II GSK 216/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. J. - B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1057/08 w sprawie ze skargi M. J. - B. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gier 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. J. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1057/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o uznaniu gier za gry na automatach. Przytaczając na wstępie uzasadnienia stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że w wyniku rozpoznania pisma Prokuratury Rejonowej w P. z 30 maja 2006 r. o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) charakteru gier urządzanych na automacie S. stanowiącym własność firmy B. S. z siedzibą w P. przy ulicy D. [...], Minister Finansów rozstrzygnął decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], że są one grami na automatach w rozumieniu przepisów powołanej ustawy. Z wyjaśnień strony, instrukcji gier, wyciągów z protokołów kontroli oraz opinii technicznej wynikało, że telewizyjny automat do gier S. jest urządzeniem elektronicznym, wyposażonym w monitor interaktywny, na którym wyświetlany jest przebieg gry. Grający uruchamia automat przez wrzucenie monet o nominałach 1, 2 lub 5 zł, co daje mu możliwość rozpoczęcia wybranej gry. Analiza zasad przykładowych gier pozwalała ustalić, że istnieje możliwość zdobycia dodatkowych punktów i bonusów, które umożliwiają przedłużenie gry bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Wrzucone do automatu monety nie stanowią w tym przypadku zapłaty za ściśle określony w umowie czas gry. Przystępując do gry grający nie ma pewności, jak długo będzie prowadził daną grę. Czas gry nie jest stały i z góry określony, grać można krócej lub dłużej. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 3 sierpnia 2006 r. Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę M. J. wyrokiem z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2121/06 uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na nieprawidłowości w zakresie ustalenia przez organ, w stosunku do jakiego podmiotu gospodarczego prowadzone było przedmiotowe postępowanie (różne nazwy podmiotu) oraz na fakt nieprzeprowadzenia przez Ministra Finansów wystarczającej analizy wykazującej powstanie po stronie grającego korzyści majątkowej wykraczającej wprost ponad to, co dawało już z założenia samo uruchomienie gry na automacie przy pomocy przewidzianej w tym celu opłaty. Minister Finansów ponownie rozpoznający sprawę w przedmiocie charakteru gier urządzanych na automacie S. stanowiącym własność firmy B. S. M. J. decyzją z dnia [...] października 2007 r. rozstrzygnął, że gry Set Three, Get 21, Eleven, Twelve są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem sporu między przedsiębiorcą a Ministrem Finansów są nie tyle ustalenia co do przebiegu gry na automatach, ile ocena ich rezultatu, to jest czy są to gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe. W ocenie przedsiębiorcy brak realizowania wygranych przez urządzenia będące jego własnością powoduje, że gry na nich prowadzone pozbawione były przymiotu gier na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie Ministra Finansów natomiast wygraną była możliwość kontynuowania uprzednio rozpoczętej gry przy zwiększonym poziomie trudności, wymagającym większych umiejętności bez konieczności dokonywania nowej opłaty. Grający decydując się na grę przyjmował mniej lub bardziej korzystne dla siebie warunki wygranej, ustanowione przez właściciela automatów. Spór dotyczył w istocie interpretacji przepisów art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie Ministra Finansów o tym, czy w rozumieniu tych przepisów gra ma charakter gry na automatach, nie decyduje sposób i forma wypłacania (realizacji) wygranej przez sam automat, czy przez pracownika obsługi. Zdaniem organu jest to okoliczność drugorzędna. Tak samo bez znaczenia była postać wygranej, która w myśl ustawy może być pieniężna lub rzeczowa. Przedmiotowa ustawa nie zawiera definicji wygranej rzeczowej, nie określa też cech umowy gry, co uzasadniało zdaniem organu, odwołanie się w tym względzie do odpowiednich przepisów prawa cywilnego i ich wykładni doktrynalnej. Minister Finansów wskazał między innymi na w wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2005 r. (V KK 28/05, OSNwSK 2005/1/1596) oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1999 r., (I/KZP39/99, OSNKW 2000/1-2/9). W konkluzji organ przyjął, iż pojęcie wygranej obejmuje każdą korzyść wynikającą z przebiegu gry, w tym możliwość jej kontynuowania, co pozwoliło przyjąć, że gry Set Three, Get 21, Eleven, Twelve są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Pismem z dnia 14 listopada 2007 r. M. J. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję strona postępowania administracyjnego złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przypisanych. Decyzji Ministra Finansów strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 2a ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 i 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej k.p.a.) oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów pismem z dnia 21 maja 2008 r. wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, iż okoliczność, że wynik gier zależy od umiejętności i zręczności grającego nie miała znaczenia w przedmiotowej sprawie. Definicja gry na automatach nie zawiera bowiem warunku, iż wynik tej gry musi zależeć od przypadku. Dla rozstrzygnięcia o charakterze gier na automatach nie miał znaczenia również fakt, iż automaty te nie miały możliwości technicznych wypłacania wygranych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę M. J. stwierdził, iż gry o które toczy się spór, w sposób jednoznaczny podlegają przepisom ustawy o grach i zakładach wzajemnych, gdyż dają możliwość bezpłatnego ich kontynuowania. Zdaniem Sądu charakter urządzenia S. nie ulegał wątpliwości. Zarzut skarżącego, iż jest to urządzenie wielofunkcyjne bliższe komputerowi niż automatowi, o którym mowa w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych, według Sądu był niezasadny, gdyż - po pierwsze - powołana ustawa nie określa szczegółowo charakteru automatów do gier (poza stwierdzeniem, że mogą to być urządzenia mechaniczne, elektromechaniczne i elektroniczne), po drugie zaś - nie ulega wątpliwości, że nawet "urządzenie wielofunkcyjne bliższe komputerowi" jest w istocie urządzeniem elektronicznym, odpowiadającym wymogom ustawy. Z punktu widzenia ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych nie były istotne wszystkie dodatkowe funkcje tego urządzenia, istotny był natomiast fakt, że za pośrednictwem tego urządzenia, na tym urządzeniu mogły być prowadzone gry o wygranej pieniężnej lub rzeczowej. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu administracyjnego, iż wygraną rzeczową w grach prowadzonych na automacie S. była możliwość kontynuowania gry bez ponoszenia kolejnych, dodatkowych opłat. W ocenie Sądu pojęcie wygranej obejmuje każdą korzyść wynikającą z przebiegu gry, w tym możliwość jej kontynuowania. Stanowisko to nawiązuje do cywilistycznej koncepcji korzystania z rzeczy (w rozpatrywanym przypadku - automatu S.), a możliwość kontynuowana gry bez ponoszenia kolejnej opłaty oznacza w gruncie rzeczy możliwość korzystania z automatu do gier o czas dłuższy, związany z przyznaną wygraną (uprawnieniem do bezpłatnego korzystania z rzeczy). Nie idzie tu zatem o większą lub mniejszą satysfakcję grającego z udanego wyniku gry, lecz o możliwość bezpłatnego kontynuowania gry, równoznaczną z przedłużonym korzystaniem z automatu do gier, będącym następstwem wygranej. W ocenie Sądu I instancji ustalenia poczynione przez Ministra Finansów dotyczące charakteru gier na automacie S., oparte na opisach gier - ich charakterze i przebiegu - były prawidłowe i stanowiły wystarczający punkt wyjścia dla oceny charakteru samych gier. Postępowanie dowodowe było przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z regulującymi je przepisami k.p.a. Nie było też potrzeby powoływania biegłego dla oceny charakteru przedmiotowych gier, o co zabiegał skarżący. Sąd ocenił jako trafny pogląd Ministra Finansów, że niezależnie od takiej opinii to do właściwości organu administracyjnego należała ocena charakteru gier prowadzonych na automacie S. Ponadto Sąd wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie Minister Finansów rozważył zarówno słuszny interes skarżącego, jak i interes społeczny i swoje stanowisko w tym zakresie uzasadnił, wskazując m.in. na szczególny charakter i uwarunkowania działalności, związanej z organizowaniem i uprawianiem hazardu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA złożył M. J., wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm prawem przypisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 2a w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych polegające na przyjęciu, że gry których prowadzenie umożliwia urządzenie S. są grami na automatach w rozumieniu w/w ustawy, co jest konsekwencją bezpodstawnego przyjęcia przez Sąd, iż uzyskanie zaprogramowanego wyniku gry, który zgodnie z przyjętym algorytmem oprogramowania skutkuje prowadzeniem uprzednio rozpoczętej gry przy zwiększonym poziomie trudności, wymagającym większych umiejętności skutkuje po stronie uczestnika gry powstaniem wymiernej korzyści majątkowej, a tym samym uczestnik gry uzyskuje wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 2a. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, poprzez: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo tego, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, co skutkowało oddaleniem skargi; 2) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo wydania jej przez organ z rażącym naruszeniem art. 153 p.p.s.a., tj. bez przeprowadzenia analizy wykazującej powstanie po stronie uczestnika gry korzyści majątkowej wykraczającej wprost ponad to, co dawało już z założenia samo uruchomienie gry przy pomocy przewidzianej w tym celu opłaty, w związku z uzyskaniem zaprogramowanego wyniku gry (określonej liczby punktów lub bonusów), a tym samym w sytuacji niezastosowania się organu do oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lutego 2007r. sygn. akt VI SA/Wa 2121/06, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego; 3) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu, pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 a tym samym utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organu wydanej przy odstąpieniu przez organ od ustalenia w wyczerpujący sposób stanu faktycznego sprawy, w tym szczególności przy bezzasadnym pominięciu przedłożonej opinii biegłego w zakresie techniki oraz pominięcie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, co skutkowało oddaleniem skargi pomimo tego, że w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ brak jest dowodów potwierdzających, iż uzyskanie zaprogramowanego wyniku gry, który zgodnie z przyjętym algorytmem oprogramowania skutkuje prowadzeniem uprzednio rozpoczętej gry przy zwiększonym poziomie trudności, wymagającym większych umiejętności jest równoznaczne z powstaniem po stronie uczestnika gry wymiernej korzyści majątkowej, wykraczającej wprost ponad to co dawało już z założenia samo uruchomienie gry na urządzeniu S. przy pomocy przewidzianej w tym celu opłaty, a tym samym, że uczestnik gry uzyskuje wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 2a ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych; 4) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu, pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem art. 6 k.p.a. w związku z naruszeniem art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) wobec wadliwego zastosowania przepisu art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust 2a ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, co skutkowało bezprawnym i nieznajdującym uzasadnienia w interesie publicznym ograniczeniem prawa skarżącego do nieskrępowanego prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na udostępnianiu graczom gier rozrywkowych, nie podlegających przepisom w/w ustawy; 5) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne, niewyczerpujące i miejscami wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie pełnej wiedzy odnośnie faktycznych motywów jakimi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej Marek J. wskazał, iż opłata inicjująca rozpoczęcie gry nie koresponduje z góry określonym czasem gry, a faktyczny czas trwania gry zależy tylko i wyłącznie od umiejętności manualnych i zdolności psychofizycznych konkretnego gracza, stąd nie sposób przyjąć za Sądem I instancji tezy, że celem uczestnika gry nie jest czysta rozrywka i satysfakcja z uzyskania określonego wyniku gry, lecz możliwość bezpłatnego jej kontynuowania. W ocenie skarżącego możliwość dalszej gry na urządzeniu S. na kolejnych etapach, przy zwiększającym się stopniu trudności nie może stanowić wygranej rzeczowej w rozumieniu przepisów ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ponieważ po stronie uczestnika gry nie występują wymierne korzyści majątkowe wykraczające wprost ponad to, co dawało już z założenia samo uruchomienie gry przy pomocy uiszczenia przewidzianej w tym celu opłaty. Podsumowując skarżący podkreślił, że wyłącznym celem gier, których prowadzenie umożliwia urządzenie S. jest dostarczanie rozrywki, a nie uzyskanie wygranej czy to w postaci bezkosztowego przedłużania czasu gry, czy też oszczędzania na nakładach związanych z korzystaniem z tego urządzenia. W ocenie kasatora w żadnym razie nie są to gry hazardowe podlegające uregulowaniom ustawy o grach i zakładach wzajemnych, gdyż nie dają możliwości uzyskania wygranej innej niż w postaci satysfakcji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów pismem z dnia 30 stycznia 2009 r. wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania należy w pierwszej kolejności ustosunkować się do zarzutu opisanego w punkcie 2 lit. b) i lit. e) petitum skargi kasacyjnej. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo wydania jej z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez lakoniczne, nie wyczerpujące i miejscami wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przypomnieć więc należy, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera zatem skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Wyjaśnić należy, że przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego lub po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przepisów prawa zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy ustalić należy, czy w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lutego 2007 roku sygnatura akt VI SA/Wa Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zamieścił ocenę prawną i wskazania co dalszego postępowania o jakich mowa w art.153 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że opisany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wydany został na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a., a więc sąd administracyjny uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na stwierdzenie naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia opisanego wyżej wyroku stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie dokonał oceny prawnej w zakresie odnoszącym się do przepisów prawa materialnego, a w szczególności w odniesieniu do przepisu art. 2 ust. 2a ustawy z 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że organ niedostatecznie rozważył, co należy uznać za "wygraną rzeczową" w rozumieniu art. 2 ust. 2a w/w ustawy, w odniesieniu do konkretnego urządzenia S. i podniósł, że w omawianym zakresie nie jest wystarczające przytoczenie poglądów wyrażonych w orzecznictwie w innych sprawach, a ustalenie, iż na automatach S. występowała wygrana w postaci punktów i bonusów powinno być połączone z przeprowadzeniem analizy wykazującej powstanie w tej sytuacji po stronie grającego korzyści majątkowej wykraczającej ponad to, co dawało już samo uruchomienie gry na automacie przy pomocy przewidzianej opłaty. W tym kontekście zamieszczenie przez sąd administracyjny w treści uzasadnienia stwierdzenia, iż w jego ocenie za zbyt daleko idącą należałoby potraktować tezę przyjętą przez organ, iż wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 2a w/w ustawy jest każda korzyść wynikająca z gry, w tym możliwość jej kontynuowania, nie jest zamieszczeniem w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej w zakresie w/w przepisu prawa, a stanowi stwierdzenie wskazujące, iż na tym etapie postępowania, przy stwierdzonych wyżej uchybieniach natury proceduralnej i bez wykonania w postępowaniu administracyjnym czynności o charakterze wyjaśniającym, nie jest dopuszczalne stawianie wskazanej wyżej tezy. Ponadto należy podkreślić, że nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania opisany w punkcie 2 lit. c) i lit. d) petitum skargi kasacyjnej. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że organ administracji publicznej wyjaśnił sprawę w sposób wyczerpujący i rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, tym samym nie naruszył zasady, o której mowa w art. 77 § 1 k.p.a. Trafnie także Sąd I instancji ocenił, iż nie ma podstaw do stawiania organom administracji publicznej zarzutu odnoszącego się do pominięcia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki, a tym samym brak jest podstaw do uznania, iż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy doszło do naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. W omawianym zakresie należy zaakceptować stanowisko Sądu I instancji wskazujące, że do kompetencji organu należy ocena charakteru gier prowadzonych na automatach S., a organ nie jest związany wnioskiem o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność, która w sposób nie budzący wątpliwości może być ustalona przez organ na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Odnosząc się do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego - punkt 1 petitum skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności. Stosownie do treści art. 2 ust. 2a ustawy z 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych, grami na automatach są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych. Uwzględniając treść przepisu art. 2 ust. 1 i ust. 2a ustawy, stwierdzić należy, że ustawodawca odróżnia grę losową od gry na automatach. Definicja gry na automatach jest zawarta w przytoczonym wyżej przepisie art. 2 ust. 2a ustawy. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż przytoczone w decyzji gry o nazwach SET THREE, GET 21, ELEVEN, TWELVE prowadzone na automacie S. są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 2a w/w ustawy. Niewątpliwie w przepisach wskazanej wyżej ustawy nie została podana definicja ustawowego pojęcia "wygrana rzeczowa". Tym samym kwestia wykładni, interpretacji tegoż pojęcia została pozostawiona właściwemu organowi określonemu w art. 2 ust. 3 w/w ustawy oraz orzecznictwu sądowemu. Zaakceptowane przez Sąd I instancji stanowisko organu administracji publicznej, odnoszące się do wykładni pojęcia "wygrana rzeczowa" jest oparte na orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie opisane wyżej gry prowadzone na automacie S., są grami o wygrane, które mają postać prawa do kontynuowania gry bez konieczności wnoszenia nowej opłaty. Wygrana nie ma więc postaci pieniężnej ale ma wartość pieniężną, odpowiadającą wysokości ewentualnej nowej opłaty, jaką przegrywający musiałby uiścić aby kontynuować grę (vide uchwała Sądu Najwyższego z 24.11.1999 r., KZP 39/99 OSNKW 2000/1-2/9, wyrok Sądu Najwyższego z 31 sierpnia 2005 r. V KK28/05, uchwała Sądu Najwyższego z 15.06.2007 r. I KZP 14/07, wyrok NSA z 3.04.2003 r. II SA 2509/01 niepublikowany, wyrok NSA z 30.11.2004 r. GSK 967/04 ONSAiWSA 2005/5 poz.104). Z tych względów należy stwierdzić, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, a także związany z tym zarzutem zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.