organ jakichkolwiek czynności. Skargę na powyższą decyzję złożyło [...] Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając jej : 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 2 k.p.a., poprzez niezbadanie w ramach wznowionego postępowania przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy; 2. w związku z zarzutem zawartym z pkt 1- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 4 i 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez nie rozstrzygnięcie istoty sprawy pomimo tego, że decyzja z dnia [...] października 2007 r. narusza interes prawny jako właściciela nieruchomości; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego w związku z przepisami postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy z naruszeniem zasad sprawiedliwości społecznej, bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego jako strony postępowania oraz z naruszeniem zasady równego traktowania stron przez władze publiczne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, iż skoro w dniu [...] listopada 2007 r. Spółka nabyła od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji, której dotyczyło postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, to od tego momentu przysługiwał jej przymiot strony. Natomiast wobec złożenia wniosku o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dnia, w którym Spółka dowiedziała się o istnieniu decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, zaistniały podstawy do wydania postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r., które na zasadzie art. 149 § 1 k.p.a. otworzyło drogę do przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego. Wskazując następnie na przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Sąd podał, iż okolicznościami podlegającymi badaniu we wznowionym postępowaniu są: "niebranie udziału" oraz "brak winy" strony. Fakt "niebrania udziału" przez stronę w postępowaniu nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości, mimo iż przymiot strony przysługiwał [...] dopiero od dnia [...] listopada 2007 r., czyli po wydaniu decyzji przez organ I instancji, ale jeszcze przed upływem terminu do złożenia odwołania od tej decyzji. Natomiast "o braku winy" można mówić zdaniem Sądu w przypadku niedopuszczenia strony do uczestnictwa, gdy strona prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o czynnościach w postępowaniu wyjaśniającym nie mogła wziąć udziału z powodu przeszkód nie do przezwyciężenia, jak również, gdy strona nie mogła brać udziału w istotnych czynnościach procesowych z powodów od niej niezawinionych. Sformułowanie "bez winy strony" oznacza zatem brak jakiejkolwiek, nawet najmniejszej winy w doprowadzeniu (bez względu na to, czy wspólnie z innymi podmiotami, czy też samodzielnie) do stanu pominięcia jej w postępowaniu. Co więcej, brak winy strony podlega udowodnieniu i nie wystarczy jedynie jego uprawdopodobnienie. Słusznie więc zauważyły właściwe w sprawie organy administracji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że [...] nie brało udziału w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę (nie mogła złożyć odwołania od decyzji I instancji) bez własnej winy. Sąd podzielił zatem stanowisko organów administracji publicznej, zgodnie z którym wobec niestwierdzenia zaistnienia podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na zasadzie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkowało wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W toku postępowania administracyjnego nie rozpatrywano istoty sprawy, której dotyczył wniosek o wznowienie, ponieważ, przystąpienie przez organ do rozpatrywania istoty sprawy następuje dopiero w momencie wykazania zaistnienia przesłanki wznowieniowej. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] Spółka z o.o. we W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), poprzez błędną wykładnię przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracyjne zasadnie uznały, że nie została spełniona przesłanka "braku winy"; 2. w związku z zarzutem zawartym w punkcie 1 powyżej- naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuwzględnieniu skargi i jej oddaleniu, pomimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia; 3. naruszenie przepisu postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1§2 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nierozpoznaniu całości sprawy i niezbadaniu w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i postępowania administracyjnego; 4. w związku z zarzutem zawartym w punkcie 3 powyżej- naruszenie przepisu postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na pomięciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustosunkowania się do podniesionych w skardze do WSA zarzutów, tj. zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w związku z przepisami postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a., co uniemożliwia prawidłową weryfikację postępowania w zakresie pełnego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, a przez to właściwą kontrolę kasacyjną. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka podkreśliła, że wymóg postawiony Spółce przez Sąd dochowania jako profesjonalista szczególnej staranności w zakresie uzyskania wszelkich informacji nie tylko na temat stanu faktycznego i prawnego nieruchomości będących przedmiotem umowy sprzedaży, ale także stanu nieruchomości sąsiednich jest zbyt daleko idący, a przez to błędny. Podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie określa z jakich powodów strona brała udziału w postępowaniu i zachodzi zarówno w przypadku, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, ale np. z winy czy zaniedbania organu, jak również w sytuacji, gdy brak udziału strony spowodowany był innymi czynnikami, niezależnymi od strony i od organu, np. spowodowanymi przez osoby trzecie, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że pozbawienie skarżącej prawa do wniesienia odwołania od pozwolenia na budowę, uczestnictwa i możliwości zapoznania się z tą decyzją były przez stronę niezawinione. Ponadto podkreślono, iż skarżąca nie została powiadomiona przez Wojskową Agencję Mieszkaniową, od której nabyła nieruchomości. Skarżąca wskazując na fakt doręczenia Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nabycia przez skarżącą od Agencji nieruchomości w dniu [...] listopada 2007 r. stwierdziła, że termin do wniesienia odwołania (od piątku do wtorku), był na tyle krótki, że uniemożliwiał w jej ocenie przygotowanie i wniesienie odwołania. Ponadto dopiero od nabycia nieruchomości przysługiwał jej przymiot strony postępowania i dopiero z tą datą mogła zasięgnąć informacji dotyczących postępowań administracyjnych prowadzonych w odniesieniu do sąsiednich nieruchomości. Natomiast wobec składanych przez Wojskową Agencję Mieszkaniową oświadczeń i zapewnień nie miała podstaw, by przypuszczać, że sąsiednia nieruchomość jest objęta postępowaniem w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.p.s.a., Spółka podkreśliła, iż z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, jakoby Sąd dokonał gruntowej i kompletnej analizy poprawności i zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i postępowania administracyjnego. Ponadto nawiązując do następnego zarzutu- naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, że nie tylko nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, ale również nie rozpoznał wszystkich zarzutów zawartych w niej zawartych, tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w związku z przepisami postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a. Zarzuty dotyczyły bezpośrednio sposobu prowadzenia postępowania przez organy administracji i nie odnosiły się one do drugiego etapu postępowania następującego po wznowieniu postępowania administracyjnego. Nie rozpatrzenie ich było równoznaczne z nie rozpatrzeniem istoty sprawy, skoro odnosiły się one do zaniechania wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, skutkującego niezasadnym przyjęciem, iż w sprawie nie istniały przesłanki do wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną, zauważyć należało, iż podstawowy spór w okolicznościach niniejszej sprawy sprowadzał się do wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. podstawy złożonego w sprawie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 2007 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W warunkach niniejszej sprawy spełnienie przesłanki "nie brania udziału w postępowaniu" nie budziło żadnych wątpliwości, a istota sporu zasadzała się w ustaleniu zaistnienia przesłanki "braku winy strony". Do tej kwestii ograniczona została też pierwsza podstawa wniesionej kasacji, zarzucająca Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że nie została spełniona ta przesłanka. Odnosząc się do tak przedstawionego problemu, przede wszystkim zauważyć należało, iż w okolicznościach niniejszej sprawy w terminie otwartym do wniesienia odwołania w dniu [...] listopada 2007 r. od decyzji z dnia [...] października 2007 r. (skutecznie doręczonej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w dniu 30 października 2007 r., a zwanej dalej decyzją badaną), skarżąca Spółka nabyła w drodze umowy sprzedaży od Agencji, działki znajdujące się w obszarze oddziaływania zamierzenia budowlanego wynikającego z badanej decyzji. Dokonanie ww. czynności prawnej oznaczało zatem, iż skarżąca od dnia [...] listopada 2007 r. stała się następcą prawnym (sukcesorem prawnym) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w tym następcą prawnym w znaczeniu procesowym. Oznacza to, iż wstąpienie przez Spółkę do postępowania po skutecznym doręczeniu decyzji organu I instancji jej poprzednikowi prawnemu i w terminie otwartym do wniesienia odwołania, wywołało tak skutki materialnoprawne, jak i procesowe dla niej samej. Sukcesja procesowa oznacza, bowiem wstąpienie podmiotu trzeciego w sytuacje procesową jednej ze stron postępowania administracyjnego, co jest jednoznaczne ze związaniem podmiotu wstępującego (w miejsce innego podmiotu) dotychczas dokonanymi czynnościami procesowymi w takim zakresie i stopniu, w jakim czynnościami tymi związany był dotychczasowy poprzednik prawny. Wszystkie czynności, zatem należy uznać za wiążące dla strony, a do podejmowania dalszych czynności procesowych uprawniony będzie jedynie następca prawny. Jednym z podstawowych skutków zbycia praw, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, przeniesienia własności nieruchomości, będzie to, iż ich zbycie nie tamuje biegu postępowania (G. Łaszczyca, A. Matan. Następstwo procesowe w ogólnym postępowaniu administracyjnym. PiP 2000 r., z. 5, s. 58 oraz powołany pogląd S. Włodyka. Podmiotowe przekształcenie powództwa. Warszawa 1968, s. 56). W świetle powyższego, zatem nie do zaakceptowania należało uznać pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, iż skarżąca "została pozbawiona prawa do wniesienia odwołania od pozwolenia na budowę". Oceniając natomiast kwestię, czy Spółce można przypisać winę w tym, iż nie brała ona udziału w postępowaniu, wskazać należało na pogląd wyrażony w piśmiennictwie prawniczym, powoływany częściowo również przez Sąd pierwszej instancji, jak i przez autora skargi kasacyjnej, a który Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela, zgodnie z którym dla oceny analizowanej okoliczności należało ustalić wagę tej winy oraz jej jednostkowy, zindywidualizowany wpływ na niekorzystne następstwa, jakie spotkały stronę pominiętą w postępowaniu. Sformułowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczące "braku winy strony" oznacza nakaz ustalenia braku jakiejkolwiek, nawet najmniejszej winy w doprowadzeniu (bez względu na to, czy wspólnie z innymi podmiotami, czy też samodzielnie) do stanu pominięcia jej w postępowaniu (W. Maciejko. Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 1271/06, Sam. Teryt. 2007 r., z. 11, s. 63). Pojęcie winy na gruncie ww. przepisu odnosić się zatem będzie do działania lub zaniechania przyczynienia się do nie uczestniczenia określonego podmiotu w postępowaniu. Kwestia braku zaistnienia tych okoliczności będzie wymagać natomiast udowodnienia przez stronę je podnoszącą. W związku z powyższym podzielić należało ocenę Sądu pierwszej instancji, iż strona nie wykazała braku swojej winy, uwzględniając obiektywny miernik staranności wymagany dla podmiotów znajdujących się w jej sytuacji, tj. nabywających nieruchomość w celu realizacji określonych zamierzeń budowlanych. Zasadnie przy tym Sąd wywodzi, iż obowiązkiem strony było takie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących nabywanych nieruchomości, które pozwoliłyby na ustalenie, czy nie znajdują się one w obszarze oddziaływania innych projektowanych obiektów budowlanych, co do których toczy się postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę lub wydano już stosowne decyzję. Odnosząc się natomiast do zarzutu kierowanego pod adresem Sądu, iż przyjął on wymóg dla skarżącej dochowania wyższej staranności, to stwierdzić trzeba, iż wymóg ten wynikał z oceny okoliczności sprawy, pozwalających na ocenę zawinienia zachowania strony, która zawsze odnosić się będzie do indywidualnych właściwości strony, uwzględniając okoliczności sprawy, nie wzięcia udziału w części postępowania i obiektywny miernik staranności wymagany w danych warunkach. Wskazując również na argumentację kasacji, iż skarżąca nie została powiadomiona przez poprzednika prawnego o wydaniu objętej wnioskiem o wznowienia postępowania decyzji, a z oświadczeń składanych przez Agencję nie można było przypuszczać o jej wydaniu, a nawet iż zaprzeczała ich prowadzeniu, uznać należało, iż strona nie wykazała w żaden sposób istnienia takich zapewnień, sposobu w jaki starała się je uzyskać od Agencji oraz kiedy występowała z odpowiednimi wnioskami do niej, a także kiedy Agencja składała takie zapewnienia. Stąd też bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.p.s.a. Strona, bowiem nie wykazała, w jakim zakresie ocena Sądu pierwszej instancji jest wadliwa i dlaczego koniecznym było wyjście przez Sąd poza zarzuty i wnioski złożonej w sprawie skargi. Kwestia natomiast nie rozpoznania wszystkich zarzutów zawartych w skardze nie mogła być oceniana w ramach tego zarzutu wobec jego ogólnikowego sformułowana. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2, art. 32 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a. Uwzględniając zawarty w art. 141 § 4 p.p.s.a. wymóg dotyczący zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze i podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zarzut oparty na naruszeniu tej normy nie mógł wywołać oczekiwanego przez stronę skarżącą rezultatu, bowiem Sąd pierwszej instancji nie ma obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych przez skarżącego w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Skarżąca natomiast nie wykazała, że nie odniesienie do wymienionych przez nią w skardze do Sądu pierwszej instancji zarzutów spowodowało utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu administracyjnego oraz że miało to jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy tym bardziej, iż jak trafnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wobec braku spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., rozpatrzenie istoty sprawy było niemożliwe. W konsekwencji powyższych okoliczności nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia skarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi. Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.