I OSK 318/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek ( spr. ) sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1058/09 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1058/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 - Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, iż w dniu 2 sierpnia 2004 r. P. P. wystąpił do Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2004 r. Komendant Wyższej Szkoły Policji, realizując prośbę policjanta, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. zwolnił go ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2004 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Rozkaz personalny doręczono zainteresowanemu w dniu 8 sierpnia 2004 r. W dniu 6 listopada 2007 r. P. P. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 268a k.p.a., gdyż osoba, która ją podpisała nie posiadała wymaganego upoważnienia. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania nadzwyczajnego nie stwierdzono naruszenia przepisów o właściwości, nie stwierdzono również, aby decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanego przez stronę rozkazu personalnego. P. P. w odwołaniu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił wydanej decyzji nieuwzględnienie argumentów przemawiających za unieważnieniem rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji. Ponownie powołał się na zasadę domniemania niewinności, wyrażoną w art. 135g ustawy o Policji. Wskazał, iż uznanie przez Komendanta Głównego Policji, że cofnięcie mu zgody na dodatkowe zatrudnienie było pozbawione podstawy prawnej i faktycznej - w jego ocenie - w zupełnie innym świetle stawia rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby w Policji. Podniósł, że pomimo uniewinnienia w postępowaniu dyscyplinarnym Komendant Główny Policji nie odniósł się "do całego stanu prawnego sprawy". Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania P. P., decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Decyzja nr [...] stała się przedmiotem skargi strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1303/08, stwierdził jej nieważność i orzekł, że decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Rozpatrując sprawę z uwzględnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wskazując na treść przepisów art. 16 i art. 156 k.p.a. stwierdził, iż badana decyzja nie jest dotknięta wskazywanymi przez odwołującego się wadami. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialnoprawną podstawę kwestionowanej przez P. P. decyzji stanowi art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby. Żądanie wystąpienia ze służby potraktowano jako oświadczenie woli w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 61 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Z treści cytowanego przepisu wynika, iż oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Minister podkreślił, iż uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli dopuszczalne jest tylko w przypadku, gdy zachodzi jedna z wad określonych w art. 82-87 Kodeksu cywilnego. Z przepisów tych wynika, że możliwe jest uznanie za nieważne oświadczenia woli, które zostało złożone przez osobę znajdującą się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne podejmowanie decyzji i wyrażenie woli (dotyczyć to może w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby przemijającego zaburzenia czynności psychicznych). Istnieje także możliwość uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu albo groźby bezprawnej. Z dokumentów sprawy nie wynika, aby P. P. w chwili składania oświadczenia woli, zawierającego prośbę o zwolnienie ze służby w Policji, znajdował się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podejmowanie decyzji i wyrażanie woli. Zdaniem organu, powoływanie się przez stronę na wadliwość oświadczenia woli, podjętego w związku z naruszeniem zasady domniemania niewinności, wyrażonej w art.135g ustawy o Policji jest nietrafne. Toczące się postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu było zupełnie odrębnym postępowaniem od zainicjowanego przez niego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby. To ostatnie nie miało na celu badania winy czy niewinności policjanta, bowiem dotyczyło zupełnie innych kwestii. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 268a k.p.a. przez organ wydający rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, stanowiący, zdaniem strony, podstawę do unieważnienia tej decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazał, iż w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. obowiązywała decyzja nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie zakresu zadań i kompetencji zastępców komendanta, kierowników komórek organizacyjnych, pracowników zajmujących samodzielne stanowiska i zakresów czynności na stanowiskach, wydana na podstawie § 2 ust. 1 zarządzenia nr 420 z dnia 6 sierpnia 2003 r. Komendanta Głównego Policji w sprawie nadania statutu Wyższej Szkole Policji w S. oraz § 14 ust 7 załącznika do tego zarządzenia (Dz. Urz. KGP Nr 16, poz. 80). Powyższy akt w § 2 stanowi, że zastępca komendanta właściwy do spraw naukowo-dydaktycznych zastępuje komendanta szkoły pod jego nieobecność. Ponadto w punkcie I rozkazu dziennego nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. z dnia [...] lipca 2004 r. jest wskazane, iż w związku z urlopem wypoczynkowym Komendanta Wyższej Szkoły Policji - insp. W. M. w dniach 2-27 sierpnia 2004 r. zastępstwo będzie pełnił Zastępca Komendanta WSPol. właściwy ds. naukowo-dydaktycznych insp. dr J. F.. Wobec powyższego Zastępca Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. posiadał upoważnienie do wydania pod nieobecność Komendanta rozkazu personalnego nr [...]. Przywołany przez P. P. § 1 pkt 2 decyzji nr [...] dotyczy oczywiście odmiennej sytuacji, w której organ może w każdym czasie, nawet w trakcie swojej obecności, upoważnić poszczególnych policjantów lub pracowników do wydawania decyzji, a także do załatwiania określonych spraw w jego imieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. P. zarzucił wydanym w sprawie decyzjom Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Komendanta Głównego Policji, iż są niezgodne z prawem i wniósł o ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji na wstępie wskazał, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, o co wnioskował skarżący, jest postępowaniem nadzwyczajnym, wszczynanym w nowej sprawie, w której nie orzeka się co do istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Komendant Główny Policji orzekał zatem w tym postępowaniu wyłącznie jako organ kasacyjny, którego zadaniem było ustalenie, czy rozkaz personalny, którego wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, zawiera wady wymienione enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności decyzji z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83 (OSNPG 1984/10 poz. 15 str. 26)). Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W postępowaniu nadzorczym organ rozpatruje zatem sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych powołanym przepisem, co oznacza, że nie rozpatruje tej sprawy co do jej istoty. Sąd wojewódzki podzielił stanowisko organu, że rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie jest dotknięty żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w poglądach doktryny przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji. Sąd I instancji wyjaśnił, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło w oparciu o jego prośbę z dnia 2 sierpnia 2004 r., w której zwrócił się do Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. o rozwiązanie stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2004 r. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Powołany przepis nie nakłada na organ obowiązku badania motywów wystąpienia policjanta z wnioskiem o zwolnienie. Kwestia zatem, z jakich powodów skarżący złożył raport o zwolnienie go ze służby nie miała znaczenia w postępowaniu wywołanym wnioskiem. Bez znaczenia dla oceny zasadności zwolnienia skarżącego ze służby pozostaje też prowadzone postępowanie dyscyplinarne, zakończone jego uniewinnieniem. W kontekście tych okoliczności nie można podzielić zarzutu skarżącego, że zwolnienie go ze służby w Policji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu I instancji, Zastępca Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. posiadał upoważnienie do wydania pod nieobecność Komendanta rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji. Organ II instancji, ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego wydania rozkazu personalnego przez zastępcę Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S., wskazał, iż w dniu wydania przedmiotowego rozkazu obowiązywała decyzja nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. z dnia 1 października 2003 r. w sprawie zakresu zadań i kompetencji zastępców komendanta, kierowników komórek organizacyjnych pracowników zajmujących samodzielne stanowiska i zakresów czynności na stanowiskach, wydana na podstawie § 2 ust. 1 zarządzenia nr 420 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 sierpnia 2003 r. w sprawie nadania statutu Wyższej Szkole Policji w S. oraz § 14 ust. 7 załącznika do tego zarządzenia (Dz. Urz. KGP Nr 16, poz. 80). Powyższy akt stanowi w § 2, że zastępca komendanta właściwy do spraw naukowo-dydaktycznych zastępuje komendanta szkoły pod jego nieobecność. W rozkazie dziennym nr [...] Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. z dnia [...] lipca 2004 r. wskazano, że w związku z urlopem wypoczynkowym Komendanta Wyższej Szkoły Policji - insp. W. M. w dniach 2-27 sierpnia 2004 r. zastępstwo będzie pełnił Zastępca Komendanta WSPol. właściwy ds. naukowo-dydaktycznych - insp. dr J. F.. Wobec powyższego Zastępca Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. posiadał upoważnienie do działania w imieniu organu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych. Sąd dodał, że skarżący myli sytuacje, gdy Komendanta zastępuje jego zastępca ds. naukowo-badawczych z taką sytuacją, gdy Komendant upoważnia na podstawie § 1 ust. 3 decyzji nr [...] poszczególnych policjantów lub pracowników do wydawania decyzji, a także do załatwiania określonych spraw w jego imieniu. Umocowanie obu zastępców komendanta, wynika wprost z decyzji nr [...] oraz jest pełne i ogólne, natomiast zakres umocowania poszczególnych policjantów lub pracowników określa Komendant w odrębnym upoważnieniu. W skardze kasacyjnej P. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 151 P.p.s.a., przez oddalenie skargi w sytuacji istnienia podstaw do jej uwzględnienia, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 - dalej k.p.a.), w zw. z art. 268a, art. 7, art. 10, art. 12 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA stwierdzając w zaskarżonym wyroku, że zarówno decyzja organu I instancji, jak i zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych odpowiadają prawu, nie dopatrzył się błędnej interpretacji przez te organy zarzutów zawartych we wniosku o unieważnienie i naruszeń prawa przez komendanta WSPol. wydającego rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby, które to zwolnienie było motywowane cofnięciem, udzielonego na podstawie ustawy o Policji, zezwolenia na dodatkowe zatrudnienie. Błędna interpretacja i naruszenia popełnione przez organ wydający decyzję personalną dotyczą zawartej w ustawie o Policji zasady domniemania niewinności (art. 135g). Organ bezpodstawnie przyjął bowiem, że kolizja uzasadniająca wymierzenie kary w postaci cofnięcia zgody na dodatkowe zatrudnienie zaistniała, a więc że zwolnienie w związku z tym policjanta ze służby jest uzasadnione. Wprawdzie skarżący sam napisał wniosek o zwolnienie, jednak został do tego w swoisty sposób zmuszony wcześniejszym działaniem komendanta WSPol., cofającego bezprawnie zezwolenie na dodatkowe zatrudnienie. Pozostawanie w dodatkowym zatrudnieniu bez zezwolenia przełożonego, stanowiące naruszenie prawa, jest niedopuszczalne. Norma prawna określająca zasadę domniemania niewinności została naruszona w sposób wyraźny i bezsporny, Skarżący zarzucił także organowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej (określonej w art. 7 kpa), przez zaniechanie obowiązku wyjaśnienia w toku postępowania administracyjnego faktów mających istotne znaczenie prawne. Faktem mającym w tym przypadku istotne znaczenie prawne było cofnięcie zgody na dodatkowe zatrudnienie. Udowodnienie jego zasadności było obowiązkiem organu prowadzącego "zwolnieniowe" postępowanie administracyjne, W ocenie skarżącego naruszona została też zasada praworządności (określona w art. 6 k.p.a.) w ten sposób, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby komendant WSPol. wydał w sytuacji, gdy nie zostało jeszcze zakończone postępowanie dyscyplinarne o czyn leżący u podstaw cofnięcia zgody na dodatkowe zatrudnienie (wskazane wyraźnie jako motyw zwolnienia ze służby). Skarżący kasacyjnie podkreślił, iż udzielona w ustawowym trybie zgoda na dodatkowe zatrudnienie w wyniku samowoli organu naruszającego zasady: praworządności, prawdy obiektywnej, ochrony praw nabytych i domniemania niewinności - została cofnięta, a podjętą przez skarżącego próbę stworzenia ram prawnych do jej zweryfikowania udaremniono przez pośpieszne zastosowanie instytucji zwolnienia ze służby. W tym stanie rzeczy są spełnione wymagania do unieważnienia rozkazu personalnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył żadnego z przepisów postępowania na jakich została oparta, co pozwoliło mu na dokonanie właściwej wykładni przepisu prawa materialnego – art.156 § 1 pkt. 2 Kpa, powołanego przez skarżącego w podstawie wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr. [...] w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zdaje się zapominać o tym, że to wyłącznie z jego inicjatywy doszło do rozwiązania z nim stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U. z 2002r. Nr.7, poz. 58 ze zm.). Zgodnie z wymienionym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z powołanego przepisu wynika, że w przypadku gdy policjant wystąpi z wnioskiem o zwolnienie go ze służby w Policji obowiązkiem właściwego organu, z zachowaniem terminu określonego w art.41 ust. 3 ustawy o Policji jest rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego. Z przepisów wymienionej ustawy nie wynika , aby wniosek o zwolnienie wymagał uzasadnienia. Oznacza to, że policjant w każdym czasie, niezależnie od powodów, które nim kierują może doprowadzić do rozwiązania stosunku służbowego. Dla organu podejmującego decyzję o zwolnieniu policjanta na jego prośbę ze służby w Policji nieistotne są motywy, jakimi kierował się policjant składając wniosek o zwolnienie ze służby. Istotna i wiążąca organ jest natomiast wola policjanta rozwiązania stosunku służbowego. Już z samego faktu, ze organ realizuje prośbę policjanta o zwolnienie go ze służby w Policji wynika, że rozkazowi personalnemu w tym przedmiocie w zasadzie nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art.156 § 1 pkt. 2 Kpa. Skoro jak wcześniej wskazano dla podjęcia rozkazu o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji na jego wniosek, bez znaczenia pozostają przyczyny takiej decyzji policjanta, to nie mogą one tym bardziej uzasadniać zarzutu naruszenia tym rozkazem art.156 § 1 pkt.2 Kpa. W bezspornych okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący w związku z cofnięciem mu przez przełożonego zgody na dodatkowe zatrudnienie sam zdecydował o rozwiązaniu stosunku służbowego. Związanie organu wnioskiem skarżącego o zwolnienie ze służby, powodowało, że dla postępowania uruchomionego tym wnioskiem zupełnie nieistotne były okoliczności z powodu których zgoda na dodatkowe zatrudnienie została skarżącemu cofnięta, jak również i to, że skarżący został uniewinniony w postępowaniu dyscyplinarnym. Z tych względów stawiane Sądowi I instancji zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem art.145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art.7, art. 10 i art.12 Kpa są niezasadne. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji prawidłowo uznał, iż w żadnym wypadku, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można stwierdzić aby rozkaz personalny Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr.[...] rażąco naruszał prawo. W sposób prawidłowy Sąd I instancji ocenił też właściwość organu wydającego w/wym rozkaz. Na karcie 14 akt administracyjnych złożone zostało imienne upoważnienie dla dr. J. F. do zastępowania Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. w czasie urlopu wypoczynkowego tego ostatniego. Upoważnienie to odpowiada wymogom określonym w art.268a Kpa. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Oznacza to, że dr. J. F. będąc osobą prawidłowo upoważnioną przez komendanta szkoły do podejmowania w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności decyzji administracyjnych , mógł w zastępstwie komendanta zrealizować prośbę skarżącego z dnia 2 sierpnia 2004r. Powoduje to, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art.268a Kpa jest także nieuzasadniony. Mając na uwadze przedstawioną wyżej ocenę Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.